Dorota Czaja – II Vicemiss Polonia ’99

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w listopadzie 2011 roku

Na wielu tematycznych forach internetowych fani szukają odpowiedzi na pytanie, jakie cechy osobowości powinna posiadać idealna Miss. Wśród najczęściej wymienianych pojawiają się determinacja, wola walki, głód sukcesu. Tymczasem Dorota Czaja jest najlepszym przykładem, że wcale nie trzeba marzyć od dziecka o koronie najpiękniejszej i podporządkować kilka lat życia temu celowi, aby odnosić na tym polu sukcesy.

Na wybory Miss trafiłam… przez moją mamę. To ona wysłała organizatorom moje zdjęcia i nawet podpisała się w moim imieniu 🙂 Ja nigdy nie myślałam, żeby wziąć udział w tego typu imprezie, gdzieś z tyłu głowy miałam przeświadczenie, że o dziewczynach, które biorą udział w konkursach piękności mówi się źle. Poza tym dla mnie zawsze najważniejsza była szkoła.

Najlepszy dowód ? W wieku 16 lat wystartowałam w konkursie „The Look Of The Year”- wtedy była to impreza o dużym prestiżu. Nie wygrałam, ale zostałam wyróżniona. Miałam sesję zdjęciową i… dostałam propozycję wyjazdu do Mediolanu do jednej ze znanych agencji modelek. Cała rodzina mnie namawiała, a ja postawiłam na swoim, że najpierw szkoła 🙂 Nie żałuję, ale czasem zastanawiam się, jak by to było 🙂 To taka zwykła ciekawość 🙂

Nigdy jednak nie miałam wątpliwości, jakie są moje priorytety. W 1990 roku mama przywiozła mnie na egzaminy do szkoły baletowej w Warszawie. Udało się, dostałam się i zamieszkałam w stolicy w internacie. Miałam wtedy 10 lat. Szkoła baletowa jest ciężką szkołą, ale gdybym miała dokonywać wyboru raz jeszcze, nie zawahałabym się. Kiedy ktoś pyta mnie o to, jak spędzałam wówczas wolny czas, czym się zajmowałam, zawsze odpowiadam tak samo. Kiedy moi rówieśnicy kończyli zajęcia szkolne, ja dopiero rozpoczynałam zajęcia artystyczne, które odbywały się na drugim piętrze mojej szkoły. Repertuar, lekcje dodatkowe, przygotowania do koncertów szkolnych, itd. Przeważnie wszystkie zajęcia kończyliśmy dopiero około godz. 16ej, 17ej. Wracałam wtedy do internatu, odrabiałam lekcje, wolnego czasu miałam bardzo mało.

Mimo nawału zajęć Dorota znalazła jednak czas na udział w kolejnych konkursach piękności.

Te pierwsze wybory, na które mama wysłała moje zgłoszenie, to Miss Nastolatek Warszawy 1997. Właśnie ten konkurs najmilej wspominam 🙂 Pewnie dlatego, że było to dla mnie nowością. Do tego wygrałam. Pamiętam, jak wróciłam następnego dnia do szkoły i cała szkolna gablotka wylepiona była moimi zdjęciami. Coś najbardziej wzruszającego 🙂

Dzięki tytułowi Miss Nastolatek Warszawy, mogłam wziąć udział w finale Miss Polski Nastolatek ’97. Odbył się on w Tunezji. Znowu wygrałam. Kiedy wróciłam do Polski, podeszła do mnie dyrektorka szkoły i powiedziała „No dobrze, Dorotko. Dostarczyłaś nam wielu wspaniałych wzruszeń. Teraz zajmujemy się nauką” :), a na zakończenie dodała: „…i żeby woda sodowa Ci do głowy nie uderzyła” :)… Dwa lata później, kiedy kończyłam szkołę i się żegnałyśmy powiedziała, że była pewna, że mi nie uderzy :))) Miłe słowa 🙂

Po finale Miss Polski Nastolatek ’97 na dwa lata wróciłam do swojego zwykłego życia. W 1999 roku miałam 19 lat, kończyłam szkołę baletową, nocami przygotowywałam się do matury. Czasu wolnego było jeszcze mniej, niż wcześniej. 🙂 Nie bardzo miałam pomysł, co chcę robić dalej. Pamiętam, kiedy zdawałam dyplom z tańca, zastanawiałam się nad tym… i byłam troszkę przerażona, bo wiedziałam, że nie chcę pójść do teatru… a przecież miałam za sobą 9 lat ciężkiej szkoły… Nie chciałam by ten wysiłek był zmarnowany. Poszłam na studia i czekałam co przyniesie dla mnie życie 🙂 I wtedy moja mama znowu wysłała mnie na wybory, tym razem na konkurs Miss Polonia. 🙂

I znów, niejako mimochodem, Dorocie poszło fantastycznie. Jak burza pokonywała kolejne szczebelki na konkursowej drabinie.

Tak jak w każdym konkursie, najpierw były eliminacje ogólnopolskie. Pamiętam, że odbywały się one w szkole podstawowej. Pojechałam na nie z moją mamą i ciocią… Podeszłyśmy do tego z dystansem. Kiedy przeszłam dalej, czekało mnie zgrupowanie przygotowawcze, jeśli mnie pamięć nie myli 2 tygodniowe. Zgrupowanie zawsze, na każdym konkursie, wygląda tak samo. Przeważnie cały dzień trwają próby, wiele godzin nauki poruszania się, układów tanecznych, czasem przedzielonych przymiarką kostiumów, czy sesją zdjęciową, z przerwą na posiłki. Ciężki, ale przyjemny okres 🙂 Myślę, że jest to czas, który daje dobre przygotowanie do wielkiego finału 🙂 i dobra lekcja koordynacji ruchowej, szczególnie dla osób, które na co dzień nie mają z ruchem zbyt wiele do czynienia.

Powiem szczerze, że przez to, że byłam wówczas całkowicie pochłonięta studiami, konkurs Miss Polonia pamiętam najmniej. Oczywiście wszyscy byli bardzo mili i z wieloma osobami do dziś utrzymuję kontakt… Sam koncert galowy konkursu Miss Polonia’99 wspominam cudownie. Zapamiętałam przede wszystkim moment, w którym zostałam ogłoszona Miss Publiczności… Spojrzałam wtedy na moich bliskich, którzy razem ze mną się popłakali 🙂 Tym bardziej było to dla mnie wzruszające, ponieważ spośród wszystkich finalistek, z mojej strony było najmniej kibiców – rodziny, przyjaciół, którzy przyjechali na galę, a mimo to zostałam doceniona przez resztę publiczności… Ten tytuł był dla mnie najważniejszy. Zdobycie tytułu II Vicemiss Polonia, było dla mnie zaszczytem. Było wiele pięknych dziewczyn, które według mnie nie zostały docenione. Miałam oczywiście swoje faworytki – Emilkę Raszyńską i Dominikę Milewską.

Po wyborach brałam udział w przygotowaniach do Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Kilka lat później, w 2002 r., dostałam telefon z biura Miss Polonia z zapytaniem, czy zechciałabym wziąć udział w konkursie Miss Intercontinental, który wtedy odbywał się w Niemczech. Nie zgodziłam się, ponieważ nie chciałam mieć przerwy na studiach.

Wydawałoby się, że w ten sposób przygoda Doroty z konkursami piękności definitywnie się zakończy. Skończyła studia, ułożyła swoje życie.

Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że zawsze kiedy mam jakieś plany… wszystko idzie w odwrotnym kierunku, dlatego nauczyłam się cierpliwie czekać i wykorzystywać szanse, jakie daje mi los 🙂 Dziś jestem SZCZĘŚLIWA! Odkąd poznałam swojego męża, moje życie głównie kręci się wokół miłości! Za sobą mam swój debiut aktorski – serial „Tancerze”, do którego mam ogromny sentyment. Obecnie gram w serialu „Pierwsza Miłość”. Poza tym wciąż zajmuję się modelingiem. Zostałam twarzą „Top secret, troll i drywash”.

Tymczasem niespodziewanie po kilkunastu latach Dorota Czaja znowu związała się z konkursami piękności. Tyle, że tym razem stanęła po drugiej stronie…

Bezpośrednio po finale Miss Polonia ’99 przez kilka lat nadal interesowałam się, jak wygląda formuła konkursu, czy coś się zmieniło odkąd sama w nim brałam udział, czy jest dokładnie tak samo. Potem przez ciągłą pracę, wyjazdy, przestałam śledzić kolejne edycje. Wróciłam do tego 2 lata temu, kiedy zajęłam się choreografią wyborów Miss Polski Nastolatek. Przygotowywałam ją w tym roku po raz drugi z rzędu. Przyznam szczerze, że niekiedy podczas wyborów Miss zapomina się o tym, że mają one przede wszystkim przedstawić ich uczestniczki od najlepszej strony, a nie na siłę być tanecznym, czy telewizyjnym show. Sporadycznie się zdarza, że dziewczyny biorące udział w takich konkursach się dobrze ruszają. W większości wstydzą się i trzeba umiejętnie przygotować je do pracy na scenie.

Wydawałoby się, że podczas pracy z młodziutkimi nastolatkami, mogę sobie pozwolić na więcej swobody, dać im dużo ruchu przy układach choreograficznych. Ja zawsze to minimalizuję, bo nie chcę potem czytać komentarzy, że to nie tancerki, więc po co tańczą, skoro tego nie potrafią. Dziewczyny, obojętnie nastolatki czy dorosłe, mają przede wszystkim na scenie czuć się dobrze i naturalnie. Kiedy przygotowuję jakiś układ i widzę, że im nie wychodzi, to go zmieniam. To jest ich wieczór. To one są najważniejsze, a czasem, kiedy oglądam różne wybory Miss, mam niestety wrażenie, że realizatorzy i twórcy finałowych gal o tym zapominają… Ja z moich dziewczyn jestem bardzo dumna! 🙂

To moja recepta na idealny koncert finałowy. A jakie cechy powinna posiadać idealna Miss? Powinna przede wszystkim być sobą, być pogodna, życzliwa i uśmiechnięta, bo uśmiechem można zdziałać duuużo. Powinna też mieć dystans do własnej osoby i pamiętać o tym, że nie ma osób idealnych 🙂

Jak zabawnie czasami układają się koleje losu. Dorota nigdy nie marzyła o starcie w wyborach Miss, nie wiązała z tym swojej przyszłości, a jednak nie dość, że wystartowała i to z sukcesami, to jeszcze po latach znowu związała się z Miss – biznesem, tym razem jako choreograf. Zapytana, czy warto brać udział w takich imprezach, przez chwilę się zastanawia.

To trudne pytanie, ponieważ trzeba wiedzieć z jakim nastawieniem powinno się przystępować do takich konkursów. Byłam świadkiem, kiedy część dziewczyn nie potrafiła podejść do tego z dystansem, nie rozumiała, że tytuł Miss Polonia, to nie jest najważniejsze, co z takiej zabawy wynosimy, że kiedy budzimy się następnego dnia po finale, to mamy nowy dzień i dużo fajnych nowych koleżanek, a nie tylko tytuł…

W tym miejscu muszę zdementować plotki, o jakiejkolwiek zawiści i zazdrości pomiędzy uczestniczkami konkursów piękności. Zgodzę się, że wyjątki zawsze się zdarzają, ale ja utrzymuję do dziś kontakt z dziewczynami, które poznałam jeszcze w 1997 roku. Wiem też, że wiele innych moich koleżanek również utrzymuje ze sobą kontakty. Uważam, że wybory Miss i związane z nimi zgrupowania wręcz przyczyniają się do zawierania znajomości na dłużej…

Kiedy przygotowuję dziewczyny do finału, czasem po próbach rozmawiamy i zawsze im tłumaczę, że ja z konkursów piękności zapamiętałam: Teatr Komedię, Salę Kongresową, widownię, brawa, zgrupowania, wycieczkę do Tunezji, no i dla mnie najważniejsze tytuły: Miss Publiczności. I że dla takich wspomnień warto brać udział w wyborach Miss, nawet gdyby korona miała trafić na głowę innej dziewczyny.

A może to jest recepta na sukces? Nie determinacja, wola walki, głód sukcesu, ale dystans, umiejętność cieszenia się wszystkim, co nas spotyka, nowe znajomości, czy przyjaźnie i właściwie ustalone priorytety? Przykład Doroty pokazuje, że to właśnie jest właściwa droga.

Monika Szeroka – finalistka Miss Polonia 2004; reprezentowała Polskę na konkursie Miss International 2005

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla oficjalnej strony Miss Polonia w listopadzie 2011 roku

Większość młodych dziewczyn podświadomie marzy, by zostać modelką. Start w konkursach piękności może być pierwszym krokiem do osiągnięcia czegoś większego. Ja też zawsze oglądałam z rodzicami wybory Miss w telewizji, tylko nigdy nie myślałam, że będę miała szansę przeżyć to osobiście – zwierza się Monika Szeroka. Osobą, której zawdzięczam udział w konkursie Miss Polonia i chyba całą swoją karierę w modelingu, jest niewątpliwie Dominik Masny, doskonale znany w miss-świecie.

Dominik jest osobą niezwykle kontaktową i szczerą. Pamiętam, że zawsze motywował mnie do działania, dzięki niemu zdobyłam pewność siebie. Zawsze mogłam na niego liczyć i czułam się bezpiecznie. To było wtedy dla mnie bardzo ważne, uspokoił rodziców, wszystko im wytłumaczył.  Przecież ja wówczas, w 2004 roku, kiedy miałam przyjemność startować w konkursie Miss Polonia, parę tygodni przed jego finałem skończyłam zaledwie osiemnaście lat i byłam najmłodszą uczestniczką finałowej gali. Mieszkałam w Białymstoku.  Kończyłam liceum mistrzostwa sportowego i wybierałam się na studia. Byłam chyba spokojna, bo nie było ze mną żadnych problemów wychowawczych, lubiłam spotykać się ze znajomymi i większość wolnego czasu spędzałam na treningach. Trenowałam short-track – jazdę wyczynową na łyżwach. Wówczas była to moja ogromna pasja.

Podświadomie zawsze myślałam o dalekich podróżach. Wycieczka dookoła świata była moim największym marzeniem. I z mojego punktu widzenia najważniejszą motywacją do udziału w konkursie Miss Polonia były właśnie zagraniczne wyjazdy oraz możliwość reprezentowania Polski na arenie międzynarodowej. Wychowałam się w normalnej rodzinie, nigdy nam niczego nie brakowało, ale podróże zagraniczne były szczytem marzeń.

Marzenie Moniki spełniło się. Odbyła egzotyczną podróż do Japonii, gdzie reprezentowała Polskę na wyborach Miss International. Zanim jednak do tego doszło, musiała pokonać kilka konkursowych szczebli, aż znalazła się w gronie 24 finalistek konkursu Miss Polonia i razem z konkurentkami rozpoczęła przedfinałowe zgrupowanie przygotowawcze.

Dobrze pamiętam wszystkie szczegóły związane z wyborami Miss Polonia, ponieważ było to wielkie wydarzenie w moim życiu.

Zgrupowanie przedfinałowe odbyło się w hotelu Boss pod Warszawą. Dzieliłyśmy pokój z Agnieszką Grodzką, z którą się wtedy zaprzyjaźniłyśmy i do dziś się przyjaźnimy. Pamiętam to miejsce dobrze, bo to akurat w naszym pokoju doszło do zwarcia instalacji telewizora, co spowodowało pożar i duże zamieszanie. My wyszłyśmy z tego na szczęście bez szwanku i po paru dniach  wróciłyśmy na zajęcia taneczne.

Zgrupowanie to była ciężka praca. Praktycznie całymi dniami uczyłyśmy się poruszać i nagrywałyśmy filmiki reklamowe oraz nabierałyśmy obycia ze sceną. Ostatnio spotkałam naszego pana choreografa finałowej gali. Jeszcze mnie pamiętał, stwierdził, że miałyśmy najbardziej skomplikowane układy taneczne w całej historii konkursu Miss Polonia. Uczyłyśmy się m. in. walca, podczas którego moim partnerem był Michał Piróg, który wówczas nie był jeszcze taki sławny 🙂

Z tego co pamiętam, to nie wyczuwało się rywalizacji pomiędzy dziewczynami. Może coś się zmieniło w relacjach dopiero na kilka dni przed wielkim finałem. Wtedy już wszystkie byłyśmy trochę podenerwowane i dochodziło do niewielkich spięć.

Przekonałam się, że narodziny przyjaźni, i to prawdziwych, są podczas zgrupowania wyborów Miss jak najbardziej możliwe.  Do dziś mamy bardzo dobry kontakt  z Agnieszką Grodzką, Dianą Rudzik i Anią Romaniuk. Przeżyłyśmy bardzo fajne chwile podczas konkursu, a później wielokrotnie pracowałyśmy razem i pomagałyśmy sobie w załatwianiu kontraktów i zleceń. Ponadto przez pewien okres mieszkałyśmy nawet razem w Warszawie. Na zgrupowaniu wieczorami robiłyśmy szarfy z papieru  z wymyślonym tytułem  Miss… Pamiętam, że nieraz śmiałyśmy się do łez.

Zgrupowanie ze wszystkimi jego plusami i minusami dobiegło końca. 11 września 2004 r. w Teatrze Roma w Warszawie odbył się finał konkursu Miss Polonia 2004. Koronę najpiękniejszej wywalczyła Katarzyna Borowicz, Monika Szeroka znalazła się w ścisłej, finałowej 12 i zdobyła wyróżnienie za najpiękniejsze włosy.

Koncert finałowy wspominam bardzo miło, choć to było takie nerwowe wydarzenie. Strasznie się bałam, żeby się nie potknąć albo nie zlecieć ze schodów. Ciągle o tym myślałam,  nie  chciałam narobić sobie wstydu tym bardziej, że gala odbywała się na żywo. To chyba nie tylko ja, lecz wszystkie miałyśmy takie lęki i obawy.

Pamiętam, iż wcześniej chodziły plotki, że Kasia Borowicz będzie Miss. Nie ukrywam, iż była ona również moją faworytką. Różne dziewczyny miały zdanie na temat werdyktu,  ja uważam, że Kasia słusznie wygrała. Miała ,,to coś”, poza tym jest bardzo sympatyczną dziewczyną. W zeszłym roku spotkałyśmy się przypadkiem  w Mediolanie, strasznie się ucieszyłyśmy i spędziłyśmy miło wieczór.

Ja jestem zadowolona ze swojego występu. Pamiętam, że bałam się dojść do finału. Obawiałam się pytań i tu znowu powrócił ten lęk co będzie, jak odbierze mi głos z nerwów albo się zająknę i nic nie powiem i przyniosę wstyd rodzinie.

Nie liczyłam na żadną wygraną. Szczerze, to nawet o tym nie myślałam. Wiem, że to może dziwne, ale dla mnie już sam udział w konkursie był totalną abstrakcją. Byłam wtedy taka cicha, trochę wstydziłam się kamery i denerwowałam się przed każdym wyjściem.

Gdybym dzisiaj, po tylu latach, mogła znowu wziąć udział w konkursie, na pewno bym coś zmieniła w swoim występie. Przede wszystkim już bym się tak nie denerwowała, bo naprawdę nie ma czym. Chciałabym wtedy posiadać taką wiedzę, obycie i pewność  siebie, jaką mam dzisiaj.

Mimo wszystko Monika może być z siebie dumna. Dzięki udanemu występowi w finale konkursu Miss Polonia, organizatorzy dali jej szansę na spełnienie marzeń i zaproponowali udział w światowym konkursie piękności – Miss International 2005 w Japonii.

Tak, dzięki konkursowi Miss Polonia poleciałam na drugi koniec świata. Spędziłam miesiąc w Japonii z cudownymi ludźmi. Do dziś mam kontakt ze swoją opiekunką Micho i Miss Serbii Sonią, z którą dzieliłyśmy pokój. Przeżyłam wspaniałe chwile, których nie zapomnę do końca życia.

Na konkursie Miss International 2005 była zupełnie inna atmosfera. Nie miałyśmy prób ani treningów układów choreograficznych. Odbyła się jedna próba generalna dzień przed wielkim finałem. Przez miesiąc pobytu na zgrupowaniu jeździłyśmy po całym kraju, zwiedzałyśmy,  brałyśmy udział w organizowanych dla nas piknikach i imprezach charytatywnych. Odwiedzałyśmy dzieci z hospicjum i szpitali. Udzielałyśmy wywiadów i dyskutowałyśmy o pokoju na świecie i zagrożeniach dla środowiska na specjalnie zorganizowanych kongresach prasowych. Zadbano również o naszą rozrywkę. Byłyśmy w pięknym teatrze na wodzie, poznałyśmy kulturę, sztukę, kuchnię oraz obyczaje Japończyków.  Wspaniałe wspomnienia.

Mimo wszystko nie można zapominać, że jednak przede wszystkim uczestniczyłyśmy w konkursie piękności, a zatem podglądałyśmy rywalki, oceniałyśmy swoje szanse. Miss International 2005 została Precious Lara San Agustin Quigaman z Filipin. Miała  ona pokój zaraz za nami, nie sposób było się nie zaprzyjaźnić. Często rozmawiałyśmy. Zawsze była pięknie, elegancko ubrana, miała taką wrodzoną klasę, magnetyczne spojrzenie i śliczny, szeroki, zniewalający uśmiech. Cała ona. Poza tym zawsze cudownie opowiadała –  mogłabym jej słuchać godzinami. Jednak choć była nie tylko ładną, ale też bardzo mądrą dziewczyną, nie była moją faworytką. Myślałam, że główny tytuł zdobędzie Miss Wenezueli. Ona chyba też tak myślała, bo strasznie była zniesmaczona i zdegustowana po konkursie.

Od tamtych wydarzeń upłynęło 6 lat. Jak wygląda teraz życie Moniki Szerokiej?

Moje życie dziś wygląda inaczej. Nigdy nie przypuszczałam, że moje losy akurat tak się potoczą. Nie mogłam tego przewidzieć 🙂 Po konkursie Miss Polonia pomieszkiwałam w Warszawie, miałam tam więcej modelingowej  pracy. Pracując, kończyłam AWF oraz zarządzanie na Politechnice. Nigdy nie traktowałam Warszawy jako miejsca docelowego życia. Marzyłam o tym, żeby  zarobić dużo pieniędzy, aby wrócić i móc otworzyć własny interes w swoim rodzinnym mieście. Do Białegostoku zawsze ciągnął mnie też mój chłopak Kuba, bez  którego nie wyobrażałam sobie swojej przyszłości. Dziś jesteśmy już małżeństwem – nazywam się teraz Monika Zalewska 🙂 Na naszym Ślubie nie zabrakło oczywiście mojej współlokatorki ze zgrupowania konkursu Miss Polonia – Agnieszki Grodzkiej. Po wyjściu za mąż na stałe wróciłam do Białegostoku, gdzie otworzyłam  na starówce w centrum swój dom mody ślubnej i wizytowej La Perl’a.  Tyle lat pracy na prestiżowych imprezach i pokazach mody zainspirowało mnie do stworzenia miejsca klasycznego i eleganckiego, gdzie każda kobieta poczuje się wyjątkowo. Teraz salon jest moją pasją. Dokładam wszelkich starań, by był on wizytówką mody i stylu.

A konkurs Miss Polonia? Nadal oglądam wybory Miss i interesuję się tą tematyką w każdej wolnej chwili… Moją ulubioną Miss jest Rozalia Mancewicz. Może dlatego, że to moja dobra koleżanka i miastowa rodaczka. Poznałyśmy się już dobre parę lat temu. Zawsze się lubiłyśmy i mam do niej sentyment.

Uważam, że warto brać udział w konkursach piękności, ponieważ daje to szansę na zmianę swojego dotychczasowego życia. Poznaje się wielu ludzi, zdobywa się doświadczenie, obycie przed kamerami, a przede wszystkim przełamuje się stres. Warto walczyć i spełniać marzenia.  Dostarcza to wiele satysfakcji, gdy niemożliwe staje się możliwym.

Nic więcej chyba dodawać nie trzeba. Dziewczyny, edycja Miss Polonia 2012 rozpoczyna się już za kilka miesięcy!

Rozalia Mancewicz – Miss Polonia 2010; reprezentowała Polskę na konkursie Miss Universe 2011

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla oficjalnej strony Miss Polonia w październiku 2011 roku

Witam Cię Rozalio!

Przede wszystkim gratuluję Ci wspaniałego występu na Miss Universe! Zgrupowanie w Twoim wykonaniu było bardzo udane! Porozmawiajmy zatem o tych kilku tygodniach w Brazylii. Pierwsze skojarzenie, jakie masz, gdy myślisz o konkursie Miss Universe. Czy jest coś, czego jeszcze o nim nie wiemy, a powinniśmy się dowiedzieć?

Kiedy myślę o konkursie Miss Universe, pierwsze skojarzenie to niesamowite wspomnienie i doświadczenie, a z drugiej strony ciężka praca. Zgrupowanie przed finałem Miss Universe trwało 3 tygodnie i ten czas wypełniało nam zarówno zwiedzanie i poznawanie Brazylii, jak i przygotowania do gali.

Tegoroczny konkurs odbył się w Sao Paulo. Czy poznałaś trochę to miasto? Co Cię w nim zachwyciło, a co przeraziło lub rozczarowało? Co zapamiętasz na zawsze?

Mimo, że podczas zgrupowania przebywałyśmy wyłącznie w Sao Paulo i niestety nie było okazji do zobaczenia innych miast, każdy dzień miałyśmy tak dokładnie zaplanowany, uczestniczyłyśmy w tak wielu różnych eventach, że nie było czasu na nudę.

Zachwycili mnie mieszkańcy Sao Paulo, są naprawdę bardzo żywi, mają dużo energii i są strasznie pozytywni. Nie podobały mi się natomiast korki, w których kilka razy utknęłyśmy nawet na dwie godziny. Pewnie dlatego, kiedy gdzieś musiałyśmy dotrzeć na czas, asekurowała nas policja 🙂

Na zawsze zapamiętam te wysokie budynki, wieżowce postawione gęsto koło siebie. Kiedy obserwowałam miasto z ostatniego piętra hotelu, czułam się, jakbym żyła w innym świecie, widok był po prostu nie do opisania.

Co Cię najbardziej zaskoczyło w trakcie trwania konkursu ?

Najbardziej mnie zaskoczyło to, że nigdzie nie mogłyśmy pójść same. Za każdym razem musiałyśmy pytać o zgodę nasze opiekunki, nawet, kiedy chciałyśmy wybrać się do kafejki internetowej, czy do recepcji. Ale z drugiej strony nie dziwię się temu, ponieważ organizatorzy odpowiadali za nas i chcieli zapewnić nam maksymalne bezpieczeństwo, a wiadomo jak niebezpiecznie bywa w Brazylii.

Co Ci się najbardziej podobało w czasie zgrupowania MU i co było dla Ciebie najtrudniejsze?

Najbardziej podobał mi się towarzyski mecz piłki nożnej, gdzie my – dziewczyny, uczestniczki konkursu, byłyśmy podzielone na dwie drużyny i grałyśmy ze sobą. To był mecz z prawdziwego zdarzenia. Niestety moja drużyna przegrała, ale to się nie liczyło, ponieważ miałyśmy naprawdę niezły ubaw na boisku. A najtrudniejsze były próby choreograficzne parę dni przed finałem. Nie jest łatwo wyćwiczyć układy i utrzymać dyscyplinę w grupie 89 dziewczyn, chociaż miałyśmy bardzo dobrą choreografkę, która pracuje przy największych pokazach na świecie.

Niemal rokrocznie konkursowi Miss Universe towarzyszą plotki, sensacyjki. Jak było w tym roku? Jakie krążyły w kuluarach plotki na temat konkursu, innych dziewczyn i Ciebie osobiście? Przy okazji możesz je potwierdzić lub zdementować.

Z natury nie jestem osobą słuchającą i komentującą plotki. Mogę powiedzieć tylko, że dziewczyny często rozmawiały o tym, która z kandydatek poddała się zabiegom upiększającym i operacjom plastycznym.

Jakie wrażenie zrobiła na Tobie ustępująca Miss Universe – Jimena Navarrete?

Jimena była z nami od początku zgrupowania. Z tego co zauważyłam, to jej każdy dzień był również po brzegi wypełniony oficjalnymi obowiązkami i zajęciami. Udzielała wywiadów dla telewizji, pozowała do zdjęć dla sponsorów. Była z nami praktycznie na każdym evencie, zawsze uśmiechnięta, nigdy nie narzekała, nie było widać po niej zmęczenia, no może pod sam koniec :). Kilka razy udało mi się z nią porozmawiać, i uważam, że jest ona sympatyczna, ale nie za bardzo otwarta, zauważyły to również inne dziewczyny. Zawsze była w towarzystwie swojej menagerki i ochroniarza.

Z którą z dziewczyn najbardziej się polubiłaś w trakcie zgrupowania Miss Universe? Czy atmosfera była sympatyczna, czy też dało się odczuć rywalizację? Jak dziewczyny znosiły tak intensywne przygotowania?

Byłam w grupie z Estonką, Serbką oraz Słowenką, więc z tymi dziewczynami spędzałam najwięcej czasu, miałyśmy wspólną opiekunkę, która informowała nas, co będziemy robić następnego dnia oraz która towarzyszyła nam przez okres całego zgrupowania. W autokarze często siadałam razem ze Szwedką oraz Portorykanką, były one bardzo zabawne, więc lubiłam przebywać w ich towarzystwie.

Jak oceniasz organizację gali finałowej? Jaka atmosfera panowała w trakcie samego koncertu finałowego?

Uczestnictwo w samej gali było dla mnie niesamowitym przeżyciem. Ilość świateł, kamer i ludzi robiła naprawdę piorunujące wrażenie. Wszystko było profesjonalnie zorganizowane. Ja i wszystkie uczestniczki byłyśmy przygotowane na 100%, więc nie mogło być mowy o jakichś niedociągnięciach, ale dało się odczuć zdenerwowanie, bo dla każdej z nas był to bardzo ważny dzień. Ja osobiście poradziłam sobie z tym, ponieważ wiedziałam, że mam wsparcie rodziców na widowni.

Jak oceniasz werdykt jury? Co sądzisz o Leili Lopes? Czy była Twoją faworytką, jeśli nie, kto nią był? Czy skład Top 16, później Top 5 zaskoczył Cię, czy raczej spodziewałaś się takiego składu? Od czego, Twoim zdaniem, zależy sukces na konkursie Miss Universe? Czy o wysokiej lokacie decyduje wyłącznie uroda?

Moim zdaniem, choć konkurs Miss Universe rządzi się swoimi prawami, ale główny werdykt jury jest na pewno słuszny. Dzień finału to był dzień Leili i to jej najbardziej dopisało szczęście. Moją i innych uczestniczek faworytką do korony była przepiękna Miss Malezji, od której biło piękno zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne. Byłam zaskoczona werdyktem dotyczącym składu najpierw top 16, a następnie top 5, gdyż w obu przypadkach odpadło wiele naprawdę przepięknych dziewczyn.

Przez cały okres zgrupowania prezentowałaś się fantastycznie. Docierały do nas informacje, że jesteś lubiana i podobasz się w Sao Paulo. Wydawało się, że sukces jest w zasięgu ręki. Co się zatem stało? Gdzie upatrujesz przyczyn swojej porażki? Czy jesteś zadowolona ze swojego występu? Czy może chciałabyś coś poprawić, zmienić? Co czuje piękna dziewczyna, gdy nie zostaje wyczytana do półfinałowej szesnastki, a musi trzymać fason?

Zrobiłam wszystko, co w mojej mocy. Starałam się wypaść jak najlepiej i jestem zadowolona z mojego występu. Ale niestety nie miałam wpływu na werdykt końcowy. Mimo to nie załamuję się, ponieważ już sam udział w konkursie był jedną z największych przygód mojego życia.

Co przywiozłaś sobie z Sao Paulo i z konkursu Miss Universe – zdjęcia, wspomnienia, jakieś znajomości, przyjaźnie, nagrody, pamiątki, coś jeszcze innego? A może kompletnie nic ?

Niestety nie miałyśmy wolnego czasu na zakup brazylijskich pamiątek, czego bardzo żałuję, ale udało mi się nabyć jedną jedyną rzecz w pewnej szkole – obrazek ręcznie wykonany przez dzieci 🙂 Dostałam również prezenty od niektórych dziewczyn, np. Miss Ukrainy podarowała mi drewniany grzebień z nazwą jej kraju, od Rosjanki dostałam koszulkę z nadrukiem „From Miss Russia with love”, a Miss Malezji wręczyła każdej dziewczynie przepiękną opaskę na włosy, zdobioną kamieniami. Ale myślę, że to właśnie wspomnienia, zdjęcia i filmy są największą pamiątką, taką na całe życie 🙂

Dziękujemy Ci za rozmowę i za emocje, których nam dostarczyłaś. I mocno Ci kibicujemy we wszystkich Twoich przedsięwzięciach podczas kolejnych miesięcy w koronie Miss Polonia i już po jej przekazaniu!

Agnieszka Osińska – I Vicemiss Polonia ’97; znalazła się w Top 15 na konkursie Miss International ’98

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla oficjalnej strony Biura Miss Polonia we wrześniu 2011 roku.

Mieszkańcy małych miasteczek dzielą się na dwie kategorie: lokalni patrioci, zakochani w swoich mieścinkach, chwalący ich zalety oraz osoby, które za wszelką cenę chcą się z nich wyrwać, tęskniąc za „wielkim światem”. Współczesność daje chętnym coraz więcej możliwości ucieczki z prowincjonalnych miast. Agnieszka Osińska z Frampola na Zamojszczyźnie postawiła na konkursy piękności.

Dokładnej mojej drogi do finału Miss Polonia nie pamiętam, bo było to dosyć dawno, ale z tego co zapamiętałam była ona długa, choć dość łatwa i przyjemna. Jestem tzw. „weteranką” – brałam udział w wielu wyborach Miss, większość koron zdobyłam, podobnie zresztą, jak i Madzia – moja siostra bliźniaczka (wygrywałyśmy na zmianę ha ha, żeby nie było drugiej smutno…). Miałyśmy urodę i ten młodzieńczy wdzięk, odpowiednie figury i wzrost, więc dlaczego marnować pewne zalety 🙂 Po prostu przednia była zabawa… Startowałyśmy oczywiście głównie dla zabawy. No i trochę dla rozsławienia małego Frampola w całym powiecie:) … Nie, wtedy to było jeszcze jakoś inaczej z tymi powiatami 🙂  Dobra, przyznam się,  tak naprawdę zrobiłam to chyba dla sławy!!! 🙂

Dziś trudno jest mi odpowiadać na pytania o motywację 19-latki, kiedy mam 32 lata i mój sposób myślenia zmienił się trochę…:) Na pewno było to tylko niewinne i beztroskie korzystanie z uroków młodości…

W każdym razie zaczęło się zupełnie przypadkiem, od lokalnego konkursu (aczkolwiek wygrana w nim gwarantowała udział w dalszych „selekcjach” przed głównym finałem Miss Polonia).  Wzięłam w nim udział sama, (Magda była zupełnie na ‚nie’! Tylko niesamowite jest to, że rok później sama wzięła udział w tym samym konkursie ha ha!). Na pewno była obawa o to, jak zostanę odebrana przez przyjaciół, naszą zgraną paczkę, którą wtedy tworzyliśmy… Od zawsze starałam się otaczać raczej ludźmi, dla których większą wartością była muzyka, sztuka czy inne głębsze priorytety niż sukienki czy kolor lakieru do paznokci, więc  bałam się, że w ich oczach wypadnę ‚płytko’, ale zaryzykowałam. W jakimś sensie za ich namową także. Było fantastycznie, przyjaciele i znajomi wypełnili po brzegi Salę Kinową w Biłgoraju i kibicowali na cały głos 🙂 Okazało się, że bardzo się co do nich myliłam w dobrym tego słowa znaczeniu… Najśmieszniejsze było, jak wiele lokalnych dziewcząt (właśnie tych bardziej od paznokci i lakierów do włosów, niż od inteligencji)  zazdrościło mi i Madzi. Któregoś dnia pod przywództwem lokalnej ‚liderki’ tlenionych blondynek chciały nas nastraszyć lub zastraszyć z obawy o utratę pozycji w lokalnej społeczności małomiasteczkowych gwiazd…Ha ha ha! Naprawdę zabawne, kiedy  się wraca do tego… Typowa walka o pozycję w stadzie chyba 🙂  Ogólnie „światowej” sławy lokalny konkurs piękności zakończyłam z wynikiem „drugim”, przegrywając z przepiękną dziewczyną… Wtedy naprawdę nie miałam żadnych szans… Poza tym nie pochodziłam  z cudownej ziemi biłgorajskiej, dostałam więc tytuł I v-ce Miss Ziemi Biłgorajskiej w pierwszych wyborach w historii miasta… Trudno się mówi, wtedy się zawiodłam… Drugi konkurs już był zdecydowanie mniej kontrowersyjny 🙂 Zwyciężyła w nim moja seksowna, piękna siostra, którą później z kolei pomawiano o sekretne treningi i przygotowywanie „choreografii” oraz dobór podkładów muzycznych z obecnym Panem Burmistrzem Biłgoraja, a moim przyjacielem Januszem. Prowadził on wówczas galę. Jak widać plotki towarzyszyły nam i towarzyszą takim konkursom na każdym etapie, od samego początku. Oczywiście to tylko pomówienia i co do tego nie ma żadnej dyskusji. Uroda Magdy broni się sama, była wówczas rzeczywiście śliczna, a dodatkowo doskonale i seksownie wykonała utwór „Kocham Cię kochanie moje”… Aż łzy nam leciały ze śmiechu, tak świetnie to zrobiła, ze sceną byłyśmy zresztą jakoś zawsze obyte…albo może byłyśmy bardzo śmiałe. Zresztą nie ma się co dziwić, kilkanaście lat temu w małych mieścinkach wybory Miss to było coś nowego, ludzie nie byli jeszcze obyci z takim światem, miasteczka były pełne nieżyczliwych, wszyscy oskarżali wszystkich o układy i układziki, nic nie mogło stać się dlatego, że po prostu ktoś miał dobre geny….

To wszystko miało miejsce w 1997 roku. Agnieszka miała wtedy 19 lat i była normalną, atrakcyjną nastolatką, mieszkającą w małej miejscowości na Lubelszczyźnie – we Frampolu.

W wyborach Miss Polonia wystartowałam razem z Magdą, moją siostrą bliźniaczką i po raz pierwszy w historii konkursu, obie doszłyśmy do samego finału.

Zanim wystąpiłyśmy w koncercie finałowym, wzięłyśmy udział w poprzedzającym go zgrupowaniu. Zgrupowanie było świetne, odbywało się w ośrodku szkolenia sportowców chyba, niedaleko Garwolina. Byłyśmy tam pilnowane jak diamenciki, aby nikt z zewnątrz nie wtargnął do naszego pięknego grona oraz żeby nie powtórzyła się sytuacja z wcześniejszego zgrupowania półfinałowego. Wówczas, gdzieś na końcu Polski, kilku „głodnym wrażeń ” dziewczynom udało się „wyrwać” na pobliską lokalną dyskotekę i nawet rozdać kilka autografów, prawdopodobnie pierwszych i ostatnich w ich życiu :). Nie spotkało się to oczywiście z aprobatą pozostałej grupy dziewczyn oraz organizatorów.

Oczywiście, że współzawodnictwo w czasie zgrupowania dało się odczuć, trudno, żeby go nie było czy to na takim, czy innym konkursie… Istotą konkursu jest przecież współzawodnictwo z innymi, ale nie było to jakieś nie do zniesienia… Zresztą nikt się nie przejmował opiniami jednej czy drugiej damy, pewnej swojej wygranej z góry… Ale były to chyba te, którym bardziej się wydawało, że są najpiękniejsze, niż w rzeczywistości były…:) A dziewczyny, które takie nadmierne skłonności narcystyczne przejawiały, zazwyczaj nie zagrzewały długo miejsca w tym światku. Ludzie widzą, słuchają, pytają i na pewno taka kandydatka, która już na dwa tygodnie przed finałem „chodzi z napisem na czole „Miss Polonia to ja” i nie jest miła, szczera i naturalna, na pewno Miss Polonia nie zostanie… Wśród jury nie zasiadają przecież ślepi i głusi ludzie… Zawsze warto być sympatyczną i pomocną dla innych i jeszcze robić to szczerze… a to już wymaga pracy nad charakterem, a nie tylko siedzenia przed lustrem…

Żeby dojść do finału, trzeba przebrnąć wcześniej przez kilka konkursowych szczebli. Z pewnością ilość wygranych po drodze wyborów Miss umacnia w przekonaniu, że warto iść dalej i dalej i zdecydowanie daje obycie czy ze sceną czy publicznością, a to bardzo ważne.

Wystarczy mieć odwagę, urodę przede wszystkim, chcieć się w to bawić i konsekwentnie dążyć do osiągnięcia zamierzonego celu… Aby osiągnąć sukces, konieczne są wszystkie te trzy elementy jednocześnie 🙂

A dlaczego odwagę? Bo gdyby nie ona, przyjaciele, rodzice i moja własna chęć przeżycia swoich 5 minut w świetle reflektorów, to na pewno nie wystartowałabym w konkursie Miss Polonia i nie osiągnęłabym tego, co osiągnęłam, co nie musi oznaczać, że byłabym w jakimś gorszym punkcie mojego życia.

Aby uniknąć rozczarowania lepiej być pewnym, że ma się warunki, urodę i wzrost. Owszem wybory Miss to świetna zabawa dla młodych dziewcząt, nagrody, tytuły, nierzadko podróże i piękne miejsca związane z konkursami międzynarodowymi, beztroska, zachwycone spojrzenia mężczyzn, makijaże, stroje, bankiety, bycie w centrum zainteresowania, owszem, to wszystko co najpiękniejsze w młodości,  ale to z pewnością nie otwiera od razu drzwi do kariery… Czasy i media zdecydowanie zmieniają się, konkurencja jest znacznie silniejsza… Ludzie oprócz patrzenia, lubią też słuchać… Z pewnością dla tych rzeczy, które wymieniłam, warto spróbować, ale na równi inwestować w wiedzę i czerpać ją od mądrych ludzi, czytać książki.

Wracając do zgrupowania…Można się na nim nauczyć przede wszystkim pokory i posłuszeństwa wobec opiekunów, zasad jakie na nim panują i szacunku dla innych, którzy pracują na sukces dziewczyn. Jeśli któraś tego nie zaakceptuje, po prostu wylatuje i kończy swoją przygodę z konkursem Miss Polonia.

Okres zgrupowania wspominam wspaniale… Tam poznałam moją kochaną przyjaciółkę Ulę Kamińską, obecnie Panią Prezes największej firmy bieliźniarskiej w Polsce 🙂 Do tej pory utrzymujemy kontakty, a ona jest ciągle tą samą, przezabawną i piękną kobietą… Bardzo długo po konkursie przyjaźniłam się też z Agą Zygmunt i Agą Cygan z Siedlec. Wszystkie były przezabawne, chyba tylko my traktowałyśmy te wybory jako zabawę do samego końca… 🙂 Z resztą dziewczyn nie znalazłam wspólnego języka…

Plotki? Hmmm…Krążyła chyba tylko jedna, że werdykt był „ustawiony”, przez znajomości, przez głównego sponsora. Ale to raczej jest do zdementowania, bo „sprzedawały” ją te „życzliwe”, którym się w finale nie powiodło. Wiadomo, jak zawsze, znowu układy i układziki musiały być….:)

Niepodważalne jest to, że Miss Polonia ’97 wybrano Roksanę Jonek. Była ona jedną z trzech dziewczyn, które wydawało mi się, że mają największe szanse w „bitwie” o koronę. Była bardzo sympatyczną dziewczyną, znała j. angielski, co jest niewątpliwą zaletą podczas startu w międzynarodowych konkursach piękności. Zasłużyła na ten tytuł tak samo jak Joanna Kozowy, która wg mnie miała być tą Miss Polonia…

Ja w finale zostałam wybrana  I – wszą vice Miss Polonia, Miss Publiczności i Miss Elegancji…Oczywiście czułam się przeszczęśliwa, ani przez moment nie zdawałam sobie sprawy, że komuś mogło się wydawać, że zasługiwałam na to wyróżnienie, a przede wszystkim publiczności. Pamiętam na pewno szał, ogromne zaskoczenie, bo nigdy nie myślałam, że mam szansę na jakąkolwiek koronę, i to, kiedy cała publiczność wykrzykiwała mój i siostry numer startowy…:) Było super! Widziałam, jak rodzice i Madzia płakali ze szczęścia i myślałam, że zaczną zaraz skakać z wrażenia po głowach innych 🙂 O złości, żalu, smutku, czy poczuciu przegranej (że to jednak drugie miejsce) nie było mowy. Dostałam więcej, niż się wtedy spodziewałam…

Teraz wielki świat, o którym tak marzyła, stanął przed Agnieszką otworem. I trzeba przyznać, że korzystała z tego pełnymi garściami.

Rok z tytułem Vicemiss to na pewno fajne przeżycie. Reprezentowałam Polskę na dwóch czy trzech konkursach międzynarodowych w innych krajach, ale tylko Japonię wspominam dobrze.  Pojechałam tam na wybory Miss International ’98.

Japonia to kraj wspaniałych, ciepłych ludzi. Nie zapomnę tego do końca życia, szkoda, że to tak daleko. Nigdy nie pomyślałabym, że kiedykolwiek będę w tym kraju….

Pamiętam, że przed wyjazdem trochę się zbuntowałam, jak to się zdarza w młodym wieku i ścięłam włosy na krótko, mimo, że w umowie z Biurem Miss Polonia nie było o tym mowy! Jakoś wywinęłam się z odpowiedzialności za to ryzykowne szaleństwo na głowie, ale moje szanse na dalsze sukcesy w konkursach piękności zmalały o 90 procent 🙂  Tak mi się przynajmniej wtedy wydawało. Długie włosy zawsze dodają punktów na wyborach Miss, chyba, że jest się tak ładną, jak moja była sąsiadka-przyjaciółka Ania Fizek, wówczas i z krótkimi włosami można zdobyć jakiś tytuł :)…

Właśnie, bo nie wspomniałam jeszcze, że Ania Fizek (II v-ce Miss Polonia ’96) okazała się być moją sąsiadką i przyjaciółką przez długi okres, kiedy mieszkałam w Warszawie, od 1997 do 2009 roku 🙂 Kompletny zbieg okoliczności, ale bardzo miły okres mojego życia 🙂

Ale wracając do konkursu Miss International. Zaprzyjaźniłam się z kilkoma dziewczynami. Jedna z nich, Greczynka, jak się okazało, ma Mamę Polkę i świetnie mówiła po polsku, więc było mi raźniej… Nie znałam dobrze angielskiego, a nawet znałam go słabo.

Hotel i wszystkie inne atrakcje jakie zapewniali nam organizatorzy, to była forma zabawy 🙂 Poza tym wszystko było zapięte na ostatni guzik, ale nie ograniczano nam swobody i to było przyjemne.  Przebywałyśmy w centrum Tokio, a mimo wszystko czułam się tak bezpiecznie…

Jeden incydent zawsze zostanie mi w pamięci, mianowicie, po kilku dniach przebywania w luksusowym hotelu, gdzie miałyśmy swoje pokoje przez miesiąc (!) i do dyspozycji wszelkie atrakcje, baseny, oceanaria, parki rozrywki, takie o jakich w życiu nie śniłam i fantastyczne jedzenie oczywiście :), wychodząc, z roztargnienia zostawiłam w tymże hotelu portfel z moim kieszonkowym na drobne pamiątki z Japonii, ok. 600 dolarów. Kiedy chwilę później wróciłam, już go nie było… Pamiętam, płakałam… Obsługa wyjaśniła szefowi hotelu, co się stało, a dzień pźniej w obecności innych pracowników i kogoś z biura MP tenże miły Dyrektor hotelu wręczył mi kopertę z gotówką, w całej kwocie która mi zginęła… Byłam tak strasznie zaskoczona… Przecież, to z własnej głupoty i roztargnienia zgubiłam pieniądze, a zarząd hotelu tak po prostu mi je zwrócił, taki zupełnie bezinteresowny i szczery gest…

Japończycy to wspaniali ludzie, niesprawiedliwie dotknięci w tym roku takim strasznym kataklizmem…

Konkurs Miss International dobiegł końca, a jego zwieńczeniem była gala finałowa. Była ona zorganizowana bardzo po japońsku, wszyscy byliśmy nią trochę zmęczeni, taka ilość kandydatek i jeszcze to przedstawianie się, prezentacje w różnych strojach itp. Strasznie wszystkie nas to wymęczyło… Rywalizacja była duża, ale wśród ponad 40 uczestniczek znalazłam się w finałowej 15-tce! Było to całkowitym zaskoczeniem dla mnie…

W konkursie zwyciężyła Miss Panamy. Zupełnie jej nie pamiętam… Nikt chyba jej nie zapamiętał ze zgrupowania, nie była na pewno na żadnej „liście” potencjalnych kandydatek do tytułu Miss International…:) Dopiero po dłuższej chwili można było ją sobie przypomnieć…

Niestety, szybko okazało się, że ten wielki świat i nowe życie, jakie rozpoczęła Agnieszka, ma nie tylko blaski…

Razem z siostrą przeprowadziłyśmy się jeszcze tuż przed wyborami do Warszawy, gdzie  od września miałyśmy rozpocząć naukę w Państwowym Studium Stenotypii i Języków Obcych, do którego przeszłyśmy pomyślnie egzaminy. Jednak z powodu zgrupowania Miss Polonia oraz późniejszych moich częstych wyjazdów, trudności w zrozumieniu naszego „małego” sukcesu, jak  i moich dalszych zobowiązań  jako I-szej vice Miss Polonia, czy może poniekąd zazdrości  niektórych z kadry wykładowców,  musiałyśmy przerwać naukę… Szkoda było nam fajnej grupki nowych znajomych w tej szkole, którzy, i tego nigdy nie zapomnę, przywitali nas gromkimi brawami, kiedy po konkursie Miss Polonia wróciłyśmy do sali zajęć… Pamiętam, chyba się wtedy popłakałyśmy ze szczęścia, to było takie sympatyczne i szczere.

Ale miałam tyle innych zajęć. Moje marzenia zmieniały się co chwila. Na pewno było to między innymi zagranie w jakimś filmie, jakaś duża sesja zdjęciowa dla Twojego Stylu, czy billboardy z moją czy Madzi twarzą, zostanie piosenkarką… A o czym jeszcze mogą marzyć dziewczyny takie jak ja mając 19 lat ? No, na pewno nie myślałam wtedy o tym, żeby mieć rodzinę i dzieci i ogródek za płotem…:)    Nie było też moją ambicją siedzenie w akademiku i wkuwanie do sesji, aspirując do bycia nauczycielem, weterynarzem, politykiem, stomatologiem, ekonomistą, bankowcem itp w przyszłości… Interesowałam się głównie podróżami, mile spędzonym czasem, poznawaniem nowych ludzi, także mężczyzn, bo dlaczego nie? Ale tylko  inteligentnych, z  planami na przyszłość.  Tak się złożyło, że zawsze miałam do nich szczęście, albo instynkt mnie nie mylił, a może po prostu wiedziałam czego chciałam od początku…   Żyłam sobie z dnia na dzień i to było interesujące. Po drodze przeżywałam zakochania, złamane serce, ale nie spieszyło mi się do dorosłości, bo niby dlaczego? Na początku warszawskiego życia pomagali nam rodzice,  zaraz potem utrzymywałyśmy się  same z pieniążków zarobionych na modelingu. Niestety, z bycia Miss Polonia czy v-ce Miss nie dało się wtedy przysłowiowo „wyżyć”, więc z tego co pamiętam, Madzia wróciła do Frampola i zaczęła studia  na UMCS w Lublinie. Ja zostałam w Warszawie, na chwilę, bo wkrótce wyjechałam do Paryża  rzucając się na głęboką wodę… Ale jak to w życiu, raz na wozie, a raz pod. Nie mogłam się tam odnaleźć, byłam rozdarta pomiędzy agencją modelek, a przyjaciółmi, z którymi chciałam śpiewać… Tylko to pierwsze przynosiło mi jakieś środki do życia, ale nie było to moim marzeniem… Chciałam być osobą szanowaną za to, kim jestem jako człowiek, a nie rzeczą-wieszakiem na ubrania, który tylko  ma wyglądać,  z wrażeniem, że nikt go i tak nie słucha.  Jednak nigdy też nie wyobrażałam  sobie powrotu do Frampola i „na garnuszek” rodziców. Podstawową wiedzę zdobyłam dzięki rodzicom, reszty nauczyło mnie samo życie, jak wiadomo … Nie żałuję tego życia na walizkach, ani problemów związanych z zagrzaniem miejsca na dłużej gdzieś na świecie… Podróże  same w sobie, czy to za pracą czy za przygodą, kształcą charakter człowieka i jest to najprawdziwsza z prawd…

Minęło wiele lat. Agnieszka przestała być nastolatką, jest dziś młodą kobietą, a jej życie ustabilizowało się.

Od dwóch lat mieszkam w Irlandii. Przeprowadziłam się tutaj dla męża, mieszkamy za miastem, w uroczej, ale jak dla mnie zbyt spokojnej okolicy. Męża Alana poznałam w Warszawie ponad 7 lat temu w firmie, w której razem pracowaliśmy.  Jestem teraz etatową mamą dwójki urwisów: chłopca Johna Jakuba (5 lat) i córeczki Kayah (3 latka). Jaś od września idzie do szkoły, Kayah do przedszkola, więc trochę może więcej czasu będę miała na realizację swoich marzeń i hobby. Mam chyba smykałkę do fotografii (choć niezbyt wiele czasu na szlifowanie tej wiedzy), trochę projektuję modę, ale to początki, być może za dwa, trzy lata powstanie z tego coś poważniejszego, no i regularnie uprawiam sport: jogging, pilates itp. we własnym domu i okolicach, gdzie mam spokój i nikt mi nie przeszkadza. Polecam!

A wybory Miss? Nie śledzę ich od „moich” czasów, może tylko wyniki gdzieś tam sprawdzę w internecie z ciekawości kto zwyciężył…Zresztą zniechęciłam się od czasu, kiedy konkurs Miss Polonia organizował TVN. Nie miał on już takiej wymowy i charakteru, wyjątkowości i tej atmosfery odczuwalnej w osławionej i jedynej w swoim rodzaju Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie…

Agnieszka przebyła długą drogę, by znaleźć się w punkcie, w którym jest obecnie. Dosłownie i w przenośni. A jej historia udowadnia, że konkursy piękności, to prawdziwa szkoła życia i charakteru.

Beata Stelmaszczyk – finalistka Miss Polonia 2011

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w lipcu 2011 roku

Witaj Beato!

Gratuluję tytułu Miss Polonia Województwa Łódzkiego 2011! Na początek przedstaw się proszę krótko czytelnikom Globmiss. Jaka jest najpiękniejsza mieszkanka Ziemi Łódzkiej i ćwierćfinalistka konkursu Miss Polonia?

Witam wszystkich Czytelników i bardzo dziękuję za gratulacje. Trudno mi określić, jaka jestem, ponieważ łączę w sobie cechy na pozór nie do pogodzenia. Z jednej strony jestem kobieca i delikatna, mam wrażliwą naturę, a jednocześnie jestem osobą przebojową, wyrażam szczerze swoje zdanie, co czasami ma swoje konsekwencje, ponadto interesuję się sportami walki. Poza tym jestem „normalna”, nigdy się nie wywyższam, dostosowuję się do każdych warunków. Jestem sumienna i zawsze wkładam całe serce w to, co robię. Od urodzenia mieszkam w Łodzi, studiuję na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie w październiku będę bronić tytułu magistra na kierunku stosunki międzynarodowe i jednocześnie jestem studentką psychologii. Świetnie mówię po angielsku, uczę się również języka hiszpańskiego. Moim marzeniem jest podróżowanie w najbardziej egzotyczne zakątki Ziemi. Co roku staram się pojechać do miejsca, w którym jeszcze nie byłam. Mam nadzieję, że z biegiem czasu uda mi się odwiedzić wszystkie kraje świata.

Pokutuje taki stereotyp, że Miss, to tylko piękna buzia. Teraz masz szansę go obalić. Gdybyś miała wystąpić w radio, gdzie wygląd nie ma znaczenia, zareklamować siebie, pokazać słuchaczom swoje wewnętrzne piękno i udowodnić, że jesteś najlepszą kandydatką na Miss Polonia 2011, to co byśmy usłyszeli?

Odpowiedź na to pytanie częściowo padła już wcześniej. Na pewno do obalenia stereotypu Miss tylko z ładną buzią przyczyniłby się fakt, że studiuję jednocześnie na dwóch kierunkach. Dodatkowo myślę, że zaprezentowałabym się jako osoba inteligenta, błyskotliwa oraz zabawna i są to cechy, które moim zdaniem Miss Polonia powinna posiadać. Bardzo przydatna do pełnienia tej roli jest również znajomość języków obcych, zważywszy na udział najpiękniejszej w międzynarodowych konkursach piękności na całym świecie.

Dlaczego zdecydowałaś się na start w wyborach Miss Polonia, czy to był przypadek, czy zaplanowany krok i dlaczego akurat teraz, w 2011 roku? No i dlaczego właśnie w Miss Polonia, a nie w Miss Polski? Czy dostrzegasz jakieś różnice pomiędzy tymi dwoma konkursami?

Zdecydowałam się na udział w tej imprezie po trosze za namową koleżanek, które startowały w latach poprzednich i które bardzo mnie zachęcały. Ponadto z czystej ciekawości, chciałam sama się przekonać, jak taki konkurs naprawdę wygląda. Kilka razy wysyłałam swoje zgłoszenia drogą mailową, ale dopiero w tym roku zdecydowałam się przyjść na casting. Wzięłam udział w wyborach właśnie teraz, gdyż za rok, ze względu na wiek, nie mogłabym już wystartować, więc był to ostatni moment. Wybrałam konkurs Miss Polonia, a nie Miss Polski, gdyż uważam, że Miss Polonia jest bardziej prestiżowy. W moim województwie konkurs ten jest dobrze wypromowany, kandydatki, które startowały we wcześniejszych edycjach zawsze pozytywnie wypowiadały się na temat wyborów, jego laureatki są znane w naszym regionie. Myślę, że głównie to zaważyło na mojej decyzji.

Czy interesowałaś się wcześniej wyborami Miss? Masz ulubioną Miss Polonia? Jakie cechy powinna, Twoim zdaniem, posiadać idealna królowa piękności?

Wcześniej jakoś szczególnie nie interesowałam się konkursami piękności, chociaż muszę przyznać, że finał Miss Polonia zawsze oglądałam w telewizji, jak również wybory Miss Universe i zawsze trzymałam kciuki za nasze rodaczki. Moją ulubioną Miss Polonia jest Barbara Tatara. To naprawdę piękna dziewczyna, bardzo elegancka, z niespotykaną klasą i na dodatek Łodzianka. Według mnie jest wzorem dla wszystkich kandydatek konkursu, właśnie tak wyobrażam sobie Miss Polonia – dziewczyna piękna, ale przede wszystkim wyróżniająca się, umiejąca odnaleźć się w każdej sytuacji i w każdym towarzystwie, błyskotliwa i inteligentna.

Czy to, co wydarzyło się do tej pory, odpowiada Twoim wyobrażeniom o imprezach tego typu? Opowiedz o dotychczasowych etapach konkursu Miss Polonia, w których uczestniczyłaś. Jak je wspominasz?

Do tej pory wzięłam udział w dwóch etapach konkursu Miss Polonia: castingu, na którym wybrano finalistki konkursu regionalnego oraz finale Miss Polonia Województwa Łódzkiego, gdzie udało mi się zdobyć koronę. Oba etapy odpowiadały moim wyobrażeniom o tego typu zawodach. Przed finałem wojewódzkim przez ponad miesiąc przygotowywałyśmy się do tego wydarzenia, brałyśmy udział w sesji zdjęciowej, nagrywałyśmy wizytówki dla TVP Łódź, uczyłyśmy się układów choreograficznych. Zarówno organizatorzy, jak i styliści dbali o nasz wizerunek, odbyła się także konferencja prasowa przed finałem. Sama gala odbyła się we wnętrzach sali balowej najbardziej ekskluzywnego, czterogwiazdkowego Hotelu Andels. Była to naprawdę profesjonalnie zorganizowana impreza, na wysokim poziomie, z udziałem zagranicznych gości, m.in. Indian Princess. I dlatego już w lutym jadę do Indii jako jeden z gości finału na najpiękniejszą Hinduskę 😉 Oba etapy Miss Polonia przywołują same ciepłe wspomnienia, była to niesamowita przygoda, która ma swój ciąg dalszy, z czego się bardzo cieszę.

No właśnie, ciąg dalszy. Przed Tobą kolejny etap konkursu, tym razem ogólnopolski ćwierćfinał. W jaki sposób się do niego przygotowujesz, nad czym pracujesz?

Przygotowując się do ćwierćfinałów zwracam większą uwagę na to, co jem, staram się trzymać zdrową dietę, ponadto ćwiczę regularnie. Od razu po powrocie z wakacji wzięłam udział w oficjalnej sesji zdjęciowej. O moje włosy dbają styliści firmy Goldwell na czele z Marcinem Urbańskim – zmienili ich kolor, zaproponowali kilka stylizacji przed ćwierćfinałem. Dbam również o ciało, bo wiadomo, że podczas prezentacji w kostiumie kąpielowym nic się nie da ukryć. Pomaga mi w tym Justyna Myśkiewicz, właścicielka Centrum Urody E. J. Myśkiewicz, która również była reprezentantką województwa łódzkiego w półfinale Miss Polonia w 2006 roku. O moją garderobę dba Maja Kotecka, projektantka, której stroje prezentowane były m. in. podczas finału Miss Polonia Województwa Łódzkiego. Są to eleganckie sukienki koktajlowe i wieczorowe. W przygotowaniach wspiera nas wojewódzki organizator konkursu, Agencja Igo-Art.

No a jaki stawiasz sobie cel? Co jest dla Ciebie największą motywacją do udziału w takiej imprezie – cenne nagrody, popularność, podróże zagraniczne, możliwość reprezentowania Polski na międzynarodowej arenie, czy jeszcze coś innego? Jakie są Twoje oczekiwania w związku z udziałem w konkursie Miss Polonia?

Moim celem na dzień dzisiejszy jest oczywiście dostanie się do finału Miss Polonia. Gdy już go osiągnę, pomyślę o koronie ;). Największą motywacją dla mnie jest możliwość zdobycia nowych doświadczeń, zawarcie nowych znajomości, podróże zagraniczne również nie są tu bez znaczenia. Korona Miss Polonia na pewno ułatwiłaby mi spełnienie marzeń i wyjazdy w dalekie zakątki świata. Konkurs już spełnił moje oczekiwania. Okazał się niezapomnianym przeżyciem, którego nie da się porównać z niczym innym. Jest to wspaniała przygoda, czeka mnie rok pełen wrażeń i wyjątkowych chwil. Mam nadzieję, że podobnie jak poprzednim Łodziankom w koronie Miss Polonia Województwa Łódzkiego, uda mi się wysoko zajść w finale ogólnopolskim.

Tego Ci w imieniu wszystkich Czytelników Globmiss serdecznie życzę i trzymam za Ciebie kciuki w dalszych etapach konkursowych zmagań w swoim i ich imieniu. Dziękuję za rozmowę!

Ja również dziękuję. Pozdrawiam czytelników Globmiss!