M. Wolska na MU ’93 – prezentacja w strojach narodowych, kostiumach kąpielowych i sukniach wieczorowych

http://www.youtube.com/watch?v=7qChyzyU880

E. Wachowicz na MW ’92 – prezentacja w strojach narodowych i kostiumach kąpielowych

http://www.youtube.com/watch?v=tZUwfLO3Pv0&feature=related

E. Wachowicz na MW ’92 – awans do Top 10

http://www.youtube.com/watch?v=w27E7NLc658

E. Wachowicz na MW ’92 – Top 10, prezentacja w kostiumach kąpielowych

http://www.youtube.com/watch?v=PnfmFl-0zOc&feature=related

E. Wachowicz na MW ’92 – Top 10, prezentacja w sukniach wieczorowych

http://www.youtube.com/watch?v=MhLEs8EoWmk&feature=related

E. Wachowicz na MW ’92 – awans do Top 5 i wywiad z Top 5

http://www.youtube.com/watch?v=hdfu5uXEfl4&feature=related

Zdjęcia z prywatnego archiwum Moniki Buczyńskiej – finalistki Miss Polonia 2003

 

Izabela Filipowska – II Vicemiss Polonia 1991, reprezentowała Polskę na konkursie Miss Universe 1992.

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla oficjalnej strony konkursu Miss Polonia w sierpniu 2010 r.

Trzecie miejsce w ogólnopolskim konkursie piękności to rzeczywiście duży sukces. Jakie obowiązki się z nim wiązały?

Wszystkie Miss pod zdobyciu tytułu zobowiązane są do ścisłej współpracy z organizatorami konkursu przez rok. Biorą udział we wszelkich imprezach, targach, konferencjach, w międzynarodowych i światowych konkursach piękności. Zazwyczaj niesie to za sobą miłe przeżycia i chwile, które są niepowtarzalne.

Ja wierzyłam, że jeśli mi się uda zdobyć miejsce w czołówce, to otworzą się przede mną drzwi do podróży. Jednakże nie do końca tak się stało, ponieważ to były inne, trudne czasy. Nie było reklam w TV, rynek sponsorski dopiero powstawał.  Największą nobilitacją dla mnie był udział w konkursie Miss Universe 1992, na który zostałam wytypowana jako reprezentantka naszego Kraju. Pojechałam do Tajlandii.

Wyjazd do tak egzotycznego kraju to na pewno wspaniałe doświadczenie…

Tajlandia to piękny kraj. Zwiedziłam prawie wszystko: główną atrakcję Bangkoku – Grand Palace gdzie znajduje się świątynia Wat Phra Kaew ze słynnym Szmaragdowym Buddą, Świątynia Wat Pho z posągiem leżącego Buddy długim na 46 metrów i wysokim na 15 metrów, odbyłam przejażdżkę rzeką Chao Praya, byłam na pływającym targu Damnoen Saduak, zachwycałam się najpiękniejszym tropikalnym ogrodem różanym Rose Garden. Ale to tylko niektóre z atrakcji Bangkoku określanego „Miastem Aniołów”, kwintesencji dalekowschodniej egzotyki.  Zachwyciłam się bogactwem i różnorodnością owoców, smakowitych potraw oraz gościnnością Tajów, którzy są bardzo przyjaźni i rozrywkowi (jak Polacy).

Najważniejszy cel tej podróży dla Izabeli to jednak udział w finale prestiżowego konkursu Miss Universe.

Poziom światowy zdecydowanie różni się od krajowego. Pod każdym względem. Rywalizacja dziewczyn jest zauważalna, zwłaszcza, że np. reprezentantki Wenezueli czy Kolumbii uczęszczają do specjalnych szkół, gdzie od podstaw uczą się „być Miss”. Są bardziej pewne siebie, znają swoją wartość, ale w mojej ocenie nie jest im chyba łatwiej. Ich chęć wygranej jest tak silna, że dążą po nią za wszelką cenę.  Większość z dziewczyn zaskoczyła mnie np. zawartością garderoby, ilością kosmetyków i ich jakością.  Pasowałam do nich jak pięść do nosa. Ponieważ tamte czasy były ubogie, w Polsce nie miałyśmy sponsorów ani stylistów. Od Biura Miss Polonia dostałam tylko suknię wieczorową, a strój narodowy i pozostałą odzież, kosmetyki musiałam sobie sama zabezpieczyć. Nie było łatwo. Jednak nie miałam kompleksów, byłam zadowolona, że mogłam tam z nimi być.

Na światowych wyborach Miss jest taki zwyczaj, że każda reprezentantka kraju przywozi prezenty dla pozostałych  uczestniczek konkursu i wręczamy je sobie nawzajem.  Dla dziewczyn na pamiątkę wyszyłam ok. 100 szt serwetek w kształcie Polski z naniesioną stolicą, co zostało przyjęte z wielkim entuzjazmem. Była to jedyna pamiątka wykonana własnoręcznie.

Nie wiem, jakie są kryteria wyboru Miss na poziomie światowym, ale myślę, że duży wpływ ma sytuacja polityczna danego kraju. Gdyby prześledzić konkursy w kolejnych latach, to można odnieść takie wrażenie. Uroda jest tylko jednym z elementów poddawanych ocenie. Jesteśmy obserwowane non stop, w każdej sytuacji i o każdej porze.

W 1992 roku Miss Universe została reprezentantka Namibii Michelle McLean. Nie była ona moją faworytką. Ja stawiałam na Kolumbijkę i Wenezuelkę. One miały klasę, piękne stroje, które umiały super nosić. Michelle była bardzo sympatyczna, koleżeńska, ale niczym więcej mnie nie ujęła.

Od tamtych wydarzeń minęło prawie 20 lat. To szmat czasu. Czy coś jeszcze pozostało Izabeli z tamtych wyborów? Czy były one dla niej tylko jednym epizodem, przygodą, czy sposobem na życie?

Ooooo, zostało wiele. Przede wszystkim wspomnienia, zdjęcia, kontakty i kilka ważnych pamiątek. Najwięcej mam zdjęć ze światowego konkursu Miss Universe, kilka sentymentalnych gadżetów: np. oryginalny łańcuszek z zawieszką symbolizującą miejscowy kolczyk, który dostałam od koleżanki z wysp Turks and Caicos (na północ od Haiti), zostały mi szarfy, diademy i wiele innych drobiazgów.

Udział w konkursie był dla mnie przygodą, która nie wpłynęła znacząco na moje dalsze życie. Tamten czas się skończył, przeminął, ja żyję dalej. Uczestniczę jedynie w akcjach charytatywnych czy programach,  jeśli jest taka potrzeba, bo jestem otwarta na wszelkie propozycje.

Kim jestem dzisiaj? Niewątpliwie wciąż kobietą :). W głównej roli matką 4 letniej Amelki, żoną swojego męża, panią dwóch psów Patti i Juniora (rasy Golden Retriever) i szczęśliwą posiadaczką złotej rybki, która wkrótce spełni moje trzy życzenia, ha, ha, ha.

Po kilku latach spędzonych na wsi, zamieszkaliśmy w stolicy, gdzie wiedziemy spokojne życie przeplatane niespodziankami dnia codziennego. Jestem czynna zawodowo  – zajmuję się marketingiem i reklamą, a czas wolny poświęcam rodzinie, zwłaszcza córce. Wprowadzam ją w tajniki życia. Kiedy na świecie pojawiła się Amelia, moje życie zmieniło się diametralnie, wszystko się przewartościowało. To, co kiedyś było istotne, teraz jest kompletnie nieważne. Najważniejsza jest córka, którą uczę szacunku do ludzi, zwierząt i całego otaczającego ją świata. Mam nadzieję, że uda jej się przejść przez życie z takim samym optymizmem, jaki ja w sobie noszę.

Owszem, interesuję się w dalszym ciągu konkursami piękności i staram się je śledzić. Od lat 90 – tych dużo się zmieniło w organizacji konkursu Miss Polonia, jednak obecna formuła wyborów  nie przypadła mi do gustu. Nie uznaję SMS-owych wyników, bo jakoś nie mam do nich przekonania.

Może przez to, że kiedyś nie było w TV wielu programów rozrywkowych, to te imprezy były atrakcją. Ludzie je oglądali całymi rodzinami, typowali swoje faworytki  i przeżywali radość lub rozczarowanie. Byli biernymi kibicami, ale to wszystko miało inny klimat. Pamiętam wybór Anety Kręglickiej najpierw w Polsce, a potem na świecie. To było szaleństwo i wielka radość dla wszystkich Polaków. Myślę, że dzisiaj już by tak nie było. To była wówczas moja faworytka, która pozostała   moją ulubioną Miss. Miała i ma nadal wszystkie atrybuty idealnej królowej piękności: urodę, wdzięk, klasę i inteligencję.

A ja sama gdybym dziś miała swoją twarz i ciało z 1991 r., a obecną wiedzę i doświadczenie, czy wystartowałabym w konkursie jeszcze raz?  Jeśli byłaby to taka sama spontaniczna decyzja to pewnie tak. Summa summarum było to niepowtarzalne przeżycie. Niczego bym nie zmieniła i nie poprawiła, uważam, że dałam z siebie tyle, ile mogłam dać.

Kiedy dziewczyna zostaje laureatką konkursu Miss Polonia, jej życie zmienia się. Zyskuje wielbicieli, popularność, cenne nagrody, a świat staje przed nią otworem. Dla zwykłych ludzi staje się kimś nierealnym, księżniczką z bajki. A czy tak jest naprawdę? Na to pytanie, po lekturze wspomnień Izabeli Filipowskiej, niech każdy odpowie sobie sam.

Izabela Filipowska – II Vicemiss Polonia 1991, reprezentowała Polskę na konkursie Miss Universe 1992.

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla oficjalnej strony konkursu Miss Polonia w sierpniu 2010 r.

Kiedy dziewczyna zostaje laureatką konkursu Miss Polonia, jej życie zmienia się. Zyskuje wielbicieli, popularność, cenne nagrody, a świat staje przed nią otworem. Dla zwykłych ludzi staje się kimś nierealnym, księżniczką z bajki. Mało kto wówczas pamięta, że to dziewczyna, która dotychczas wiodła zwyczajne życie, a jej decyzja o starcie w wyborach Miss, to często przypadek…

W roku 1991 miałam 23 lata. Mieszkałam z bratem i rodzicami w 42 m2 w pięknych po dziś dzień Puławach – mówi o sobie Izabela Filipowska. Jako dziecko urodzone w „czepku” muszę przyznać, że zawsze miałam dużo szczęścia w życiu. Dzięki mamie szybko umiałam zapracować na swoje potrzeby, to ona nauczyła mnie wyszywać niełatwym haftem Richelieu. Pamiętam, sprzedawałyśmy nasze prace do Anglii, gdzie robiły furorę. Jeszcze w podstawówce jeździłam na OHP, pracowałam dorywczo zarabiając na „wakacje”. U babci na wsi pomagałam w pracach polowych, to dopiero była szkoła życia. Dzieciństwo mojej córki w niczym nie przypomina mojego dzieciństwa. Szary miś wypchany trocinami, szmaciana lalka, zabawy na trzepaku, bajki tylko na dobranoc. Mimo tego było fajnie!

Kończąc Technikum Chemiczne marzyłam o usamodzielnieniu. Miałam nieodpartą chęć decydowania o sobie, podróżowania, szukania swojego miejsca na ziemi. Nie wiedziałam, kim chcę zostać, jaki potencjał we mnie drzemie, nie znałam swoich możliwości. Trochę marzyłam o modelingu, trochę o własnej firmie niewiadomej jeszcze branży. Zaczęłam więc od bycia laborantką w miejscowych Zakładach Azotowych (w wyuczonym zawodzie). To nie było to, więc wyruszyłam w świat w poszukiwaniu swojego miejsca. Zmieniałam miejsca zamieszkania jak rękawiczki: był Lublin, Wrocław, powrót do Puław i wreszcie wyjazd do Warszawy. Tutaj zostałam.

Mój start w konkursie Miss Polonia to oczywiście przypadek. Wprawdzie interesowały mnie wybory od  zawsze, śledziłam zmagania dziewcząt w telewizji, ale nigdy nie pomyślałam, że kiedyś będę jedną z nich.

Pracowałam jako stażystka w Zakładach Azotowych na 3 zmiany. Dzień, noc, dzień, noc i tak w kółko. Pewnego dnia, na ulicy, spotkałam swojego wujka, który poinformował mnie, że w Puławach tego i tego dnia odbędą się wybory Miss Puław (eliminacje do Miss Polonia) i zdecydowanie powinnam wziąć w nich udział. Trochę mnie rozbawił, ale jednocześnie zainteresował. Po krótkiej dyskusji zdecydowałam się wystartować, oczywiście w tajemnicy przed rodziną (mój tata był bardzo konserwatywny). Umówiliśmy się w danym terminie w Domu Kultury i poszliśmy na wybory we dwoje. I właśnie tutaj,  w Puławach, moim rodzinnym mieście odniosłam pierwszy sukces. Zdobyłam pierwszy w życiu tytuł Miss,  który otworzył mi drogę do dalszych szczebli w konkursie Miss Polonia.

Taki był początek drogi Izabeli Filipowskiej. Drogi, która z Puław, zaprowadziła ją aż do Bangkoku…

Kolejnym etapem były wybory Miss Lubelszczyzny, gdzie konkurencja była już znacznie większa. Były przygotowania, pierwsze sesje zdjęciowe, spotkania, a moja praca na 3 zmiany coraz bardziej dawała się we znaki. Odeszłam z Zakładów Azotowych, a z pomocą przyszedł wujek, który zatrudnił mnie w swojej firmie. Byłam sekretarką i miałam nienormowany czas pracy, dzięki czemu mogłam się przygotowywać do wyborów. Zostałam Miss Lubelszczyzny i zdobyłam tytuł Miss Sponsorów. Nie wierzyłam. Ja, skromna dziewczyna z  Puław najpiękniejsza w regionie? Byłam dumna i jak się okazało nie tylko ja. Mój tata również, zrzucił maskę twardziela, zmiękł i cieszył się razem ze mną (aczkolwiek odrobina sceptycyzmu pozostała).

Kolejnym etapem był półfinał Miss Polonia, który odbywał się w Katowicach (dawał bilet do finału). I tutaj znowu się udało, weszłam do finałowej 16 –ki. Zdałam sobie sprawę, że jestem reprezentantką mojego regionu na poziomie ogólnopolskim i to zobowiązuje. Trochę miękłam, chciałam się wycofać, miałam ochotę zarzucić dietę, żyć normalnie. Ale cóż, kiedy powiedziało się A, trzeba powiedzieć B. A ponieważ nigdy się nie poddaję, wzięłam się w garść i………….. zdobyłam tytuł Vicemiss Polonia.

Zanim to jednak nastąpiło, Izabela musiała odbyć tradycyjne, przedfinałowe zgrupowanie przygotowawcze. Czekało ją wiele godzin wysiłku i prób spędzonych w towarzystwie koleżanek – konkurentek.

Zaczęło się od poziomu lokalnego, poprzez regionalny, ogólnopolski  półfinał i finał konkursu. Szłam jak burza, zdobywając kolejno pierwsze miejsca aż do finału. Poszczególne etapy  rządziły się swoimi prawami. Początkowo było lekko, ale im dalej, tym ciężej. Pamiętajmy, że mówimy o ubiegłym stuleciu, więc pewne kanony mogły ulec zmianie. Nasze zgrupowanie przed ogólnopolskim finałem odbywało się w Gołdapi. W tempie goniących terminów trzeba było być zwartym i gotowym. Każda z nas chciała jak najlepiej wypaść w finale. Zgrupowania trwają bardzo krótko, więc trudno mówić, że dają dobre przygotowanie. Są skoncentrowane na opanowaniu układów i choreografii finału. Najwięcej jednak zależy od samych dziewczyn, ich wdzięku, gracji, uroku osobistego – tego nie da się nauczyć.

Atmosfera była przyjemna, nie odczuwałam rywalizacji pomiędzy dziewczynami, a wręcz przeciwnie, zacieśniały się przyjacielskie stosunki. Mieszkałam w pokoju z Kariną Zielińską z Lublina, to ona była mi najbliższa. Generalnie nie miałyśmy czasu na rozwijanie przyjaźni, bo był to czas pracy. Ale można było zauważyć u niektórych dziewczyn pewnego rodzaju koleżeńskość, choć były i takie, którym tej cechy brakowało. Miałyśmy taką swoją grupę: Iza Mikoś, Karina Zielińska, Katarzyna Zielińska, Renata Tempka, Katarzyna Stępień  i ja. Traktowałyśmy konkurs jak dobrą zabawę, a nie wyścig po cztery kółka. Dystans, który miałyśmy, bardzo nas do siebie zbliżył. Do dzisiaj z niektórymi dziewczynami jestem w kontakcie e-mailowym i telefonicznym.  Czy w warunkach wzajemnej konkurencji właściwej konkursom piękności może narodzić się prawdziwa przyjaźń między kandydatkami na miss? To nie jest wykluczone. Jeśli ktoś jest inteligentny, to żadne warunki nie wykluczają przyjaźni, wszystko zależy od człowieka. Ja spotkałam fajne, mądre dziewczyny, z którymi mogłabym jeszcze raz przeżyć taką przygodę. Po wyborach niejednokrotnie podróżowałyśmy wspólnie jako reprezentantki Polski i potwierdziły się moje opinie, że te kobiety są warte mojej przyjaźni.

Jest to niewątpliwie zabawa dla dziewczyn o silnym charakterze, nie rozchwianych emocjonalnie. Inne przeżywają rozgoryczenie, reagują płaczem i złością.  Dystansując się do rywalizacji można więcej osiągnąć, mniej nerwowo reagować. Dziewczyny zakładające, że wygrają, miały niesamowity stres z pokonaniem pozostałych rywalek. Przygotowania do konkursu nie przewidują sesji z psychologami, ale chyba nie ma takiej potrzeby. To nie jest walka o życie, to tylko zabawa.
Ja starałam się nie denerwować, bo z góry założyłam, że to los decyduje o wyniku. To ile mogłam z siebie dać – dałam, a reszta to przypadek. Nigdy jurorzy nie są obiektywni, a ich oceny nie pokrywają się z opiniami widzów. Tak to już jest.

Skończyły się przygotowania, zwieńczył je finał Miss Polonia 1991. Jakie wspomnienia z tej gali pozostały Izabeli?

To było przeżycie, nie oszukujmy się. Wielka gala, mnóstwo widzów na widowni w Sali Kongresowej i miliony widzów przed telewizorami. Koncert zespołu Bad Boys Blue i innych gwiazd, to robiło wrażenie. Kiedyś inaczej to relacjonowałam, natomiast dzisiaj z perspektywy lat uważam to za duże wyróżnienie i osiągnięcie. Moja córka z wielkim zainteresowaniem ogląda moje zdjęcia po wielokroć i pyta o szczegóły.

Najważniejszym momentem, na który czeka się cały wieczór, jest oczywiście ogłoszenie wyników. Miss Polonia 1991 została Karina Wojciechowska z Mysłowic. Izabela Filipowska zdobyła tytuł II Vicemiss Polonia…

Nie mnie oceniać werdykt jury. Taki zapadł, wygrała Karina, ale nie była moją faworytką. Ja stawiałam na Katarzynę Stępień albo na Renatę Tempkę. One miały wdzięk, grację i duży dystans do siebie. Były rozsądne i wiedziały, czego chcą od życia. Ale myślę, że nie ma co dzisiaj rozpamiętywać przeszłości. Cieszmy się z tego, co mamy. My nie byłyśmy zawiedzione i rozczarowane, dobrze się bawiłyśmy, a o to właśnie chodziło.

Startując w wyborach Miss postawiłam na dobrą zabawę. Znalazłam się na nich przypadkowo, więc przypadek zadecyduje o wynikach. Nie wierzyłam, że może mi się udać, dlatego trzecie miejsce w konkursie Miss Polonia zaliczam zdecydowanie do sukcesów w moim życiu osobistym. To była świetna zabawa i tak chcę to pamiętać. Znajomi i rodzina cieszyła się ze mną i to było najważniejsze. Ludzie gratulowali, a Puławianie byli dumni, że mnie mają. To są wartości o wiele ważniejsze w życiu i otoczeniu. W ogóle kiedyś konkursy Miss miały większy prestiż, większą widownię. Dowodem niech będzie chociażby taki fakt: niedawno na jednym z portali społecznościowych odezwał się do mnie chłopak, który w 1991 roku był nastolatkiem. Z całą rodziną oglądali konkurs Miss Polonia, a ja byłam ich faworytką. Teraz odnalazł mnie przez Internet i po latach gratulował mi sukcesu w 1991 roku: „Pamiętam Panią, trzymaliśmy z rodziną kciuki za Panią”. To miłe i zaskakujące, że jest jeszcze ktoś, kto te wydarzenia pamięta, ha…ha…ha…

I. Filipowska na MU ’92 – preeliminacje, prezentacja w strojach narodowych

http://www.youtube.com/watch?v=-_S9yHsCSS0

I. Filipowska na MU ’92 – preeliminacje, prezentacja w sukniach koktajlowych

http://www.youtube.com/watch?v=e3GtcBYZbik

I. Filipowska na MU ’92 – prezentacja w strojach narodowych, kostiumach kąpielowych i sukniach wieczorowych

http://www.youtube.com/watch?v=3e3L4O718Y0

K. Wojciechowska na MW ’91 – prezentacja w strojach narodowych i sukniach wieczorowych

http://www.youtube.com/watch?v=ghIe8ke5Hqg

K. Wojciechowska na MW ’91 – prezentacja w kostiumach kąpielowych

http://www.youtube.com/watch?v=LyelwEBL7ts 

Maria Nowakowska – Miss Polonia 2009; reprezentantka Polski na konkursie Miss Universe 2010

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla oficjalnej strony konkursu Miss Polonia w lipcu 2010 r.

Maria Nowakowska

…o sobie

Mam 23 lata. Jestem studentką 3 roku na kierunku zarządzanie przedsiębiorstwem. Po zdobyciu tytułu Miss Polonia zdecydowałam się na urlop dziekański, więc od października wracam na uczelnię.

…o drodze do korony Miss Polonia

Długo zastanawiałam się nad wzięciem udziału w konkursie Miss Polonia. Miałam jakieś wewnętrzne opory i zabierałam się do tego kilka lat. Zawsze chciałam się sprawdzić w tej dziedzinie, ale brakowało mi odwagi. Teraz myślę, że wiele czynników miało wpływ na to, iż w końcu się odważyłam. Po pierwsze udział siostry mojego chłopaka w tych wyborach. Widziałam, że daje jej to niesamowitą frajdę i troszkę jej tego pozazdrościłam. Sądzę, że opinia ludzi, których spotkałam na swojej drodze oraz oczywiście najbliższych też miała wpływ na moją decyzję. No i oczywiście ja sama też o tym marzyłam, więc ostatecznie koniec roku 2008 był momentem decydującym – było to moje postanowienie noworoczne. Powiedziałam sobie, że w najbliższym roku bez zastanowienia pójdę na casting i spróbuję swoich sił. I tak też się stało…

Od początku roku śledziłam stronę Miss Polonia i wypatrywałam, gdzie najbliżej mojego miasta będą odbywać się castingi. Tak się świetnie dla mnie złożyło, że po raz pierwszy miały one miejsce w Legnicy. Niepewnym krokiem poszłam na casting, wypełniłam kwestionariusz i po kilku dniach otrzymałam telefon z informacją, że zakwalifikowałam się do pierwszego etapu wyborów tj. Miss Ziemi Legnickiej. Zdobyłam w tym konkursie tytuł I Vicemiss, a koronę przyznano Julicie Perczuk, która była moją faworytką od początku. Julita okazała się świetną dziewczyną i od tego czasu utrzymujemy ze sobą kontakt.

Kolejnym szczeblem były wybory Miss Polonia Dolnego Śląska, które odbyły się w Jeleniej Górze. Musiałyśmy dojeżdżać na próby choreograficzne i sesje zdjęciowe do Jeleniej Góry, więc było to dość uciążliwe, ale przygotowania do gali wspominam bardzo mile. Na deskach teatru jeleniogórskiego otrzymałam tytuł Miss Dolnego Śląska.

Następnym etapem były ogólnopolskie ćwierćfinały, które zorganizowane zostały w Łodzi. Z ponad setki dziewcząt wybrano 34, które zostały na 3 dniowym zgrupowaniu w Łodzi, podczas którego miałyśmy przygotowywać się do półfinału. Pamiętam, jak z niedowierzaniem patrzyłam na wszystkie piękne dziewczyny, które przyjechały na dalsze eliminacje. Widząc je, nawet nie liczyłam, że zostanę zakwalifikowana do kolejnego etapu. Na galę półfinałową zabroniłam przyjeżdżać moim bliskim, którzy od samego początku głośno mnie dopingowali, ponieważ stwierdziłam, że nie mam najmniejszych szans na dostanie się do finałowej 20stki, dlatego szkoda, żeby jechali w taką trasę na marne. W trakcie koncertu półfinałowego od razu pożałowałam swojej  decyzji,  ponieważ większość kandydatek miało oparcie w rodzinie, która była na widowni. Byłam ogromnie zdziwiona,  gdy podczas jednej z prezentacji usłyszałam entuzjastyczne okrzyki publiczności. Pomyślałam, że to najbliżsi postanowili zrobić mi niespodziankę, jednak to musieli być fani, którzy już wtedy trzymali za mnie kciuki.

Łódzki półfinał okazał się dla mnie szczęśliwy i wbrew moim obawom zakwalifikowałam się do finałowej 20.

…o zgrupowaniu przed finałem ogólnopolskim

Zgrupowanie, w którym wzięłam udział, było chyba najlepszym, jakie do tej pory miało miejsce. W związku z jubileuszem 80-lecia konkursu Miss Polonia miałyśmy okazję polecieć do Tajlandii, gdzie przez 10 dni przygotowywałyśmy finałowe wizytówki telewizyjne oraz brałyśmy udział w sesjach zdjęciowych i kręceniu materiału, który został wyemitowany podczas gali finałowej. Była to dla wszystkich bardzo ciężka praca, ponieważ spałyśmy jedynie po 4-5 godzin. Dla mnie samej była to wielka przygoda, gdyż pierwszy raz leciałam samolotem i to w tak odlegle i egzotyczne miejsce. Trzy dni po powrocie do kraju wyjechałyśmy na kolejne zgrupowanie do Władysławowa, gdzie uczyłyśmy się choreografii.

Podczas obu zgrupowań mieszkałam w pokoju z Żanetą Sitko i to z nią oraz z Kasią Suberską miałam najlepszy kontakt. Są to rewelacyjne dziewczyny, z którymi bardzo się zżyłam. Jednak to z Żanetą mam kontakt do dnia dzisiejszego. Uważam, że przyjaźń pomiędzy uczestniczkami konkursowych zmagań, pomimo wzajemnej konkurencji jest jak najbardziej realna, bez względu na etap konkursu.

Atmosfera, która panowała w trakcie obu zgrupowań, bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Obawiałam się, że na ostatnim etapie będzie można wyczuć współzawodnictwo i dziewczyny będą wobec siebie niemiłe, ale nic takiego nie miało miejsca. Myślę, że było tak dlatego, ponieważ spędzałyśmy ze sobą po 24 godziny, w tym czasie ciężko pracując i to z dala od domu, dlatego zżyłyśmy się ze sobą.

Uważam, że każda kandydatka, przechodząc tyle wstępnych szczebli wiele się uczy, więc do finału trafiają wyselekcjonowane dziewczyny, które stają się pewne siebie i nauczyły się odpowiednio poruszać i prezentować. Pod tym względem etapy poprzedzające ogólnopolski finał jest to świetna szkoła, która perfekcyjnie przygotowuje do występów finałowych.

…o finałowej gali Miss Polonia 2009

Nie przypominam sobie plotek, które krążyły między nami przed finałem. Jedyną większą sensacją było spotkanie z reżyserem gali finałowej. Przyjechałyśmy do Łodzi w piątek. Miałyśmy opanowane układy choreograficzne do perfekcji, ponieważ uczyłyśmy się ich przez 6 dni po wiele godzin. Reżyser nawet nie spojrzał na to, co przygotowałyśmy z Jackiem Badurkiem, tylko od razu powiedział, że to na pewno nie pasuje do jego koncepcji i zmienił nam całą choreografię. Byłyśmy załamane i wściekłe, ponieważ praca, którą wykonałyśmy, nie została doceniona i poszła na marne. Choreografia zatem, którą przedstawiłyśmy w trakcie gali, była przygotowana w piątek wieczorem – w przeddzień finału. Sobota była jeszcze bardziej stresującym dniem, ponieważ tego dnia odbywał się koncert finałowy, a my nie potrafiąc za wiele przyjechałyśmy z samego rana do Białej Fabryki i trenowałyśmy. Dziś się z tego śmieję, ale tego dnia byłam załamana i marzyłam, aby mieć już wszystko za sobą i w końcu wrócić do domu.

W ostatnich latach wprowadzono do finałowych gal Miss Polonia dwie istotne innowacje. Miss Polonia jest wybierana przez telewidzów, a nie przez profesjonalne jury, obowiązuje również system, w którym do finału wchodzi tylko jedna reprezentantka z każdego województwa. Ciężko mi powiedzieć jak jest lepiej – czy kiedy Miss Polonia jest wybierana przez telewidzów czy profesjonalne jury. Na pewno obie możliwości mają swoje plusy i minusy. Jeżeli chodzi o system, w którym do finału wchodzi jedna reprezentantka z każdego województwa, to w moim odczuciu jest to bardzo krzywdząca zasada, dzięki której do finału trafiają dziewczyny, które niekoniecznie na niego zasługują.

…o obowiązkach Miss Polonia

Wszystko co robię jako Miss jest dla mnie bardzo przyjemne. Wiadomo, bywają ciężkie i męczące momenty w całorocznym panowaniu i nie wszystko wygląda tak kolorowo, jak by się wydawało,  ale staram się  niczego nie żałować i nie narzekać bo wiem, że rok szybko mija, wkrótce się skończy i jeszcze nie raz zatęsknię za tym, co się teraz dzieje. Dlatego też z uśmiechem na twarzy wypełniam swoje obowiązki. Każdy mój wyjazd jest niepowtarzalny i zaskakujący, poznaję niesamowitych ludzi, których pewnie nie miałabym okazji poznać w innych okolicznościach.

Tradycyjnie już od kilku lat każda Miss Polonia wyjeżdża do Australii na Grand Prix Formuły 1. Podróż do Australii była najwspanialszą przygodą w moim życiu. Byłam zachwycona tym krajem i bardzo żałuję, że te 2 tygodnie minęły tak szybko. Panowała tam niezwykła atmosfera, przede wszystkim dzięki ludziom, którzy tam żyją. Wszyscy są bardzo mili i otwarci, zadowoleni, niesamowicie przyjaźni i zawsze uśmiechnięci. Tego właśnie brakuje mi w Polakach – takiej ogromnej pogody ducha i przyjacielskiego nastawienia.

Moim autorytetem wśród Miss Polonia jest Angelika Jakubowska, która perfekcyjnie wypełniała swoje obowiązki będąc Miss, a uważam, że nie jest to łatwa sprawa i dziewczyny muszą sporo poświęcić, aby dobrze wywiązać się ze swojej roli. Ja poświęciłam rok studiów oraz pracę, która może nie była moim zajęciem docelowym, ale długo się o nią starałam. W związku z tym zaraz po półfinale miałam ogromny dylemat, gdyż wiedziałam, że jestem w finałowej 20-stce i teraz czeka mnie 3 tygodniowe zgrupowanie przed finałem. W tym momencie musiałam wybrać – albo zabawa czyli przygoda z Miss, albo to, co lubię robić czyli praca i życie jakie prowadziłam do tej pory. Po długich namysłach i konsultacjach z rodziną zdecydowałam, że wybiorę fantastyczną przygodę… W końcu żyje się tylko raz ! 😉

Popularność mi nie przeszkadza. Poza tym nie jest ona ogromna, bo niestety w dzisiejszych czasach Miss nie jest tak rozpoznawalna i znana jak kiedyś.  Od początku wiedziałam, że pozostanę sobą i woda sodowa nie uderzy mi do głowy tak, jak niektórym moim poprzedniczkom.

Nie stresuję się opinią innych na mój temat, ponieważ większość z ludzi którzy ją wydają, mnie nie zna, nie zamieniło ze mną słowa i nigdy nie widziało na żywo. Myślę, że ocena na podstawie zdjęć to trochę za mało… Staram się więc nie zwracać uwagi na plotki i krytykę, chociaż tą konstruktywną przyjmuję do siebie i staram się wyciągnąć wnioski. Z natarczywymi wielbicielami potrafiłam sobie radzić już przed zdobyciem tytułu Miss, a dziś dzięki niemu stałam się perfekcyjna w pozbywaniu  natrętnych podrywaczy 🙂

Uważam, że najważniejszym obowiązkiem Miss jest reprezentowanie Polski podczas konkursów międzynarodowych. Ten sprawdzian jest dopiero przede mną i powoli odczuwam mały stres z tym związany 😉

…o przygotowaniach do konkursu Miss Universe

Udział w MU to największy sprawdzian każdej Miss. Korzystam z doświadczenia moich poprzedniczek, staram się podglądać pewne siebie Latynoski, ich zachowanie i to jak się poruszają. Wspólnie z Małgosią Mocną-Lazarowicz wybrałyśmy fason i kolorystykę kreacji na finał. Są to sukienki, w których czuję się wyjątkowo i myślę, że świetnie nadają się na konkurs Miss Universe. Pozostałą garderobę powoli szykuję, staram się trafić w kanony MU.

Jeżeli chodzi o psychologiczne przygotowanie do startu w tym bardzo prestiżowym, światowym konkursie piękności, to czuję się na siłach, jednak uważam, że Polki nigdy nie będą przygotowane pod tym względem tak samo perfekcyjnie, jak np. Latynoski, które wiodą prym we wszystkich konkursach międzynarodowych.

Zawsze we wszystko, co robię, wkładam dużo pracy i na pewno będę starała się wypaść jak najlepiej podczas zgrupowania oraz samego finału Miss Universe 2010. Trzymajcie za mnie kciuki!