Joanna Kusiak – II Vicemiss Polski 2010

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w czerwcu 2011 roku

Wszyscy lubimy prezenty. Zarówno otrzymywać, jak i samemu sobie sprawiać. Joanna Kusiak postanowiła sprawić sobie prezent z okazji swoich 18 urodzin.

Na udział w konkursie Miss Polski zdecydowałam się w dniu moich 18-tych urodzin. Wtedy organizowany był casting do regionalnego konkursu Miss Polski – Miss Beskidów. Powiedziałam sobie – jeśli się uda, będę miała super prezent, jeśli nie – trudno, nic się nie stanie. No i się udało! Największą motywacją dla mnie była sama możliwość przeżycia takiej przygody, wtedy – w dniu castingu, nie pomyślałabym, że dojdę aż do ogólnopolskiego finału. Traktowałam to jako zabawę. Bardzo chciałam się sprawdzić, nigdy wcześniej nie brałam udziału w takim wydarzeniu, dlatego było to dla mnie coś nowego.

No właśnie. 11 października 2009 roku, od castingu do wyborów Miss Beskidów rozpoczęła się przygoda Joanny z konkursem Miss Polski. Jak burza przechodziła ona przez kolejne jego etapy.

Zakwalifikowałam się do regionalnego finału. Przygotowania do niego trwały już kilka miesięcy przed galą i wspominam je bardzo pozytywnie. Wśród dziewczyn panowała przyjazna atmosfera, nawzajem sobie pomagałyśmy. Uczyłyśmy się, jak dobrze się prezentować na scenie i przed obiektywem aparatu, musiałyśmy pamiętać o tym, aby się często uśmiechać, najważniejsze było jednak to, by wszystko na występie poszło zgodnie z planem. Gala finałowa odbyła się 9 maja 2010 r. w Bielskim Centrum Kultury. Otrzymałam wówczas tytuł Miss Beskidów, dzięki któremu dostałam się automatycznie do półfinału Miss Polski. Zgrupowanie półfinałowe, jak i sam koncert galowy, odbyły się w Gołdapii. Jury wybrało wówczas 8 finalistek konkursu, w tym mnie, co było dla mnie zaskoczeniem, ale i ogromną radością.

Teraz gra toczyła się już o wysoką stawkę. Korona, samochód, udział w konkursie Miss World, to wszystko było w zasięgu ręki Joanny. Trzeba było jeszcze tylko „przetrwać” zgrupowanie przedfinałowe.

Zgrupowanie finałowe trwało dwa tygodnie. Rozpoczęło się konferencją prasową w Warszawie – 13 sierpnia. Stamtąd udałyśmy się do Wieliczki, a następnie do Ciechocinka, gdzie mieszkałyśmy już do końca zgrupowania. Podczas całego zgrupowania miałyśmy różne obowiązki – sesje zdjęciowe, nagrywanie wizytówek dla telewizji, wszystko to poprzedzone doborem odpowiednich strojów, wykonaniem fryzur i makijaży. Wiele czasu zajmowały próby choreograficzne. Aby wszystko na gali było dopięte na ostatni guzik, musiałyśmy ćwiczyć w każdej wolnej chwili. Czasami zdarzało się, że zamiast wieczorem iść wcześniej spać, ćwiczyłyśmy jeszcze w pokojach choreografię, aby następnego dnia na próbie mieć już opanowane do perfekcji wszystkie kroki. Program zgrupowania obejmował także zwiedzanie Krakowa, Wieliczki oraz Skorzęcina. W tym ostatnim spędziłyśmy cały dzień nad pięknym jeziorem, pływałyśmy statkiem, odbyła się także prezentacja wszystkich kandydatek do korony. Myślę, że takie przygotowania są bardzo ważne dla półfinalistek, czy finalistek konkursów piękności. Czas spędzony na zgrupowaniu przygotował nas odpowiednio do wielkiej gali, czyli finału.

Ale zgrupowanie to nie tylko czas wytężonej pracy. To oczywiście także możliwość zawarcia nowych znajomości z koleżankami z całej Polski. Myślę, że na konkursach piękności może nawet narodzić się prawdziwa przyjaźń, choć jest to bardzo trudne, ponieważ każda z nas mieszka w innym zakątku Polski i jednak wspólne kontakty są ograniczone.

W moim roczniku atmosfera między dziewczynami, mimo panującego stereotypu, była bardzo przyjazna. Nie było żadnej „niezdrowej” konkurencji, żadnej zawistnej rywalizacji. Bardzo miło wspominam każdą chwilę spędzoną z moimi koleżankami z pokoju. Na zgrupowaniu półfinałowym mieszkałam w pokoju z Moniką Kołodziej, Martą Kaczmarczyk i Dominiką Lipińską. Na zgrupowaniu finałowym już tylko z Martą i Dominiką. Bardzo szybko nawiązałyśmy kontakt, dobrze się rozumiałyśmy i nawzajem wspierałyśmy, a to jest ważne na tego typu zawodach.

Nie ma co ukrywać, że najważniejszy jest jednak koncert finałowy i końcowy werdykt…

Gala finałowa była dla mnie ogromnym przeżyciem. Gdy już wyszłam na scenę, stres, emocje opadły, liczyły się brawa i okrzyki ze strony publiczności, dzięki nim atmosfera była naprawdę niezapomniana. Koncert finałowy trwał ponad dwie godziny. Dla mnie była to krótka chwila. Nawet się nie zorientowałam, a już wyczytywana była ścisła 10 finalistek. Był to dla mnie moment pełen emocji, głównie dlatego, że zostałam wyczytana i to jeszcze jako ostatnia.

Potem wyjście w sukniach ślubnych oraz sukienkach wieczorowych. Na koniec nadszedł długo oczekiwany moment – ogłoszenie laureatek.

Ja otrzymałam tytuł 2 Wicemiss Polski. Byłam ogromnie szczęśliwa. To mój największy dotychczasowy sukces. Nigdy wcześniej nie pomyślałabym, że znajdę się w trójce najpiękniejszych kobiet w Polsce. To dla mnie ogromne wyróżnienie. Swoją radość mogłam dzielić z rodziną, która przyjechała do Płocka, aby mi kibicować. Przyjaciele trzymali za mnie kciuki przed telewizorami. Jestem im za to wdzięczna, bo wsparcie bliskich w takich sytuacjach sprawia, że stają się one jeszcze bardziej wyjątkowe.

Koronę Miss Polski wywalczyła Agata Szewioła. Serdecznie jej gratuluję, choć niewiele mogę o niej powiedzieć. Nie znam jej zbyt dobrze, nie zdążyłyśmy się bliżej poznać podczas zgrupowania.

Dla Joanny Kusiak przygoda z konkursem Miss Polski nie skończyła się wraz ze zgaśnięciem ostatnich świateł na scenie płockiego amfiteatru. Zdobycie tytułu 2 Wicemiss wciąż procentuje.

Konkurs Miss Polski uczy odporności na krytykę, samodzielności i odpowiedzialności. Udział w nim w pewien sposób odmienił moje życie, stałam się odważniejsza i bardziej otwarta w kontaktach z innymi ludźmi, musiałam też uodpornić się na krytykę, nawet tą, która nie zgadza się z rzeczywistością. Minusem bycia ogólnopolską wicemiss jest właśnie to, że nie jest się osobą anonimową, a co za tym idzie, jest się poddawanym ciągłej krytyce, nieraz niezbyt przyjaznej. Ale z tym trzeba się pogodzić, choć to trudne. Każdy ma przecież prawo do własnego zdania. Na pewno wielkim plusem bycia wicemiss jest natomiast możliwość wyjazdu na międzynarodowe konkursy piękności. Ja również miałam kilka propozycji takiego wyjazdu, niestety z przyczyn osobistych musiałam zrezygnować, czego bardzo żałuję.

A jakie rady ma Joasia dla przyszłych kandydatek do korony?

Co mogę poradzić dziewczynom, które wahają się, czy spróbować swoich sił w takiej zabawie, czy też nie? Rozważając wszelkie za i przeciw uważam, że warto startować w wyborach Miss. Konkurs daje wiele – satysfakcję, pewność siebie, możliwość przeżycia czegoś niezapomnianego, o czym potem będzie można opowiadać wnukom. Ważne jest, żeby udział w takiej imprezie traktować jak zabawę. Trzeba być sobą i znać swoją wartość, nie warto przejmować się opinią innych ludzi. Oczywiście należy mieć świadomość, że udział w wyborach wiąże się z dużym stresem i należy być na to przygotowanym. Stres, jaki towarzyszył mi podczas poszczególnych etapów konkursu, był stresem mobilizującym. Starałam się, żeby wszystko zawsze wychodziło jak najlepiej, a jeśli coś się nie udawało, próbowałam o tym nie myśleć – w końcu każdemu zdarzają się wpadki. Istotne w takich występach jest to, aby być zawsze uśmiechniętym i myśleć pozytywnie. Negatywne emocje nigdy nie pomogą, a zawsze znajdą swoje ujście. Spotkałam się z tym, że dziewczyny mocno przejmowały się i stresowały występami, a jak już wszystko minęło, musiały wyrzucić z siebie emocje, stres i złość poprzez płacz. Myślę, że na pewno przydałoby się także psychologiczne przygotowanie kandydatek podczas zgrupowań poprzedzających kolejne konkursowe etapy – tu uśmiech w kierunku organizatorów :) 

Miss to nie tylko uroda…

Idealna królowa piękności? Moim zdaniem, powinna być skromna, uśmiechnięta, pomocna i otwarta. Jej atutem będzie znajomość języków obcych i chęć podróżowania po świecie, bo to bezpośrednio wiąże się z byciem Miss. Moją ulubioną Miss Polski jest Ania Jamróz. Nie poznałam jej dokładnie, ale wydaje się bardzo sympatyczną, otwartą i przyjaźnie nastawioną osobą. Gratuluję jej sukcesów na Miss World oraz Miss Supranational. Sądzę, że godnie reprezentowała nasz kraj, a wyróżnienia jak najbardziej jej się należały.

Bardzo ważne jest jednak, aby nie dać się zwariować. Ja pozostałam sobą. Wciąż mam te same pasje i ambicje, co przed konkursem. W październiku skończę 20 lat, mieszkam w Bielsku-Białej. Lubię spędzać czas z dziećmi, stąd też wybrałam kierunek studiów z nimi związany. Studiuję Zintegrowaną Edukację Wczesnoszkolną i Edukację Przedszkolną (dziennie) oraz Informatykę i Zarządzanie (zaocznie) w Bielsku – Białej. Moje plany na przyszłość to, najważniejsze – skończyć studia i założyć rodzinę, a marzeń jest wiele, ale ich nie zdradzę 😉 Moją pasją od zawsze jest muzyka – w 2 klasie szkoły podstawowej tata zapisał mnie na naukę gry na pianinie, po kilku latach pojawiło się zainteresowanie grą na gitarze, śpiewałam także przez pewien czas w chórze. Wolny czas najczęściej spędzam z rodziną i przyjaciółmi. Bardzo lubię chodzić na długie spacery, włączam wtedy ulubioną muzykę, zapominam o wszystkich problemach i jest to dla mnie najlepsza forma relaksu.

I bardzo dobrze, że Joannie wszystkie te odniesione sukcesy nie przewróciły w głowie. I że wciąż jest zwykłą, choć jednocześnie niezwykłą dziewczyną…

Anna Wierzbicka – I Vicemiss Polski 2010

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w kwietniu 2011 roku.

Jej przygoda z konkursami piękności rozpoczęła się w 2007 roku, kiedy uczestniczyła w finale Miss Polski Nastolatek, niestety bez większego sukcesu. Przekonała się wówczas, że nie jest to tylko zabawa, ale również ciężka praca. Mimo wszystko spodobało jej się to i postanowiła spróbować swoich sił w konkursie dla kandydatek dorosłych. W 2010 roku zdecydowała się wystartować w Miss Polski.

Kierowała mną ciekawość i chęć przeżycia tego jeszcze raz. Nie liczyłam na żadne nagrody czy ewentualną sławę, traktuję to jako zabawę i robię to dla przyjemności. Sam udział w takim konkursie daje mi dużo satysfakcji i zadowolenia z samej siebie – mówi Anna Wierzbicka. Oczywiście zanim zdobyła tytuł 1 Wicemiss Polski 2010, musiała przejść przez kilka eliminacyjnych etapów.

Te wstępne etapy są bardzo ważne, przygotowują dziewczyny do wielkiego finału. Kandydatka ma wtedy możliwość nauczenia się prezentacji na scenie, odpowiedniego chodzenia, uśmiechu. Droga ta jest długa i czasem męcząca, bo trzeba uczestniczyć we wszystkich wyjazdach, ale to daje szansę na zajęcie w finale Miss Polski wysokiego miejsca i tym samym stwarza ogromne możliwości.

Mój pierwszy etap odbył się w Legnicy, gdzie przeszłam casting do finału Miss Dolnego Śląska. Gala miała miejsce w Lubinie i tam właśnie zdobyłam koronę Miss Polski Dolnego Śląska. To wydarzenie było już dla mnie wielkim i niespodziewanym sukcesem. Następnie pojechałam do Warszawy na ogólnopolski casting ćwierćfinałowy, lecz nie uczestniczyłam w nim, ponieważ automatycznie, ze względu na zdobyty tytuł Miss Regionu, przeszłam do półfinału. Zgrupowanie półfinałowe Miss Polski trwało tydzień. Wraz z innymi kandydatkami mieszkałam w Olsztynie, gdzie codziennie ćwiczyłyśmy do gali. Pamiętam, że na drugiej próbie skręciłam kostkę i myślałam, że moja przygoda z konkursem na tym się skończyła, ale dotrwałam do końca zgrupowania, a w dzień występu kostka już nie bolała. Jury wybrało osiem dziewczyn, w tym mnie, do wielkiego finału. To był następny sukces, na więcej nie liczyłam.

Finałowa gala po raz trzeci z rzędu odbyć się miała w przepięknym płockim amfiteatrze. Tradycyjnie poprzedziło ją zgrupowanie przygotowawcze.

W sierpniu pojechałam do Wieliczki, gdzie rozpoczęło się najdłuższe i najcięższe zgrupowanie, bo przygotowujące nas do finału Miss Polski. W Małopolsce spędziłyśmy tydzień, tam codziennie pracowałyśmy nad choreografią. Miałyśmy również sesje zdjęciowe, nagrania do telewizji, wiele wywiadów i konferencji prasowych. Wieczorami, dla relaksu korzystałyśmy z hotelowego basenu i jacuzzi. Po siedmiu dniach przeniosłyśmy się do Ciechocinka. Większość czasu zajmowały nam ćwiczenia i praca nad tym, aby gala wypadła rewelacyjnie. Zgrupowanie przed finałem trwało ponad dwa tygodnie, dlatego miałam okazję dobrze zapoznać się z dziewczynami. W pokoju mieszkałam z Justyną Dziobą, Julitą Więckowską, Gosią Piekarską i Anią Lenarcik. Wieczorami, kiedy miałyśmy czas wolny, Justyna rozbawiała nas do łez, żartowałyśmy i wygłupiałyśmy się razem, nigdy nie było żadnej kłótni między nami. Nie odczuwałam współzawodnictwa, raczej starałam się dobrze bawić i nie zawracać sobie głowy takimi rzeczami. Najbardziej zaprzyjaźniłam się z dziewczynami, z którymi mieszkałam w pokoju, ale również z Anią Weber i Amandą Streich – 1 Wicemiss Polski Nastolatek. Z Anią spędzam do dziś dużo czasu, razem podróżujemy i to sprawiło, że zwierzamy się sobie i wiemy o sobie wszystko. To jest dowód na to , że mimo konkurencji jaka ponoć istnieje na konkursach piękności, a której ja osobiście nie odczułam, można zawrzeć przyjaźń i utrzymywać kontakt nawet po zakończeniu wyborów. Oczywiście podczas zgrupowania krążyło dużo ploteczek, które dziewczyny wymyślały, ale myślę, że nie były zbyt istotne i nie miały wiarygodnego źródła, dlatego nie przyciągały mej uwagi.

Ciężka praca, wiele miesięcy przygotowań, nowe znajomości, to wszystko składa się na wybory Miss Polski. Nie da się jednak ukryć, że najważniejsza jest gala finałowa. I to na nią najbardziej czekają dziewczęta.

Koncert finałowy wspominam z wielkim sentymentem i zarazem tęsknotą. To było niezapomniane wydarzenie i zawsze pozostanie w mojej pamięci. Dwugodzinna gala trwała dla mnie 10 minut, wszystko działo się tak szybko, za kulisami poprawa makijażu, zmiana strojów, ustawienia do poszczególnych partii – zamęt i pośpiech. Pierwsze wyjście w bieliźnie, choreografia „Diabełków i Aniołów” stylizowana na show Victoria’s Secret. Niesamowite uczucie, kiedy wychodzisz na scenę, słyszysz muzykę i ludzi klaszczących na twój widok. Kolejno były pokazy w strojach kąpielowych, jesiennej kolekcji TRU TRUSARDI. Po czym wybierano już finałową 10. Nie liczyłam na nic, powiedziałam sobie: „będzie, co ma być, ważne, że tu byłam i to przeżyłam.” Do TOP 10 zostałam wybrana jako trzecia, ucieszyłam się, ale zarazem przeraziłam, bo kolejne wyjście dziewczyn z Top 10 było w sukniach ślubnych, do którego układu kompletnie nie pamiętałam. Na szczęście wszystko dobrze poszło, mimo tego, że halka sukienki zaplątała się w szpilki. Następnie ogłoszono werdykt jury. Na scenę wkroczyłyśmy w sukniach wieczorowych, gdzie z dziesięciu kandydatek wybrano pięć udekorowanych szarfami. 4 Wicemiss – Agnieszka Ptak, 3 Wicemiss – Edyta Hreczuk, 2 Wicemiss- Joanna Kusiak, ja otrzymałam tytuł 1 Wicemiss, a wygrała Agata Szewioła. Tytuł 1 Wicemiss Polski to dla mnie wielki sukces, nigdy wcześniej nie myślałam, że dojdę tak wysoko. Cieszę się również, że wygrała Agata. Zasłużyła na koronę. To skromna, wesoła i przyjacielska osoba, której najbardziej się to należało. Zdecydowanie ona była moja faworytką. Tego, że przegrałam z nią, nie uważam za porażkę, a raczej jestem dumna z siebie. W końcu jestem w piątce najpiękniejszych kobiet w Polsce. Oglądając powtórkę wyborów byłam zaskoczona, wszystko wypadło tak perfekcyjnie, żałuję tylko, że nie było etapu z zadawaniem kandydatkom pytań, ponieważ jest to możliwość wykazania się wiedzą i inteligencją, wtedy możemy udowodnić, że nie jesteśmy tylko ładne.

Okazało się zatem, że dla Ani koncert finałowy Miss Polski nie był końcem jej przygody z konkursami piękności.

Tytuł 1 Wicemiss Polski zobowiązuje mnie m. in. do reprezentowania Polski w konkursach piękności na arenie międzynarodowej. Dlatego miałam możliwość wzięcia udziału w jednej z takich imprez. Były to wybory Bride of the World, czyli Najpiękniejsza Panna Młoda. Zgrupowanie do konkursu i gala odbywały się w Singapurze. Przed wyjazdem byłam trochę przestraszona, ponieważ pierwszy raz leciałam tak daleko i to w dodatku sama, ale kiedy szczęśliwie dotarłam na miejsce i odebrali mnie organizatorzy konkursu, poczułam się bezpieczna. Właśnie to podoba mi się w Singapurze. Jest to całkowicie bezpieczny kraj o niskim wskaźniku przestępczości, do tego bardzo czysty i zadbany. Poznałam tam wiele dziewczyn z innych państw, dowiedziałam się ciekawych historii na temat ich narodów. Podczas zgrupowania dużo zwiedzałyśmy, byłyśmy w muzeach, a także uczestniczyłyśmy w rozdaniu nagród dla zasłużonych doktorów i profesorów, na którym był obecny sam premier Singapuru – Lee Hsien Loong. Skosztowałam tamtejszych dań. Na przykład zupa z rekina to bardzo popularne w Singapurze, choć drogie danie. Mi osobiście nie smakowała. Na konkursie nie odniosłam żadnego sukcesu, ale nie żałuję, że tam pojechałam. Podróż ta była kolejnym doświadczeniem, nauką i niezapomnianym przeżyciem.

Jaka zdaniem Ani powinna być idealna Miss Polski?

Idealna Królowa Piękności powinna być zawsze uśmiechnięta, rozmowna, pomocna, powinna znać języki obce, lubić podróżować, a przede wszystkim – zero marudzenia i narzekania. Moją ulubioną Miss Polski jest Klaudia Ungerman. Nie znam jej osobiście, ale wydaje się być sympatyczną dziewczyną, jest naturalna, a to najbardziej cenię w kobietach.

Ania osiągnęła tak wiele w wyborach Miss, że i ją można uznać, za zbliżoną do ideału. Czy rzeczywiście? Jaka jest? Czy ma wszystkie te cechy, które powinna, jej zdaniem, posiadać Miss Idealna?

Jaka jestem? Na ten temat najlepiej mogą wypowiedzieć się moi rodzice i najbliższe mi osoby, które doskonale mnie znają. Przyznaję, mam tyle zalet, co wad. Najbardziej drażni mnie moja niecierpliwość, przez nią muszę mieć wszystko szybko dopięte na ostatni guzik, co samo w sobie może być pozytywne. Myślę, że jestem przyjacielska, pracowita i pomocna, choć czasem nieufna, uparta i stanowcza. Mam 19 lat, urodziłam się w Jeleniej Górze, obecnie mieszkam w Warszawie, ale dużo podróżuję i w Polsce jestem rzadko. W wolnym czasie czytam książki, to przenosi mnie w inny świat i mogę choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Uwielbiam podróżować, zwiedzać i poznawać historię miejsc, w których jestem. Najbardziej inspiruje mnie Barcelona i kultura Hiszpanii. Lubię poświęcać czas rodzinie i przyjaciołom, dzięki nim czuję się szczęśliwa i kochana. O swoich planach i marzeniach nie mówię, bo wszystko może się w życiu zmienić, podchodzę do tego z dystansem.

Moja rada dla dziewczyn startujących w wyborach Miss: bądźcie zawsze uśmiechnięte, wesołe i rozmowne. Ludzie muszą widzieć, że dziewczyna jest otwarta i przyjacielska. Do takich konkursów trzeba podchodzić z dystansem, nie traktować tego zbyt poważnie, raczej jako dobrą zabawę. Sukces zależy od nastawienia, jeżeli będziesz szczera, przyjacielska i nie będziesz starała się wygrać za wszelką cenę, to Cię polubią. Nie mogę pominąć kwestii szczęścia, bo często zdarza się tak, że odpada, bądź nie zajmuje zasłużonego miejsca, zarówno piękna, jak i mądra dziewczyna. Ogólna faworytka.

No cóż… Nie pozostaje nic innego, jak podpisać się pod słowami Anny. I czekać na kolejne piękne, młode, interesujące i przyjacielskie dziewczyny, którym dopisze szczęście i powtórzą jej sukcesy.

Elżbieta Sawerska – Miss Polski 2004

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w marcu 2011 roku

Uważny obserwator konkursów piękności zauważy, iż zdarzają się dziewczyny, które kilkukrotnie próbują swoich sił w wyborach Miss. Do skutku. Nie zniechęcone niepowodzeniem, startują po roku, bądź po kilku latach po raz kolejny, a czasem kolejny, często z coraz lepszym rezultatem. Jedną z rekordzistek jest Miss USA 2008 Crystle Stewart, która aż pięć razy brała udział w konkursie, ze zmiennym szczęściem, by za szóstym razem pokonać już wszystkie rywalki. Także na naszym polskim podwórku znamy takie przykłady. Wspomnieć można choćby Elżbietę Lebiodę, która po raz pierwszy wystartowała w wyborach Miss Polonia już w ich pierwszej edycji, w 1983 roku. Musiało minąć aż 5 lat i jeszcze kilka prób zostać podjętych przez Elżbietę, nim zdobyła diadem Wicemiss Polonia ’88, a później koronę międzynarodowej królowej piękności – Queen of the World ’89. Kiedy z boku patrzymy na takie dziewczyny, myślimy: „Ależ one są zdeterminowane, aby odnieść sukces. Za wszelką cenę.”

Tymczasem okazuje się, że wcale niekoniecznie. Na pozór wydawać by się mogło, że Elżbieta Sawerska też do tych „zdeterminowanych” należy. W konkursie Miss Polski brała udział dwukrotnie. Już za pierwszym razem – w 2002 roku, odniosła sukces awansując do grona 16 finalistek ogólnopolskiej gali. Nie poprzestała na tym. Dwa lata później, w 2004 roku, była już bezkonkurencyjna – założyła koronę Miss Polski 2004. Jednakże jej motywacja do udziału w wyborach Miss (a raczej jej brak 🙂 zaskakuje…

Do konkursu Miss Polski trafiłam przez przypadek. Na pierwsze eliminacje zapisała mnie właścicielka agencji modelek, w której wówczas, w 2002 roku, pracowałam. Szczerze mówiąc bałam się startować, byłam w klasie maturalnej, konkurs regionalny wypadał pomiędzy maturami pisemnymi i ustnymi. O nagrodach nie myślałam, nawet nie wiedziałam, co nimi będzie. Szczęście mi dopisało zarówno w wyborach Miss, jak i podczas matur. Egzamin dojrzałości zdałam i dotarłam aż do ogólnopolskiego finału Miss Polski 2002. Gala odbyła się 25 listopada 2002 roku w Teatrze Roma w Warszawie. Wówczas już rozpoczęłam studia na Uniwersytecie Marii Curie – Skłodowskiej na Wydziale Politologii. Moje plany i marzenia z tamtego czasu… Chyba chciałam zostać politykiem… Na pewno chciałam być szczęśliwa z miłością życia u boku… – jak każdy na ziemi. Wciąż wygrana w konkursie piękności nie była szczytem moich marzeń, ani ambicji, ciągle też nie myślałam o nagrodzie. Zresztą do końca nie wiedziałyśmy, czy w finale będzie do wygrania samochód i co w ogóle będzie do wygrania. W 2002 roku nie zdobyłam żadnego wyróżnienia w finale Miss Polski. Pewnie nikt mi nie uwierzy, ale nie chciałam drugi raz startować. Wygrałam konkurs Miss Tourism Europe 2003, na który wysłało mnie biuro Miss Polski i na dobrą sprawę zaraz po powrocie mogłam drugi raz wziąć udział w finale Miss Polski jeszcze w 2003 r. Nie zrobiłam tego, bo nie czułam takiej potrzeby. Nie chciałam, by ludzie z mojego otoczenia mówili, że próbuję do skutku… Ludzie potrafią być złośliwi. Nie udźwignęłabym tego. Na kolejny start zdecydowałam się dopiero w 2004 roku za namową mojej starszej siostry.

Był to jednak powrót w wielkim stylu. 11 grudnia 2004 roku, w Teatrze Lalek we Wrocławiu, Elżbieta Sawerska zdobyła tytuł i koronę Miss Polski 2004 pokonując 25 konkurentek. Nim jednak do tego doszło, znowu, podobnie jak dwa lata wcześniej, musiała przebrnąć przez wieloetapowe eliminacje i brać udział w zgrupowaniach.

Każdy etap był krokiem do przodu, ciekawą przygodą. Na kolejne zgrupowania jechałam jak na kolonie. Jak je wspominam? Nie wspominam, bo niewiele pamiętam. Jedynie muzykę do poszczególnych wyjść – jeszcze długo dźwięczała mi w uszach i łóżko składane ze zgrupowania przed finałem 2004 – trafiłam na dostawkę.

Skoro już jednak Ela wzięła udział w dwóch edycjach konkursu Miss Polski, pokuśmy się o ich porównanie. Niby dzielą je tylko dwa lata, a jednak…

Roczniki 2002 i 2004 były zupełnie różne. W 2002 finał był znacznie lepiej zorganizowany (zakwaterowanie, stroje, scena, światło, multimedia). 2004 był rokiem, o którym biuro konkursu pewnie by chciało zapomnieć. Na gali finałowej wychodziłyśmy w swoich sukniach, nie było stylistów, projektantów, którzy zadbaliby o nasz wizerunek. Konkurs był retransmitowany z Teatru Lalek (gdzie nie było żadnej scenografii) przez TV 4, z tego co pamiętam koło północy. Wszystko wyglądało jak próba do wyborów, a nie gala finału ogólnopolskiego konkursu piękności.

Dlatego milej wspominam rok 2002 – mimo przegranej. Miałam piękną suknię wieczorową i przede wszystkim Gala wyglądała jak Gala 🙂 Zresztą po finale AD 2002 miałam bardzo udany rok – wyjazdy do Rumunii, Chin, Wenezueli… Rok 2004 – mimo wygranej – wspominam tak sobie. Również atmosfera wśród dziewczyn była zupełnie inna. W 2002 r. była wspaniała. W pokoju mieszkałam z dziewczynami z Zamościa i Chełma – pozdrawiam Justynę i Gosię. Gadałyśmy o chłopakach, szkole, bolących stopach. Pewnego dnia założyłyśmy się, że Justyna na pewno zajmie któreś z finałowych miejsc – zakład był o pizzę :). Wygrałyśmy. Śliczna Justyna Rudzka została II Wicemiss Polski. Rywalizacja była. Ale miła i do zniesienia. Taka oczywista – gra przecież szła o prestiżowy tytuł. Wszystkie wiedziałyśmy, po co tam jesteśmy. Nie udawałyśmy. Nie było żadnych podchodów, manipulacji, obgadywania za plecami – nic takiego w każdym razie nie pamiętam. W 2004 roku już było inaczej. Powiem szczerze, że nie był to rok, gdzie w oczy od razu rzucała się jedna dziewczyna. Każda z nas miała szansę. Nie było zdecydowanej faworytki. Nawet z obstawianiem nie było zabawy.

Jedyne, co łączy oba roczniki to to, iż nie pamiętam żadnych plotek, ani sensacyjek krążących w kuluarach ani w 2002, ani w 2004 roku.

Zostawmy galę i organizację konkursu w Polsce. Rok w koronie Miss Polski zawsze jest wyjątkowy.

To prawda, Miss Polski zostałam 11 grudnia, więc moje panowanie przypada właściwie na 2005 rok. Wtedy reprezentowałam Polskę na zagranicznych konkursach i zdobywałam nowe doświadczenia. I ten rok rzeczywiście zapisał się w mojej pamięci „porządnie”. Wciąż utrzymuję kontakty z poznanymi wtedy ludźmi. Nie mogę co prawda powiedzieć bym poznała wiele „gwiazd” znanych mi dotychczas jedynie z mediów. Trudno mówić o znajomości, były to raczej wymieniane podczas bankietów zdania.

Nigdy nie unikniemy negatywnych aspektów popularności, zawiści, stresu, niesprawiedliwej lub nieuzasadnionej krytyki, plotek, natrętnych wielbicieli. Na początku bardzo przeżywałam każde złe słowo, ale dosyć szybko uodporniłam się na krytykę. Jednak największą szczepionkę zafundowałam sobie sama, kiedy fryzjerka spaliła mi włosy i wyglądałam jak obskubany kurczak – wiedziałam, że nic nie mogę zrobić, włosy muszą odrosnąć. Mijały miesiące, a ja po prostu… nie przejmowałam się. Bardziej skupiałam się na tym, jak pięknie wstać z popiołów i chyba się udało – jestem z siebie zadowolona 🙂

Koronę Miss mimo wszystko przekazywałam z żalem, bo chętnie bym jeszcze pozwiedzała. Możliwość podróżowania i brania udziału w międzynarodowych konkursach piękności to jeden z największych plusów bycia Miss 🙂 Najlepiej wspominam mój pierwszy konkurs, w Rumunii – Miss Tourism Europe 2003, który wygrałam. Piękny kraj i wspaniali ludzie. Życzliwi, serdeczni, gościnni.

Później Chiny i 7 miejsce w Miss Intercontinental 2005. W kilku słowach – sporo jeżdżenia, wielogodzinne przygotowania do gali i piękny finał. W Chinach zaskoczył mnie rozmach z jakim przygotowana była dosłownie każda nasza wizyta, obojętnie czy to w centrach handlowych, czy domach opieki. Wszędzie były kwiaty, wszystko pięknie przybrane, dopięte na ostatni guzik. Z tego konkursu bardzo miło wspominam nasze opiekunki, podziwiałam je za anielską cierpliwość.

Następny sukces – finałowa 15 na konkursie Miss Globe International 2005 i jeszcze jakiś tytuł (red.: Miss Queen of the Year) – szarfa leży w domu – nie pamiętam – wszystko w Albanii, w kraju, który dobrze pamięta czasy wojny, zniszczone budynki i mały trening ze strzelania na poligonie ONZ, czyli coś, z czym wizerunek Miss raczej nie jest kojarzony.

No i wreszcie Ukraina – wybory Top Model International – dwa tytuły. Skojarzenia – największe brawa i piękny zegarek, który mi skradziono na lotnisku w USA.

6 grudnia 2005 roku, w Teatrze Muzycznym w Gdyni Elżbieta przekazała koronę Miss Polski Renacie Nowak. Przez kilka kolejnych lat wciąż była jednak związana z Misslandem i z konkursem Miss Polski.

Pracowałam z drugiej strony wyborów, jako ich organizator – organizowałam wybory regionalne na Lubelszczyźnie, zasiadałam w loży jurorów na kilku konkursach: Miss Tourism World, Model of The World , Miss Filipin. Od czasu, kiedy sama brałam udział w Miss Polski, bardzo wiele się zmieniło. Dziewczyny teraz występują na profesjonalnie przygotowanej scenie płockiego amfiteatru, w pięknych strojach, każda jest pod opieką stylistów. Gala i transmisja są zorganizowane na najwyższym poziomie. Co więcej, ostatnie finały Miss Polski są lepiej telewizyjnie przygotowane, niż finały Miss Universe (mam porównanie, bo na jednym z nich byłam, kiedy Polskę reprezentowała Francys Sudnicka).

Plusy wyborów Miss? Każda dziewczyna wyciąga z nich coś dla siebie, jedne uczą się prezentacji, pewności siebie, inne wcale tego nie potrzebują. Jak wspomniałam wcześniej – podróże – dziewczyny reprezentując kraj mieszkają w dobrych hotelach, dużo zwiedzają, każdy taki wyjazd poszerza horyzonty, inaczej patrzymy na świat, ludzi. Bardzo sobie cenię nawiązane podczas konkursu kontakty. Jedne z nich zaowocowały wciąż trwającą współpracą zawodową. Właściciela marki EMU zaprosiłam do współpracy przy wyborach w Lublinie (przyjechał i gościłam go u siebie dwukrotnie) i również dwukrotnie ufundował on buty dla finalistek konkursów międzynarodowych, które współorganizowałam – Miss Intercontinental i Miss Supranational – była to w 100 % moja zasługa.

Życie toczy się jednak do przodu, przyszedł czas na zmiany. Z biurem Miss Polski rozstałam się 2 lata temu, od tamtej pory prowadzę swoją działalność i to jest to. Jaka jestem dzisiaj? Przede wszystkim potrafię walczyć o swoje i mówić nie. Długo miałam z tym problem. Dałam się zapędzić w kozi róg – nie wypadało odmawiać, bo zaraz pojawiał się złośliwy komentarz. Brałam na siebie więcej rzeczy, niż powinnam. Wszystko, by zadowolić innych. Te czasy się zmieniły. Mówię „nie” i nie zamierzam wyręczać innych z ich obowiązków. Jestem aktywna zawodowo, rozwijam się w tych kierunkach, w których chcę i które w danej chwili mnie interesują. Mam czas na to, żeby pomarzyć, czas na pracę u siebie – prowadzę „4-event” – firmę zajmującą się organizacją imprez (firmowych, telewizyjnych, mniejszych, większych…) i pracę dla innych. Mój czas wolny – dobra książka – kocham czytać. Jeśli ktoś chce mi zrobić prezent – może kupić mi książkę.:). Staram się regularnie ćwiczyć, ale z tym różnie bywa. Częste wyjazdy i produkcje w terenie potrafią skutecznie rozbić kalendarz i wyssać sporo energii. Wtedy powroty na siłownię potrafią zająć kilka tygodni :(. Chciałabym kupić sobie psa – białego labradorka. Jest to marzenie, które co jakiś czas wybijam sobie z głowy tymi samymi argumentami, nie chcę zrobić psu krzywdy.

Czy mam kontakt z dziewczynami, z którymi brałam udział w konkursie? Nie. Kilka mam wśród znajomych na Facebooku, reszty nie znalazłam. Pewnie gdyby w „moich” czasach rządził Facebook – wszystkie byłybyśmy w stałym kontakcie. Jednak większość moich znajomych stanowią „Misski” z ostatnich lat – dziewczyny, które poznałam pracując już z drugiej strony, jako organizator. Z tymi jestem w stałym kontakcie – często zatrudniam je u siebie.

Elżbieta Sawerska jest chyba jedną z najbardziej kompetentnych osób, w kwestii udzielania rad kandydatkom na Miss. Sama dwukrotnie brała udział w finale Miss Polski, założyła koronę najpiękniejszej Polki, wielokrotnie z sukcesami reprezentowała nasz kraj na międzynarodowej arenie, później była zarówno jurorką, jak i organizatorką międzynarodowych wyborów Miss. Od czego zatem, jej zdaniem, zależy sukces na konkursie piękności, zarówno krajowym, jak i na konkursie międzynarodowym? Czy o wysokiej lokacie decyduje wyłącznie uroda? Bazując na własnym doświadczeniu, jakich rad udzieliłaby dziewczętom przygotowującym się do startu w konkursie piękności? Na co powinny zwrócić uwagę?

Kiedy w 2002 roku startowałam po raz pierwszy, nie traktowałam poważnie słów – „musicie się uśmiechać”. Wydawało mi się to głupie, sztuczne i nienaturalne takie „szczerzenie się”. Myślałam, że skoro potrafię chodzić po wybiegu, poradzę sobie i na scenie podczas wyborów Miss… nawet bez uśmiechu i bardziej kobiecego kroku. Nic bardziej mylnego. Przekonałam się o tym, kiedy zostałam jurorką. Oceniając piękne dziewczyny, zawsze bardziej zwrócimy uwagę na tą ze zniewalającym, pięknym uśmiechem, błyskiem w oku. Te obserwacje przydały mi się w 2004 roku. Szczery uśmiech potrafi zdziałać cuda. Z tym samym problemem co ja wtedy, borykają się dziewczyny co roku. Wiele z nich pracuje jako modelki/fotomodelki, mają pewne przyzwyczajenia, których nie potrafią się pozbyć. Uśmiech wolą zamienić na kamienną twarz i pozę na końcu wybiegu – a to nie jest przecież konkurs dla modelek.

Poza pięknym uśmiechem na sukces składa się jeszcze wiele czynników: wyjątkowa uroda, naturalna pewność siebie i inteligentne, bystre spojrzenie. Dziewczyna musi mieć coś do powiedzenia. Pamiętajmy, że reprezentować będzie Polskę. Miss to nie jest jedynie Barbie ubrana i zrobiona od stóp do głów. Dziewczyny powinny przychodzić na castingi naturalne, ze świeżą, zadbaną cerą. Zdarzały się jednak takie np. z nierówno nałożonym samoopalaczem. Jeśli farbują włosy – kolor powinien być dobrze dobrany do ich urody, a włosy w idealnym stanie. Paznokcie – jestem zagorzałą przeciwniczką tipsów, akrylu itp. Kandydatki na Miss nie mogą być wyzywające – te z miejsca odrzucałam.

Wszystkim radzę, by nie zapominały przede wszystkim o prostych plecach, pewnym kroku, uśmiechu i o tym, co noszą w sercu. Jeśli będą patrzyły sercem, będzie dobrze. To jest najważniejsze.

Miejmy nadzieję, że dziewczęta marzące o karierze na miarę Elżbiety Sawerskiej, wezmą sobie jej jakże konkretne rady do serca. A wtedy sukces gwarantowany. Nawet, jeśli w wyborach Miss wezmą udział tylko jeden raz.