Grażyna Rysik – finalistka Miss Polonia ’88, matka Marioli;

Mariola Rysik – finalistka Miss Polonia 2011, córka Grażyny

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w kwietniu 2012 roku

Wiesz, Biuro Miss Polonia zadbało podczas drugiego zgrupowania o nasze paznokcie i włosy. Podczas gali finałowej miałyśmy robione makijaże i wszystkie dostałyśmy stroje na wyjście. Ale tak naprawdę najbardziej w przygotowaniach do konkursu pomagałaś mi Ty Mamo. To Ciebie radziłam się o ubiór, makijaż, odpowiedzi do wywiadów. Zresztą pomagasz mi nie tylko przy wyborach Miss, ale też w codziennym życiu, jak to mama. Zawsze pytam Cię o poradę. Ale zawsze mnie ciekawiło, kiedy Ty brałaś udział w konkursie Miss Polonia, co zapewniali organizatorzy, a o co dziewczyny musiały się same zatroszczyć? Kto Tobie najbardziej pomagał i wspierał w przygotowaniach do poszczególnych etapów? No i jak w latach 80. wyglądała promocja konkursu i jego uczestniczek?

Pamiętam, że dopiero na finałowej gali miałyśmy zapewnione wszystkie stroje, na wszystkich wcześniejszych etapach konkursu korzystałyśmy z własnych zasobów. Nie otaczało nas grono specjalistów, makijażystek, fryzjerów. Przed finałem, na zgrupowaniu w Wieżycy miałyśmy spotkanie konsultacyjne z kosmetyczką, która oceniała, czy umiemy się malować i uczyła nas, jak to poprawnie robić. Jedynym sponsorem, jakiego pamiętam była firma Mars, dzięki której batoniki Bounty, Marsy, Miky Way i Snickersy towarzyszyły nam wszędzie i w każdej ilości, więc ciężko było tym dziewczynom, które musiały trzymać dietę, aby zachować sylwetkę. Ja wówczas nie miałam z tym problemu. Objadałam się batonami, ku zdziwieniu i zazdrości niektórych koleżanek.

Promocja konkursu? Przez prasę, radio, telewizję. Choć mniej było możliwości promowania imprezy i tak moim zdaniem miała ona wtedy większą rangę. Był to jedyny tak prestiżowy i z tradycjami konkurs. Nikomu nie myliły się nazwy Miss Polonia i Miss Polski, czy jeszcze wiele innych nazw obecnych wyborów. Ludzie czekali na coroczną transmisję koncertu finałowego z Opery Leśnej, bo było to największe wydarzenie tego typu w Polsce.

No teraz znowu z roku na rok przed finałem jest coraz głośniej i coraz więcej mówi się o uczestniczkach i Miss Polonia. Wydaje mi się, że to jest też kwestia zmiany formy przekazywania informacji. Kiedyś w gazetach pisali o najważniejszych wydarzeniach, teraz o każdym romansie „nieznanej” gwiazdy możemy poczytać na portalach plotkarskich.

Mariolu, a jak zapamiętałaś koncert galowy Twojego finału, jak go wspominasz?

Rano zaczęliśmy próby, potem makijaż, włosy, gala finałowa. Wszystko trwało 3 sekundy. Pamiętam, że cały koncert uśmiechałam się do Ciebie – Mojej Mamy, ukochanego – Piotrka, chrzestnego z rodziną i przyjaciółki „z piaskownicy,”. To że byliście tam obecni sprawiało, że uśmiech był w 100% szczery, a w oczach od czasu do czasu, gdy obok Was przechodziłam, pokazywała się łezka, bo już tak długo Was nie widziałam.

A ja z samej gali finałowej jakoś zadziwiająco mało pamiętam… chyba byłam pod wpływem silnego stresu… niewątpliwie. Najlepiej pamiętam rozmowę z Krzysztofem Materną. Miałam lęk, czy podołam jego pytaniom (rozmowa nie była przygotowywana). Chyba mi się udało, bo publiczność oklaskiwała moją odpowiedź. Była też chwila napięcia, gdy zostało ostatnie wolne miejsce w Top 10 i…. było ono moje. Miło mi było wówczas, ale wiedziałam, że to ostatnie moje wyjście na scenę.

Ja nie weszłam nawet do Top 12. Zastanawiam się, jak mam ocenić swój występ w finale Miss Polonia ’11? Czy jestem z niego zadowolona, czy też z perspektywy czasu chciałabym coś zmienić, aby wypaść jeszcze lepiej? Nie podobał mi się makijaż ha ha ha, ale na to nie miałam wpływu. Tak naprawdę, to nie zmieniłabym nic. Mały mamy wpływ na to, kto przejdzie dalej, a kto zostanie. To nie jest konkurs ani na osobowość, ani na intelekt. Głosują telewidzowie i nie robiąc nic głupiego, żeby na siebie zwrócić ich uwagę, nie mogłam chyba nic więcej zrobić.

A ja patrząc z perspektywy czasu na swój występ w finale Miss Polonia oceniam go bardzo krytycznie. Zupełnie nie umiałam się wylansować i zaprezentować. Szłam, jak to się mówi „na żywioł”. Nie wiem, co ja sobie wyobrażałam, że jestem jaka jestem i już nic nie mam do zrobienia? Miałam i to sporo. Teraz byłabym mądrzejsza…. O ile tak do końca zaakceptowałabym fakt wzięcia udziału w konkursie, bo w tym chyba tkwi cały problem. Weszłam do finałowej 10. To niby dobrze, ale gdybym jeszcze mogła ze spokojem obejrzeć nagranie z finału i być z siebie zadowoloną, to byłoby jeszcze lepiej. Nigdy nie obejrzałam w całości nagrania, żeby się sobą nie denerwować. Pewnie, że wiele bym zmieniła, ale jest za późno. Zapewne obecnie w ogóle nie wzięłabym udziału w konkursie Miss Polonia, bo nie było mi to do niczego potrzebne. Wspomnienia mam jednak miłe i niczego nie żałuję.

Ech, mamo… I tak oczy wszystkich zwrócone są tylko na Miss Polonia. Wiem, że w Twoim roczniku wygrała Joanna Gapińska…

Tak. Werdykt bardzo mnie ucieszył, bo Joasia była moją najbliższą koleżanką, moja faworytką i bardzo ją lubiłam. Była śliczną i pozbawioną zarozumiałości dziewczyną. Cieszę się, że mieszkałam z nią w pokoju podczas zgrupowań. Wiem, że w wywiadach po konkursie Ona mnie też mile wspominała. Joasia nie była faworyzowana, po prostu widać było zachwyt jej osobą na każdym kroku i mnie to nie dziwiło. Przynajmniej świadczyło to o dobrym guście oceniających. Zresztą werdykt się potwierdził. Kilka miesięcy później urodą Asi zachwycili się też jurorzy konkursu Miss Universe’89 w Meksyku, gdzie zajęła czwarte miejsce.

No to w kwestii trafności werdyktu nic się nie zmieniło przez te ponad 20 lat… W moim finale jak wiesz wygrała Marcelina Zawadzka. Od początku była moją faworytką. Jej uroda była bezkonkurencyjna i nawet podczas spekulacji na jej temat, ja nie miałam wątpliwości, że to właśnie ona wygra. Jeszcze na dodatek ją polubiłam i uważam, że jest idealną osobą na właściwym miejscu.

Miss wybrana, to chyba już omówiłyśmy wszystko?

Ech, podsumowując naszą rozmowę musisz przyznać, że udział w konkursie piękności, nieustanne poddawanie się ocenie, wiąże się z dużym stresem. Moja droga do finału była po części kwestią przypadku. Wszystko potoczyło się bardzo szybko i nawet nie miałam czasu przemyśleć, czy tego chcę. Teraz wiem, że wolę być zwykłą dziewczyną, której od czasu do czasu ktoś powie miły komplement, niż być kobietą, która MUSI być piękna, skoro jest tam, gdzie jest i zamiast słów zachwytu, często może usłyszeć wytykanie swoich wad. To, że charakterem pozostałam tą samą dziewczyną z Politechniki, która szybciej się popłacze, niż odpowie ogniem na atak sprawiło, że ciężko mi było się odnaleźć w roli „celebrytki”.

Tutaj się troszkę różnimy. Ja byłam odważna i świadoma tego, z czym wiązał się udział w konkursie. Występy mnie mobilizowały. Denerwowałam się, ale cóż… tłumaczyłam sobie, że sama w to weszłam i muszę podołać. Poza tym, nic złego się nie działo, zwykłe, czyste reguły tej gry – tak ma być, mają mnie oceniać i na pewno będzie sporo lepszych ode mnie, choć nie jestem zła, bo i tak daleko zaszłam. Taka jasna i klarowna postawa pomagała mi iść do przodu z mocną psychiką i optymizmem. Nikt fachowo nie przygotowywał nas psychologicznie do udziału w konkursie. Nikt nas do niczego nie zmuszał, więc wystartowały tylko te wytrwałe i mocne. Wsparcie zapewne każda z nas miała w najbliższych, w rodzinie, w przyjaciołach. Ja takie miałam.

To jak myślisz mamo, czy warto jest brać udział w konkursach piękności? Jakie są plusy i minusy udziału w takiej zabawie?

Nie odpowiem, czy warto, bo to dla każdego indywidualna sprawa i decyzja. Zależy od motywu, jakim kierują się kandydatki do korony najpiękniejszej. Zależy od tego, co chcą osiągnąć i czego oczekują.

Plusy udziału w konkursie są takie, że na lata pozostają wspomnienia i dużo miłych znajomości. Minusy takie, że ciągle jest przypięta etykietka „Misski”. To okropne, jak ludzie często przypinając taką etykietkę osobie, wyobrażają sobie, że dziewczyna pewnie nic nie umie, bo to przecież „Miss”. Ponadto nie można się spokojnie zestarzeć, bo ciągle ludzie oglądają i oceniają przez pryzmat konkursu. A ja chciałabym mieć już spokój, bo każdy wiek ma swoje prawa i przed laty skończyła się moja rola miss, a potem przyszedł czas na inne, ważniejsze zadania życiowe.

A Ty córuś co sądzisz na ten temat? Czy konkurs Miss Polonia dał Ci to, na co liczyłaś? Co dał Tobie?

„W życiu piękne są tylko chwile”, a tych chwil w minionym roku było bez liku. Czułam zaszczyt i dumę podczas reprezentowania mojej uczelni za granicą i w Polsce. Poznałam wielu naukowców, dzięki którym upewniłam się, że jestem na dobrej drodze do spełnienia zawodowego i samorealizacji. Przyszłość to przede wszystkim marzenia. Aby coś się zdarzyło, trzeba to sobie wymarzyć. Ja marzyłam o interesujących studiach i poznawaniu świata w wielu jego aspektach, ale nade wszystko o spotykaniu wartościowych ludzi. To wszystko dzięki konkursowi Miss Politechniki się spełniło, dało poczucie satysfakcji, ale też nie wbiło w zadufanie, bo choć chcę się rozwijać, doskonalić, zdobywać coraz wyższe szczyty, to mam świadomość, że jak powiedział J. L. Wiśniewski „Dążenie do doskonałości potrafi czasem pokazać, jak bardzo jesteśmy niedoskonali”.

Konkurs Miss Polonia był już zupełnie inną bajką, ale niczego nie żałuję. Każde doświadczenie czegoś nas uczy. W życiu trzeba częściej mówić: tak, bo odmawiając, kiedyś będziemy żałować: co by było gdyby… . Dziś jestem bardzo szczęśliwa, otoczona miłością najbliższych i otwarta na nowe wyzwania.

I to jest najważniejsze. A ja tak sobie myślę po tej naszej rozmowie, że choć minęło ponad 20 lat, to konkurs Miss Polonia wcale aż tak się nie zmienił. Bo konkurs tworzą ludzie i ich emocje. A te wciąż są takie same – niezależnie od tego, czy mamy 1988, czy 2011 rok.

Grażyna Rysik – finalistka Miss Polonia ’88, matka Marioli;

Mariola Rysik – finalistka Miss Polonia 2011, córka Grażyny

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w kwietniu 2012 roku

Ufff… nareszcie po ciężkiej sesji. Możemy sobie Mamo w końcu razem usiąść i spokojnie porozmawiać przy herbatce.

Chętnie Córeczko. A o czym sobie porozmawiamy dzisiaj?

Hmmm… może… może o konkursie Miss Polonia? Od finału, w którym brałam udział, minęło już kilka miesięcy, emocje opadły, nabrałam dystansu. Powspominamy?

Z przyjemnością. Ale właściwie to co Cię podkusiło, żeby wystartować w takiej imprezie? Ty – 20 letnia studentka Politechniki Warszawskiej na niełatwym kierunku Elektrotechnika i wybory Miss?

Wszystko zaczęło się 1 października, gdy podczas odbioru indeksu dostałam również propozycję wzięcia udziału w konkursie piękności. Wtedy się tylko uśmiechnęłam i nie powiedziawszy ani tak, ani nie, podekscytowana pierwszym dniem na studiach uciekłam. 15 dni później zostałam Miss Wydziału Elektrycznego, a po miesiącu Miss Politechniki Warszawskiej. Już podczas tego pierwszego miesiąca, wypełnionego próbami do wyborów Miss i Mistera PW, poznałam wspaniałych ludzi – m. in. uczestników konkursu z innych wydziałów, z którymi utrzymuję kontakt do dziś.

Po kilku miesiącach panowania jako Miss PW dostałam propozycję reprezentowania mojej uczelni również w konkursie Miss Polonia. Powiem szczerze, że z jednej strony byłam nastawiona sceptycznie do takich imprez, uważałam, że nie pasuję do tego świata i 100 razy lepiej czuję się jako zwykła dziewczyna, której urodę od czasu do czasu ktoś pochwali. Z drugiej strony myślałam zaś, że może to być niezapomniana przygoda i w zasadzie to pewnie jest moja jedyna szansa w życiu, żeby spróbować. Za namową studentów zgodziłam się i po uzgodnieniu wszystkich spraw dotyczących nauki pojechałam do Białegostoku na ogólnopolskie ćwierćfinały.

A jak było z Tobą Mamo? Przecież Ty też jesteś finalistką konkursu Miss Polonia. Dlaczego w 1988 roku zdecydowałaś się na start w tych wyborach?

Nie planowałam udziału w takiej imprezie, to była decyzja jednej chwili. Byłam w domu w Lidzbarku Warmińskim, odkurzałam mieszkanie, a Twoja babcia czytała Gazetę Olsztyńską, w której był artykuł o naborze kandydatek do konkursu. Nosił on tytuł „Szansa dla odważnych” (czy coś podobnego). Nie „szansa dla ładnych”, „atrakcyjnych”, tylko „szansa dla odważnych” i Twoja babcia, czytając ten artykuł, stwierdziła, że to dla mnie, bo przecież jestem odważna. Zrodziła się chęć przeżycia czegoś ciekawego i sprawdzenia się, czy uda mi się coś osiągnąć, jak oceniają mnie inni ludzie, związani z konkursem, znawcy urody. Skoro zostałam modelką (wybraną spośród wielu) to spodziewałam się, że odpowiadam podstawowym wymogom, co do urody i prezentowania się, ale nie wierzyłam nadal w siebie i korciło mnie, aby sprawdzić, jak odbierają mnie inni.

Sprawdziłam i…. ciągle byłam zaskoczona, nie dlatego, żebym myślała o sobie źle i zaniżała własną wartość, ale chyba tak nie do końca była to „moja bajka”. Szłam do przodu, pokonywałam kolejne szczeble konkursu i zdobywałam kolejne laury, ale nie wiązałam z tym swojej przyszłości. Nie zmieniałam planów, nie lansowałam się. Konkurs Miss Polonia nie determinował mojego życia. Nie liczyłam na wygrane nagrody, po prostu musiałam odpowiedzialnie przejść to, co zaczęłam, bo przecież na to się świadomie decydowałam, więc nie było powodu, aby się wycofywać. Wszystkie werdykty przyjmowałam z pokorą i bez żalu. Choć konkurs był miłym zdarzeniem, to jednak czekałam, aby życie wróciło do normy…. ale ono już nigdy po wyborach tak zupełnie nie wróciło.  

Zaciekawiłaś mnie. A jaka była Twoja droga do finału? Czy musiałaś pokonać podobne szczebelki na konkursowej drabinie, jak ja?

Na początku 1988 roku wzięłam udział w eliminacjach wstępnych do konkursu regionalnego Miss Warmii i Mazur (były to pierwsze wybory w tym regionie). Zakwalifikowałam się do finału i w lutym 1988 r. podczas gali, która odbyła się w Hali Urania, zostałam wybrana Miss Warmii i Mazur i Miss Uśmiechu. Byłam zaskoczona. Nie czułam, że jestem faworytką. Nikt z otoczenia nie dał mi tego odczuć. Potem był wyjazd do Warszawy, do Klubu Za Żelazną Bramą. Tam byłam gościem, bo to były eliminacje do ogólnopolskiego półfinału, w których ja nie musiałam brać udziału. Byłam do niego automatycznie zakwalifikowana (jako miss regionu).

Półfinał odbył się w marcu. W 1988 roku akurat był on zorganizowany w Olsztynie, co mnie bardzo ucieszyło. Byłam na swoim terenie, wśród dopingu i oklasków moich znajomych i mieszkańców regionu. Jako jedyna z Warmii i Mazur weszłam do ogólnopolskiego finału. Było mi trochę smutno, że jestem sama. Liczyłam, że awansuje też moja koleżanka z Olsztyna i będzie nam razem raźniej. Miło było odnieść sukces, skoro wzięłam w konkursie udział, ale z drugiej strony, to liczyłam, że nie przejdę dalej i będę mogła spokojnie zająć się studiami. Po ogłoszeniu werdyktu, że jestem w finale, wśród 16 dziewczyn z całej Polski, zaczęłam się martwić, co ja pocznę z nauką, czy to aby nie spowoduje zawalenia przeze mnie roku. Potem pomyślałam, że nie mam już wyjścia i będę musiała jakoś to poukładać. Moja edukacja nie ucierpiała za bardzo. Przy życzliwości i pomocy władz uczelni uzyskałam zgodę na indywidualny tok na czas jednego semestru i studia toczyły się zgodnie z planem.

Byłaś wtedy prawie moją rówieśnicą, studentką, jak ja teraz, wiele razy opowiadałaś mi o tamtym okresie…

Miałam 21 lat. Byłam studentką II roku pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie. Moja rodzina (rodzice i młodszy brat Piotruś) mieszkali w Lidzbarku Warmińskim, a ja na co dzień przebywałam tam, gdzie się uczyłam. W każdą wolną chwilę pędziłam do domu, do rodziny, do Lidzbarka. Choć bardzo lubiłam Olsztyn i nadal go uwielbiam, to jednak chwile spędzone w domu były dla mnie bezcenne. Czas spędzałam tak jak wielu moich rówieśników: kino, książki, słuchanie muzyki, towarzyskie spotkania, imprezy taneczne (zawsze lubiłam tańczyć); sporo się uczyłam, aby nie przedłużać czasu mojej nauki i nie obciążać rodziców dodatkowymi kosztami utrzymania mnie na studiach. Nie lubiłam samotności, zawsze otaczałam się znajomymi. Podczas studiów trochę pracowałam jako modelka. Miałam znajomych, koleżanki i przyjaciół, miałam też sympatie, ale moje serce wypełnione było wówczas miłością do jednego mężczyzny, którego niestety nie było koło mnie i nie wiedziałam, czy kiedykolwiek będzie. Potem okazało się, że przez jakiś czas wypełnił moje życie i pozostawił po sobie wyjątkowy ślad – Ciebie – moją świetną Córkę.

Moje plany i marzenia nie były zbyt wygórowane – wiązały się ze szczęśliwym, zwykłym życiem w miłości, zdrowiu i radości. Pragnęłam być kobietą spełnioną w każdej sferze – zawodowej i osobistej, ale nie miałam wygórowanych wymagań. Nie chciałam od życia niczego nadzwyczajnego. Nie marzyłam o sławie, podróżach, kosztownościach, bo szkoda mi było marzeń na takie rzeczy, które są materialne i które mogą być moimi planami, a nie marzeniami. Ciągle uważam, że marzenia dotyczą kwestii niematerialnych, wszystko inne to nie marzenia, a plany.

Jakie my jesteśmy do siebie podobne… Ja jestem: 100% kobietą, która mówiąc w lewo, jedzie w prawo, córką najwspanialszej Mamy na świecie, ukochaną wnuczką, przyjaciółką od dzieciństwa paru rewelacyjnych ludzi i… oczkiem w głowie najwspanialszego mężczyzny, jakiego miałam kiedykolwiek okazję poznać. Jestem spełniona i bardzo szczęśliwa. ,,Jaka jest Mariola Rysik?,, Hmmm… Na pewno nieprzewidywalna, często zamyślona, czasami mam wrażenie, jakbym żyła we własnym świecie: nie pamiętam o rachunkach, spóźniając się zawsze mam nadzieję, że autobus na mnie poczeka. Można mnie chyba nazwać ,,niepoprawną romantyczką? Sporo w życiu przeszłam, a mimo to dziękuję Bogu za każdy dzień, za to, że otoczył mnie tak wspaniałymi osobami.

Oczywiście chciałabym wygrać w totolotka, złapać złotą rybkę, czy zmienić kilka rzeczy w moim nie-idealnym życiu, ale nie zadręczam tym ani Boga, ani siebie. Skoro nie jesteśmy szczęśliwi dziś, to jak potrafimy być nimi jutro? Dlatego chwytam każdy dzień i cieszę się z drobiazgów. Wyznacznikiem mojego szczęścia są po prostu ludzie, którzy mnie otaczają. Obecnie mieszkam w Warszawie, dni spędzam na uczelni, po powrocie, jak nie muszę się uczyć, to uwielbiam gotować, chodzić do kina, teatru, opery, czytać ,,Focusa,, i leniuchować w łóżku oglądając filmy lub kanał Discovery.

Przyszłość jeszcze nie jest zupełnie klarowna. Na pewno chciałabym być Westą mojego ogniska domowego, inżynierem, kobietą spełnioną i odnoszącą sukces. Jeżeli chodzi o życie zawodowe, to interesuje mnie oświetlenie budynków, wnętrz, koncertów. Moje marzenie: nieduży domek z białym płotem, wypełniony miłością, szczęściem i… aromatem kuchennych wypieków. Zawsze otwarty dla rodziny i przyjaciół.

Ale miałyśmy chyba wspominać nasze konkursy Miss Polonia… Jak przygotowywałyście się do finału? Ciężko było?

Miałyśmy dwa zgrupowania przedfinałowe. Pierwsze odbyło się w Egipcie w cudownym kurorcie Sharm El Sheik. Razem z dziewczynami zaczerpnęłyśmy trochę słońca, podczas gdy w Polsce wszyscy narzekali na wszechobecną szarość. Drugie zgrupowanie odbyło się w Czorsztynie. Tam nasza kochana Pani Renatka uczyła nas choreografii i… chodzenia, bo wbrew pozorom, chodzenie, a zwłaszcza na szpilkach, nie jest taką łatwą sprawą, gdy trzeba to zrobić z gracją i lekkością.

My też miałyśmy sporo pracy związanej z finałem. Zimowe zgrupowanie dwutygodniowe w Piechowicach, koło Jeleniej Góry. Tam przygotowywałyśmy się do trasy koncertowej po Polsce, podczas której publiczność wybierała swoją Miss. Wiosną, przez tydzień jeździłyśmy do kilku dużych miast i tam występowałyśmy, a publiczność wrzucała kupony z nazwiskami do skrzynki. Nie było Internetu i taki był sposób wyboru tej, którą reprezentanci publiczności z całej Polski uznali za najatrakcyjniejszą. Z sentymentem wspominam te czasy. Nie jestem przeciwniczką Internetu, bo świat idzie do przodu i rozwój jest nieunikniony, ale był urok w tamtych czasach i działaniach.

Przed wyjazdem w Polskę (wybór Miss Publiczności), miałyśmy sesję zdjęciową na warszawskim Hipodromie. Było to kilkugodzinne spotkanie z fotografami, którzy robili nam zdjęcia i w wyniku tej sesji wybierali swoją Miss Foto (tu też obeszło się bez Internetu). W lipcu odbył się finał konkursu Miss Polonia. Tradycją kilkuletnią były finały w Operze Leśnej w Sopocie. Do gali przygotowywałyśmy się przez dwa tygodnie na letnim zgrupowaniu w Wieżycy na Żuławach.

Dość dokładnie opisałam kolejne szczeble konkursu wraz z przygotowaniami do występów. Widać z tego, że sporo miałyśmy pracy i wybory nas absorbowały. Podczas zgrupowań uczono nas nie tylko autoprezentacji, sztuki makijażu i wizażu, czy też umiejętności poruszania się.

Ćwiczyłyśmy układy taneczne i piosenki. Na ćwiczenie tańców przyjeżdżali do nas do Wieżycy chłopcy z klubu tańca towarzyskiego z Gdyni. Przygotowania pochłaniały wiele godzin ciężkiej pracy. Efekt był taki, że do dziś moi znajomi i rodzina wspominają, jak to musiałyśmy w krótkim czasie stać się niemalże artystkami estradowymi. Przygotowania były trudne, ale też pozostały nam po nich konkretne umiejętności (ja do tej pory znam piosenki śpiewane w finale).

Teraz są inne czasy. Inne media. Chociaż… nie przypominam sobie, żeby media rozpisywały się o jakichś sensacyjkach. Raczej były to artykuły opisujące finalistki lub nasze zgrupowania, co robimy, jemy itd. Spotkałam się natomiast z nienawiścią, jaka potrafi pałać od ludzi komentujących te artykuły. Oczywiście anonimowo w Internecie większość osób pisała, że jesteśmy brzydkie, sztuczne, grube, głupie itd. – różnorodne obelgi, żeby tylko ulżyć sobie robiąc przykrość innym. Mi też to zrobiło dużo przykrości, zwłaszcza, że bardzo zaangażowały się w komentowanie osoby, które mnie znają. Nie chciałabym o tym opowiadać, bo to smutne ile gniewu, kompleksów i nienawiści potrafią mieć w sobie ludzie, pewnie ,”chrześcijanie”, ha ha ha.

Porozmawiajmy proszę o przyjemniejszych rzeczach. A Twoje koleżanki finalistki? Jaka była atmosfera wśród Was? Czy odczuwalne było współzawodnictwo między Wami?

Najbardziej podczas zgrupowania polubiłam Olę Cielemencką – wspaniała dziewczyna. Mamy ze sobą kontakt do tej pory i z racji tego, że obie studiujemy i obecnie mieszkamy w Warszawie, to wydaje mi się, że znajomość przetrwa. A jak było w Twoim roczniku?

Zawsze i wszędzie to podkreślam, że nasz rok był wyjątkowy pod względem atmosfery panującej między finalistkami. Było sympatycznie i bez większych afer. Porównując rok poprzedzający nasze wybory, każdy był zaskoczony naszą postawą i atmosferą wśród nas. Dobrze się bawiłyśmy. Było dużo miłych, sympatycznych i zabawnych dziewczyn. Tylko nieliczne były te, które miały widoczne parcie na zwycięstwo. Współzawodnictwo było, ale jak któraś z nas chciała, to mogła je potraktować z humorem, bo przecież i tak było wiadomo, że każda nie może wygrać, a faworytki wysuwały się na czołówkę i nie można było mieć do nikogo o to pretensji. Taki konkurs, takie gusta.

Przyjaźnie na wyborach Miss pewnie są możliwe, bo ja bardzo lubiłam Joasię Gapińską, z którą mieszkałam w pokoju podczas kolejnych zgrupowań. Myślę, że lubiłyśmy się z wzajemnością i to, że nie mamy ze sobą kontaktu, to nie wynik zazdrości lecz po prostu braku czasu, odległości i naturalny powrót do swoich rodzin i przyjaciół sprzed konkursu.

Nasz rok naprawdę był bez aferowy. Albo ja byłam taka naiwna i nie wszystko widziałam. Jeśli tak było to dobrze, bo mam dobre wspomnienia.

Żaneta Sitko – finalistka Miss Polonia 2009, reprezentowała Polskę na konkursie Miss International 2010

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla oficjalnej strony Miss Polonia w marcu 2012 roku

Wybory Miss Polonia często bywają przepustką do świata modelingu, a przyszłe gwiazdy wybiegów swoje pierwsze kroki w szpilkach stawiają na deskach scen, na których odbywają się kolejne etapy konkursowych zmagań. Ale bywa też odwrotnie. Żaneta Sitko jest finalistką konkursu Miss Polonia 2009 (znalazła się w Top 10) i reprezentowała Polskę na konkursie Miss International ’10 w Chinach. Ale już wcześniej pracowała jako modelka, także poza granicami naszego kraju.

W klasie maturalnej po raz pierwszy poleciałam do Tokyo i zakochałam się w tym mieście, w kulturze japońskiej i oczywiście w sushi. W 2009 roku planowałam rozpocząć studia na kierunku stosunki międzynarodowe, żeby w przyszłości zostać ambasadorką Polski w Kraju Kwitnącej Wiśni.

Jednak 2009 rok okazał się dla mnie rokiem zmian…Podczas mojego pobytu w Japonii moja współlokatorka, była Miss Brazylii, namówiła mnie na udział w Miss Polonia. I gdy wtedy wpisałam swoje imię i nazwisko w Google, na jednym z portali znalazłam wpis osoby, która sugerowała, że Żaneta Sitko powinna wziąć udział w wyborach Miss…

Ponieważ w życiu przeważnie żałujemy tego, czego nie zrobiliśmy, a nie tego, co zrobiliśmy, więc żeby w przyszłości niczego nie żałować, postanowiłam, że pójdę na casting, spróbuję swoich sił i zobaczę co z tego wyniknie 🙂 Lubię cały czas stawiać sobie kolejne wyzwania, a rok 2009 był ostatnim, kiedy mogłam to zrobić, ze względu na ograniczenia wiekowe uczestniczek. Ponadto pamiętam jak Małgorzata Rożniecka reprezentowała nas na Miss International w Japonii, a że kocham Japonię pomyślałam, że miło byłoby gdybym i ja mogła 🙂 Jak widać marzenia się spełniają, bo miałam ten zaszczyt reprezentowania Polski na MI, tylko już w Chinach (bo tam został przeniesiony konkurs), ale o tym później.

Ponieważ licencję do delegowania dziewczyn na MI posiada Biuro Miss Polonia, stąd też mój wybór padł na konkurs Miss Polonia. Ten konkurs wydawał mi się poza tym bardziej prestiżowy i lepiej zorganizowany. Pamiętam, że jako mała dziewczynka z wielką ciekawością śledziłam jego wcześniejsze edycje.

Jestem ze Słupska, ale akurat wtedy mieszkałam w Koszalinie, ze względu na miejsce pracy mojego chłopaka. Niedługo miałam znów wrócić do Japonii, jednak okazało się, że wcześniej mogę wziąć udział w wyborach regionalnych w Szczecinie. Spróbowałam i… wygrałam je!

Tak więc wszystko zaczęło się w Szczecinie…To prawdziwa kopalnia Miss-Diamentów. To ze Szczecina pochodzą, albo tutaj brały udział w regionalnych eliminacjach takie piękności jak Monika Nowosadko, Joanna Gapińska, Joanna Brykczyńska, Małgorzata Rożniecka, Joanna Drozdowska, czy Anna Tarnowska. Żaneta poszła w ich ślady.

Wybory regionalne poprzedzone były próbami. Uczono nas jak chodzić, trenowałyśmy kolejne wyjścia gali finałowej. Sam finał wyborów regionalnych przygotowany był z dbałością o szczegóły, ale jak to jest z pokazami, emocji i tak nie zabrakło. Przed pierwszym wyjściem stylistce przypomniało się, że do mojej sukienki brakuje paska i wolałaby żebym wyszła w innych szpilkach, a że miałam wyjść jako pierwsza w swojej grupie, buty zakładałam w biegu na scenę. Dzięki temu nie stresowałam się tak jak wszystkie dziewczyny, bo jedyne o czym myślałam na 2 minuty przed początkiem wyborów, to to czy pójdę po wybiegu w szpilkach czy bez:)

Po wyborach regionalnych miałam czas na realizację własnych planów zawodowych – wróciłam do Azji. Następnym etapem konkursu Miss Polonia były ogólnopolskie półfinały, które odbywały się w Łodzi. Sama gala półfinałowa miała miejsce na patio łódzkiej Akademii Humanistyczno – Ekonomicznej. O 16 miejsc w wielkim finale walczyły wówczas 34 kandydatki. Już podczas przygotowania i samej gali dało się odczuć dużo większą rywalizację i stres. Prawda jest taka, że każda z nas bardzo chciała wystąpić w finale Miss Polonia. Pamiętam, że podczas ogłaszania werdyktu jury, ja o swoim udziale dowiedziałam się jako jedna z ostatnich, więc emocje były naprawdę spore. Ale udało się.

Rok 2009 był wyjątkowy dla konkursu Miss Polonia. To właśnie wtedy przypadała 80 rocznica jego urodzin. Wyjątkowe było również finałowe zgrupowanie…

Miałyśmy to ogromne szczęście, że w 2009 roku obchodzono 80-lecie konkursu Miss Polonia i z tej okazji poleciałyśmy na nasze pierwsze zgrupowanie do Tajlandii na aż półtora tygodnia! Wyjazd był współorganizowany z Tajlandzkim Ministerstwem Spraw Zagranicznych, więc dzięki temu zobaczyliśmy wszystkie najpiękniejsze miejsca w tym kraju 🙂 W Tajlandii oprócz opalania się na plaży, miałyśmy tak doskonale zorganizowany czas, że nie było mowy o dłuższym odpoczynku. Pamiętam, że spałam po 4 godziny dziennie, ale i tak byłam pełna energii!!! W każdej chwili z wielką przyjemnością bym powtórzyła ten wyjazd 🙂 Była to chyba najlepsza nagroda dla każdej z nas. To co zobaczyłyśmy i przeżyłyśmy podczas zgrupowania pozostanie w naszej pamięci na całe życie…

Po dwóch dniach po powrocie z Tajlandii rozpoczynałyśmy następne zgrupowanie, we Władysławowie, gdzie nasz czas był stricte poświęcony przygotowaniom do wyborów.

Na obu zgrupowaniach uczono nas, jak się poruszać na scenie i przed obiektywem aparatu czy kamery. Między innymi na tym polega moja praca, więc pod tym względem byłam przygotowana. Nie byłam z kolei przyzwyczajona ani nauczona samej się malować i czesać „na wielkie okazje”. Na codzień chodzę praktycznie bez makijażu, wystarczy mi, że mam jego nadmiar w pracy. Również na castingi nakładam tylko podkład i tusz do rzęs. Od makijażu i fryzur są specjaliści, wiec nigdy tak naprawdę nie poświęcałam temu zbytniej uwagi. Na zgrupowaniach już od czasu śniadania musiałyśmy się wspaniale prezentować w pełnym makijażu.

Słońce Tajlandii chyba sprzyjało ciepłej i przyjaznej atmosferze wśród finalistek?

W Tajlandii moją współlokatorką była Alicja Kondracka, a we Władysławowie Marysia Nowakowska 🙂 Z obydwiema świetnie się dogadywałam. Z Alicją ciągle umawiamy się na spotkanie, ale ciężko nam jest się zgrać w jednym czasie w tym samym miejscu. Mam nadzieję, że nasza kawa dojdzie do skutku 🙂

Z Marysią zaprzyjaźniłam się już w Tajlandii 🙂 Wszędzie zawsze byłyśmy razem 🙂 Późnymi wieczorami spotykałyśmy się przy basenie i opowiadałyśmy sobie swoje historie.

Marysia, pamiętasz nasze wyścigi na słoniach? 😉

Z racji tego, że Marysia już jakiś czas mieszka we Wrocławiu (gdzie i ja się przeprowadziłam po konkursie), jeszcze bardziej się zaprzyjaźniłyśmy 🙂

Wszyscy ci, którzy myślą, że wybory Miss to tylko i wyłącznie walka między dziewczynami o koronę, bardzo się mylą! 🙂 Oczywiście współzawodnictwo też było, jednak ja, z racji wykonywanego zawodu, dobrze to znam i starałam się nie zwracać na to uwagi.

Wiadomo, że to czy się coś osiągnie w takim konkursie nie zależy od tego, czy się będzie dla siebie niemiłym i będzie się podrzucało innym dziewczynom przysłowiowe „kłody pod nogi”.

Naprawdę? Tak słodko było? Żadnych afer, skandali, plotek? Faworyzowania niektórych kandydatek?

Staram się nie słuchać plotek, bo one zazwyczaj nie mają za wiele wspólnego z prawdą. Pamiętam, że dziewczyny mówiły pomiędzy sobą o tym, że jedna z uczestniczek ma znajomości w telewizji i już ma zagwarantowane miejsce w top 3. Oczywiście to się nie sprawdziło.

Każda z nas cieszyła się tym, że tak daleko udało nam się dojść w wyborach. Ale finał, to finał. Każda tak naprawdę po cichu też liczyła na końcowy sukces. Pamiętam, że im bliżej gali, tym więcej spekulowano, która z nas zdobędzie główny tytuł. Wśród kandydatek wywoływało to zainteresowanie, ale też przez to dało się odczuć izolację pewnych osób. Każda z nas zaczęła koncentrować się na sobie.

Co do faworyzowania kandydatek, rzeczywiście próbowano doszukiwać się jakichś sensacji, jednak wydaje mi się, że wszystkie dziewczyny otrzymały równą szansę. Jedne wykorzystały ją lepiej, inne troszkę gorzej.

Udział w konkursie piękności, nieustanne poddawanie się ocenie, wiąże się z dużym stresem. Czy dziewczyny są przygotowywane do startu w wyborach Miss także psychologicznie? Jak sama Żaneta sobie z nim radziła?

Niestety dziewczyny nie są przygotowywane psychologicznie do udziału w takich zawodach. Dla mnie start w wyborach był czymś dodatkowym, dla niektórych dziewczyn jest to cały sens życia w danym momencie. Ja bardziej traktowałam to jako przygodę, więc nie stresowałam się aż tak, choć muszę przyznać, że w paru momentach miałam podwyższony poziom adrenaliny.

Moja praca jest z tym związana, codziennie jestem poddawana ocenie na castingach, więc to nie było dla mnie nowością. Jednak na castingach modelki są oceniane w nieco inny sposób. Na wyborach Miss sprawdza się, jak dziewczyna by sobie poradziła, gdyby została Miss. Bycie Miss to przecież nie tylko sama przyjemność i kwestia prestiżu, ale także i obowiązki.

No i w końcu wielki dzień nadszedł. 24 października 2009 r., Biała Fabryka w Łodzi, na scenie 20 finalistek, w tym Żaneta. Czy pamięta tamte emocje?

Finał to już osobna historia. Gala i cały ten dzień minął mi bardzo szybko, chyba najszybciej ze wszystkich. Od rana miałyśmy próby, parę z nas praktycznie do samego wejścia na antenę. Ledwo co zdążono mi zrobić makijaż i fryzurę na finałowe wejście. Ale może to i dobrze, bo dzięki temu nie miałam czasu na stres związany z koncertem. Martwiłam się tylko o swoją fryzurę i makijaż 🙂

Jak Żaneta ocenia werdykt jury w 2009 r. i wybraną wtedy Miss Polonia? Jak wspomniała, z Marią Nowakowską zaprzyjaźniły się, więc zapewne ucieszyła ją jej wygrana? A czy z własnego występu jest zadowolona?

Pewnie według opinii każdej dziewczyny spoza top wynik był niesprawiedliwy, bo każda po cichu liczyła na znalezienie się w Top 3. Po konkursie emocje jednak opadły i prawda jest taka, że prawie każda z nas mogła się tam znaleźć, a głos decydujący mieli widzowie. Cieszę się, że w 2009 roku wybrali oni właśnie Marysię Nowakowską na Miss Polonia.

Moi najbliżsi, którzy śledzili informacje i zdjęcia napływające do internetu mówili mi, że najbardziej oprócz mnie podoba im się Marysia. Mówili, że to zależy na kogo jury i telewidzowie postawią w tym roku, czy na blondynkę, czy nie. Liczyłam na to, że jeśli będą chcieli wybrać brunetkę, to będzie to właśnie Marysia. To właśnie ona według mnie zasługiwała najbardziej na zwycięstwo.

Tak więc koronę Miss Polonia wygrała Marysia Nowakowska, ja znalazłam się poza top 5. Z samego swojego występu na pewno byłam zadowolona, mniej z osiągniętego wyniku 😉 Początkowo odczuwałam pewien niedosyt i rozczarowanie, jednak w perspektywie czasu okazało się, że zostałam zauważona. Zaraz po wyborach otrzymałam propozycję reprezentowania Polski na konkursie Miss Model Of The World, a troszkę ponad rok temu poleciałam na Miss International, przeżyć kolejną fantastyczną przygodę.

W czasie finałowego koncertu Miss Polonia zaprezentowałam się najlepiej jak potrafiłam i zapewne to zaowocowało moim późniejszym udziałem w dwóch międzynarodowych konkursach piękności. Czy coś bym w swoim występie zmieniła?… Być może fryzurę, makijaż, o które tak się obawiałam.

Konkurs Miss International to jeden z trzech najważniejszych konkursów piękności na świecie. Udział w nim to nie tylko przyjemność, ale i zaszczyt.

Oczywiście! Tak jak wcześniej wspomniałam, udział w Miss International był jednym z moich marzeń, dlatego jeszcze raz chciałabym podziękować BMP za to, że mogłam właśnie na tym konkursie reprezentować Polskę. Zgrupowanie wspominam bardzo miło. Wcześniej bywałam w Chinach, ale nigdy nie miałam czasu na zwiedzanie. Dzięki MI zobaczyłam wiele przepięknych miejsc. Będąc na konkursie byłam zachwycona tym, że w jednym miejscu spotkałam dziewczyny z tylu krajów. Mimo tego, że każda z nas była wychowana w innej kulturze, zaprzyjaźniłyśmy się, cały czas mamy ze sobą kontakt. W grudniu lecę do Nowej Zelandii na ślub dziewczyny, która była w mojej grupie.

Od kilku lat konkurs odbywa się w Chinach, wcześniej finał organizowała Japonia. Niestety każda z nas czuła, że dzięki temu Chinka będzie miała wsparcie organizatorów… nie myliłyśmy się, znalazła się w Top 3, na które według nas nie zasługiwała. Co do wygranej Elizabeth Mosquera z Wenezueli… była bardzo ładną dziewczyną, jednak ja obstawiałam kogoś innego. Ale cóż… ostatnio rokrocznie wygrywają ten konkurs Latynoski, więc może to jest jakiś nowy trend.

Byłam zadowolona ze swojego występu, mimo że nie miałam wiele czasu na przygotowanie się do wylotu na MI. O swoim udziale dowiedziałam się praktycznie w ostatniej chwili, podczas gdy niektóre dziewczyny przygotowywane były przez parę miesięcy.

Rok w koronie się skończył i Żaneta wróciła do swojego zwyczajnego życia sprzed konkursu, czyli do pracy modelki. Uwielbia swoją pracę, daje jej ona dużo satysfakcji i przyjemności. W tej branży radzi sobie nadzwyczajnie! Od 3 miesięcy mieszka w Turcji, w Istambule. Brała udział w Istanbul Fashion Week…w zeszłym miesiącu zrobiła w tym mieście również sesje dla Vogue’a i Harper’s Bazaar. Współpraca z najlepszymi z branży modelingu pozwala jej realizować kolejne marzenia i plany zawodowe. Choć ostatnio udało jej się wygenerować wolny weekend i przyleciała do Polski spotkać się z rodziną i przyjaciółmi 🙂 A konkurs Miss Polonia? Czy nadal ją interesuje, śledzi go? Jaka jest jej ulubiona Miss Polonia i dlaczego? Jakie cechy powinna, zdaniem Żanety, posiadać idealna królowa piękności?

Tak, oczywiście, że mnie interesuje. W 2010 roku z miłą chęcią pojechałam na finał Miss Polonia do Łodzi, specjalnie wróciłam parę dni wcześniej do Polski z Hongkongu. Moja ulubioną Miss Polonia jest oczywiście Marysia Nowakowska. Ma wszystko, co powinna mieć Miss :))

Jaka powinna być idealna Miss Polonia? … Oczyma widzów i obserwatorów postrzegana jest jako kobieta piękna i inteligenta. Wbrew niektórym opiniom mądrość, ale zarazem skromność, to cechy które charakteryzują idealną Miss. Wszystkie dziewczyny biorące udział w wyborach były wyjątkowe. Czasami pod wpływem emocji odpowiedzi na pytania jury wzbudzają śmiech i aplauz publiczności, jednak prawda jest taka, że większość kandydatek to bardzo mądre osoby, które wiedzą, jak się zachować i godnie reprezentować płeć piękną :). Kultura słowa, kreatywność i pomysł na siebie to również bardzo ważne cechy, które powinny charakteryzować każdą Miss.

To podsumowując, warto brać udział w konkursie Miss Polonia, czy też nie?

Oczywiście, że warto! Jest to niesamowita przygoda, a jak się ma odrobinę szczęścia, można naprawdę coś ciekawego osiągnąć. Można poznać wielu interesujących ludzi i zwiedzić piękne miejsca. Warto oderwać się od codzienności i zrobić coś, o czym będzie się pamiętało przez całe życie! 🙂 Wszystkie nasze doświadczenia nas wzbogacają, mi osobiście konkurs Miss Polonia również wiele dał 🙂 Dzięki niemu poznałam wiele wspaniałych osób 🙂 I te znajomości trwają do dziś. Wybory Miss są jedną z kart w mojej książce życia, zawsze będę je miło wspominać. Mimo, że nie udało mi się osiągnąć takiego sukcesu, jak bym chciała.

Jak pokazuje przykład Żanety, oba światy – Miss i modelingu wzajemnie się przenikają. I choć trochę się od siebie różnią, to mogą się też uzupełniać. A już na pewno się nie wykluczają – bo dobra Miss, może być jednocześnie dobrą modelką 🙂

Emilia Raszyńska – I Vicemiss Polonia 1999; reprezentowała Polskę na konkursach Miss International 2000 i Miss Universe 2000

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla oficjalnej strony Miss Polonia w lutym 2012 roku

Spotkać się można z opinią, że dziś wybory Miss wymierne korzyści dają tylko dziewczynom z małych miasteczek. Otwierają im drzwi do świata modelingu, a dzięki sukcesom odniesionym w takiej zabawie w swoich lokalnych społecznościach stają się one „gwiazdami”. Te, które żyją w wielkich metropoliach, mają dużo więcej szans i możliwości, żeby zaistnieć w tej branży nawet bez udziału w konkursach piękności – agencje modelek, licznie organizowane castingi, media. Czy tak jest rzeczywiście, czy to tylko stereotyp? Czy losy Emilii Raszyńskiej, potoczyłyby się tak samo, gdyby nie zdecydowała się na start w wyborach Miss Polonia? Czy byłaby w tym samym miejscu, w którym jest dzisiaj? Czy konkurs w czymkolwiek jej pomógł? Jak go wspomina? Sprawdźmy.

Moja przygoda z konkursem Miss Polonia zaczęła się w moim rodzinnym mieście w Szczytnie. W 1999 roku za namową rodziny i znajomych postanowiłam wziąć udział w wyborach Miss Szczytna. Rok wcześniej siedziałam na widowni tegoż konkursu w Szczytnie i gdyby ktoś mi wówczas powiedział, że za rok będę jedną z uczestniczek, uznałabym, że jest niespełna rozumu.

W tamtym okresie studiowałam równocześnie w Kolegium Nauczycielskim i zaocznie na Akademii Wychowania Fizycznego, byłam zwyczajną studentką. Uwielbiałam muzykę, przyrodę, podróże. „Wystartowałam” trochę wbrew sobie, bo na co dzień miałam mało wspólnego z sukienkami, spódnicami i butami na obcasie. Byłam typem dziewczyny w Martensach, lubiącej rockową muzykę i taki też miałam styl ubierania się. Konkurs piękności w Szczytnie uznałam za niezobowiązującą zabawę w Miss na dodatek w doborowym towarzystwie koleżanek biorących w nim udział. Myślałam, że moja przygoda rozpocznie się i zakończy w Szczytnie. Nie spodziewałam się, że to dopiero początek…

Jak wiadomo droga do finału Miss Polonia jest długa, trzeba przejść przez kilka etapów. Emilia poradziła sobie znakomicie.

Dzień wyborów w Szczytnie wspominam z uśmiechem i wielkim sentymentem. Patrząc z perspektywy czasu widzę, jak nieporadnie się w tym wszystkim czułam. W dzień konkursu zjawiłam się w szczycieńskim MDK-u jak zwykle w Martensach i w „bojówkach” (rodzaj spodni). Na miejscu były już przygotowane sceniczne stroje, buty, były panie od makijażu. Weszłam, przebrałam się, ładnie mnie umalowano i na scenę wyszłam jako zupełnie inna dziewczyna. Było trochę stresu, kiedy zobaczyłam salę pełną ludzi. Na szczęście opanowałam nerwy i po pierwszym wyjściu czułam się już swobodnie. Ogłoszenie werdyktu było dla mnie dużym zaskoczeniem. Okazało się, że oprócz najważniejszego tytułu, Miss Szczytna, nagrodzono mnie jeszcze kilkoma innymi tytułami, łącznie z Miss Publiczności i Miss czytelników lokalnej gazety.

Jako Miss Szczytna byłam zobowiązana do reprezentowania swojego miasta w wyborach Miss Warmii i Mazur. Tak więc siłą rozpędu wzięłam udział w kolejnym etapie.

Konkurs odbywał się wtedy w Ostródzie. Szczytno reprezentowałam ja i jeszcze dwie koleżanki. Przygotowania do imprezy upływały w miłej atmosferze, aczkolwiek wyczuwałam już pewną presję otoczenia. Na widowni finałowej gali oprócz rodziny i znajomych zapowiedzieli się włodarze mojego miasta, szczycieńska gazeta, dyrektor i pracownicy MDK-u. W dzień finału kilka godzin przed koncertem przyjechała moja Mama i z rozbrajającą szczerością stwierdziła, że we fryzurze misternie ułożonej przez panie fryzjerki wyglądam jak w kasku, że to uczesanie w ogóle mi nie pasuje i że najlepiej będzie włosy po prostu umyć, wysuszyć, makijaż ograniczyć do minimum i na tym koniec stylizacji.

Do pomysłu Mamy podeszłam z pewnym dystansem ;-), bo jak to – wszystkie dziewczyny mają elegancko uczesane włosy, pięknie upięte, a ja mam wystąpić bez żadnej fryzury, naturalnie?! Nic to, posłuchałam rad Mamy, zmyłam kilogramy lakieru i wystąpiłam ze „zwykłymi”, rozpuszczonymi włosami. Przy okazji znikło napięcie związane z występem, bo przecież i tak nikt mnie nie zauważy, skoro nie mam fryzury na miarę wyborów Miss;-). Gala dobiegła końca, przyszedł czas na ogłoszenie werdyktu. I tu znowu spotkało mnie miłe zaskoczenie: zaczęło się od tytułu Miss Foto, później kolejne wyróżnienia, aż w końcu ten najważniejszy tytuł – Miss Warmii i Mazur. Największą przyjemność sprawił mi jednak tytuł Miss Publiczności, byłam w końcu w obcym mieście, z którego również startowały urodziwe kandydatki. Gratulacjom nie było końca. Z radością odkryłam, że te wszystkie „babskie” czynności zaczynają sprawiać mi przyjemność, a chodzenie na obcasach wcale nie jest takie trudne. To był fajny okres odkrywania i cieszenia się swoją kobiecością.

Jako Miss Warmii i Mazur reprezentowałam nasz region w półfinałach wyborów Miss Polonia w Bielsku Białej. To był czas intensywnych przygotowań, dziewczyn było bardzo dużo. Dało się wyczuć już odrobinę rywalizacji. Półfinały zakończyły się dla mnie pomyślnie i tym sposobem znalazłam się w konkursie finałowym Miss Polonia, który miał odbyć się za kilka miesięcy w Warszawie. Do finału zakwalifikowała się również moja koleżanka z wyborów Miss Warmii i Mazur, Magda Podwojewska, z którą zaprzyjaźniłyśmy się i stworzyłyśmy zgrany tandem.

Teraz gra toczy się już o naprawdę wysoką stawkę – koronę, samochód, splendor, popularność i możliwość reprezentowania Polski na arenie międzynarodowej.

Przygotowania do wyborów Miss Polonia odbywały się w podgarwolińskiej miejscowości. Przez dwa tygodnie byłyśmy w kompletnej izolacji od świata. Nikt nie mógł nas odwiedzać, ani my nie miałyśmy prawa wyjścia. Czas upływał na ćwiczeniu choreografii. Było trochę jak w wojsku.;-) W ramach konkursu Miss Polonia miał odbyć się również nieobowiązkowy konkurs talentów. Niektóre dziewczyny przygotowywały się do popisów. Magda Podwojewska zaprezentowała się jako tamburmajorka, Dorota Gardias śpiewała a Dorota Czaja przygotowała etiudę taneczną. Ja również miałam wziąć udział w tym wydarzeniu i zaprezentować swoją grę na skrzypcach w utworze ze „Skrzypka na dachu”, ale w dzień konkursu stchórzyłam. Strach przed grą w Sali Kongresowej był tak silny, że musiałam zrezygnować, co Pan Andrzej Meżerycki, reżyser gali finałowej, miał mi długo za złe.

Finał konkursu odbył się w Sali Kongresowej. Emocje były tak duże, że nie pamiętam wiele z tego wydarzenia. Ocknęłam się, jak wyczytywano moje nazwisko z tytułem I vice Miss Polonia. Korona Miss przypadła w udziale Marcie Kwiecień, jednak moją faworytką była Dorota Czaja. Z Dorotą poznałyśmy się lepiej kilka lat po wyborach, w trakcie kręcenia filmu reklamowego dla jednej z firm. Spędziłyśmy ze sobą kilka fajnych dni w Pradze. Później spotykałyśmy się jeszcze przy okazji pokazów mody, w których brałyśmy udział. Bardzo miło ją wspominam i kibicuję jej we wszystkim, co robi. Ostatnio miło było zobaczyć ją w serialu „Tancerze”.

Tytuł I vice Miss Polonia wiąże się z pewnymi obowiązkami, najczęściej miłymi i pozwala troszkę zakosztować sławy.

Z tytułem I vice Miss wróciłam do Szczytna. W skali mojego miasta to był wielki sukces, choć ja konkurs traktowałam jako przygodę, nowe doświadczenie.

Zaraz po powrocie rozdzwoniły się telefony z gratulacjami. Proszono mnie o wywiady w gazetach, radiu, lokalnej telewizji. W Szczytnie ludzie zatrzymywali mnie na ulicy i gratulowali, byłam nawet zaproszona na sesję Rady Miejskiej, żeby przyjąć gratulacje w imieniu miasta. Również wojewoda warmińsko – mazurski złożył mi gratulacje i podziękowania za promocję naszego regionu:) Nie spodziewałam się takiego przyjęcia z honorami. Bardzo miło to wspominam.

Zabawna sytuacja spotkała mnie w szkole, w której odbywałam praktyki nauczycielskie. Zaraz po powrocie z finałów Miss Polonia przez kilka kolejnych dni nie mogłam wyjść z klasy na przerwę. Klasa była pełna uczniów proszących mnie o autograf. Tego się nie spodziewałam. Dzieci miło mnie zaskoczyły.

Jako I vice Miss Polonia brałam udział w imprezach i koncertach pod patronatem Biura Miss Polonia. Dostałam też kilka zaproszeń na castingi do filmów i programów telewizyjnych. Jednak mieszkając w Szczytnie nie miałam chęci na częste wyjazdy do Warszawy i korzystanie z tych propozycji.

Zdobycie diademu I vice Miss Polonia nie oznacza automatycznie prawa reprezentowana Polski na międzynarodowych konkursach piękności. A jednak wiele laureatek tego tytułu otrzymało taką szansę. Emilia Raszyńska nawet dwukrotnie.

Kilka miesięcy po finale Miss Polonia czekał mnie kolejny konkurs – Miss Universe. Tym razem imprezę tą zorganizowano na Cyprze. Brało w niej udział 80 dziewczyn z całego świata.

Kompletnie nie wiedziałam, czego mogę spodziewać się po tym konkursie. Ówczesne władze Biura Miss Polonia w żaden sposób nie przygotowały mnie do tego wyjazdu. Biuro zapewniło mi tylko jedną suknię do występu finałowego. Poleciałam sama, bez żadnego mentalnego przygotowania. Po przylocie okazało się, że jestem jedną z niewielu dziewczyn, która pojawiła się zupełnie sama, bez żadnego wsparcia ze strony krajowego biura Miss, z jedną walizką i niepewnością w oczach. Inne koleżanki miały po kilka walizek strojów, doczepiane koczki, włosy, rzęsy oraz kilka osób ze sobą. Można sobie wyobrazić, jak się czułam. Jedynym „dobrym duchem“, na którego pomoc mogłam liczyć, była Pani Maria Georgiju, Polka pracująca w cypryjskiej gazecie, która zadała sobie dużo trudu, żeby mnie odnaleźć. Dostęp do nas – uczestniczek konkursu był bardzo ograniczony. Zajmowałyśmy całe piętro w hotelu, gdzie byłyśmy pilnowane przez policję. Poruszałyśmy się po Cyprze trzema autokarami z kordonem Policji i ochroniarzy. Pani Maria jakoś do mnie dotarła. Dodawała mi otuchy 🙂

Konkurs Miss Universe to zupełnie nowa jakość, której nigdy wcześniej nie zaznałam. Nad przygotowaniem uczestniczek pracowały sztaby ludzi. Zgrupowanie przed konkursem trwało trzy tygodnie. Wszystko było zaplanowane co do minuty. Pełen profesjonalizm.

Te tygodnie kojarzą mi się z ciężką pracą, ciągłymi podróżami po Cyprze. Miałam wrażenie, ze ambicją organizatorów było to, żeby zobaczył nas każdy mieszkaniec Cypru;-) Dzięki temu stałyśmy się rozpoznawalne na tej małej wyspie. Najlepszy dowód? Po konkursie postanowiłam zostać tydzień dłużej z moim bratem i kuzynem, którzy przylecieli na finał Miss Universe. W hotelu w którym mieszkaliśmy, zostałam rozpoznana jako jedna z uczestniczek, dzięki temu nie musiałam płacić za pokój, a wszystkie inne atrakcje wyspy stały przede mną otworem 🙂 Ludzie na Cyprze żyli tym konkursem. To był dla mnie bardzo miły czas.

Wybory Miss Universe 2000 wygrała dziewczyna z Indii – Lara Duta. Uważam, że w pełni zasłużyła na ten sukces. Była bardzo inteligentna, skromna, bił z niej wielki spokój. Miała wrodzoną klasę i to coś, co ciężko określić a co sprawia, że kobieta jest wyjątkowa. Natomiast jeśli chodzi o finałową dziesiątkę to znalazło się tam kilka dziewczyn, na które nigdy bym nie postawiła, ale ocenianie urody jest tak subiektywną sprawą, że trudno doszukiwać się potwierdzenia własnego zdania.

Kolejny konkurs, na którym reprezentowałam Polskę, to Miss International w Japonii. Konkurs o zupełnie innym charakterze niż Miss Universe. Tu organizatorzy przez większość czasu zapoznawali nas z urokami Japonii i z jej odmienną kulturą. Przygotowania do występu finałowego ograniczały się w zasadzie do jednego dnia. Nie było nawet rozmów z jurorami.

Po przyjeździe rozpoznałam w uczestniczkach wiele koleżanek, które poznałam wcześniej na Miss Universe. Dzięki temu czułam się pewniej.

Podczas pobytu zaprzyjaźniłam się z moją roommate – Izraelką Daną Farkash. Pamiętam, że w tym czasie Dana bardzo bała się, że będzie musiała pójść do wojska, taki obowiązek mają kobiety w Izraelu. Akurat odnawiał się konflikt izraelsko – libański. Rzuciło się to cieniem na atmosferę wśród uczestniczek. Miss Libanu nie chciała siedzieć w jednym autobusie z Miss Izraela – Daną. To pokazuje, z jak różnymi sytuacjami mogą mieć do czynienia organizatorzy międzynarodowych konkursów piękności.

Mój pobyt w Japonii obfitował w wiele przygód. W Tokyo, miałam nawet okazję przeżyć a raczej przespać trzęsienie ziemi. Może to i dobrze, bo mieszkałam na 15 piętrze hotelu i w trzęsącym się wieżowcu czułabym się raczej nieswojo.

Podsumowując, najprzyjemniejszym aspektem brania udziału w międzynarodowych konkursach było poznawanie ludzi i odmiennych kultur, zwiedzanie wielu miejsc, nawet tak odległych jak Japonia. Może zabrzmi to jak truizm, ale wszystko, co przeżyłam było dobrą szkołą życia, treningiem umiejętności radzenia sobie w niemal każdej sytuacji.

Bardzo miło wspominam czas wyborów Miss i związane z nimi przygody i znajomości.

Sentyment do konkursu pozostał, czego przykładem jest to, że udało mi się namówić do wzięcia w nim udziału moją siostrę Kasię, która po tym, jak zdobyła tytuł Miss Szczytna w 2002 roku, przechodząc kolejne eliminacje, dotarła aż do finału konkursu Miss Polonia.

Miss jest się tylko przez rok. A później? Jak dalej potoczyło się życie Emilii Raszyńskiej? Czy konkurs Miss Polonia okazał się tylko epizodem, czy sposobem na życie?

Po wyborach do ukończenia studiów mieszkałam w Szczytnie. W 2000 roku przeprowadziłam się do Warszawy, gdzie zaczęłam pracę w internetowym tygodniku społeczno – kulturalnym. Równocześnie pracowałam jako modelka, krótki okres zajmowałam się także prowadzeniem imprez plenerowych.

Dwa lata po tym, jak przeprowadziłam się do Warszawy, poznałam swojego przyszłego męża, który wtedy kontynuował z powodzeniem swoją sportową karierę w Stanach Zjednoczonych. Postanowiliśmy zamieszkać razem. Od tego czasu zaczęła się dla mnie sześcioletnia podróż po świecie. Zmiany krajów zamieszkania związane były ze zmianą klubów sportowych w których aktualnie grał mąż. Były to kolejno: Kanada, USA, Szwecja, Szwajcaria. Jako że moją pasją zawsze były podróże, poznawanie świata, bardzo miło wspominam ten czas.

Po powrocie do Polski ukończyłam studia magisterskie na wydziale socjologii w Collegium Civitas. Obecnie zajmuję się prowadzeniem niedużej firmy z gadżetami reklamowymi. Oprócz tego część mojego czasu związana jest z nieruchomościami. Ukończyłam studia podyplomowe w zakresie wyceny nieruchomości oraz pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Zdobywam kolejne doświadczenia w tym zakresie.

W 2009 roku urodziłam syna – Iwo. Jestem szczęśliwą mamą i żoną, rodzina jest moją radością i oparciem.

Jak widać konkurs Miss Polonia nie odmienił diametralnie życia Emilii Raszyńskiej ale z pewnością na nie wpłynął. Pozostawił miłe wspomnienia i wzbogacił o nowe doświadczenia.