Autor: żetka

Wywiad z A. Ogłazą

Aleksandra Ogłaza – Miss Polski 2006

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w lipcu 2015 r.

“Aleksandra Ogłaza, 19-latka z Bychawy. Zodiakalny Byk. Chociaż najbardziej lubi pizzę, marzy o podróży do Chin. W najbliższym czasie chciałaby dostać się na studia.”

Taką wizytówkę usłyszałam podczas gali w styczniu 2007 roku. Od tamtego momentu minęło już osiem lat, a ja nadal recytuję ten tekst z  pamięci 🙂

Prawdą jest, że marzyłam w tamtym czasie nie tylko o podróży do Chin, ale w ogóle o podróżowaniu i zwiedzaniu świata. Z perespektywy czasu mogę powiedzieć, że udało mi się zobaczyć większą część miejsc na świecie z mojej listy “do realizacji”. Poza tym byłam nieśmiałą  dziewczyną, która po cichu marzyła o tym, aby chociaż raz przejść się po wybiegu, poznać ludzi, którzy tworzą telewizję i zobaczyć ją od kuchni.

Takie marzenia ma większość dziewczyn, Ola nie była wyjątkiem. Ale tylko nieliczne mają odwagę, aby te marzenia realizować. Aleksandra zdecydowała się pomóc szczęściu i zgłosiła 
się do konkursu Miss Polski.

Jako nastolaka często oglądałam FashionTV i pamiętam, że w tamtym czasie marzyłam o pracy modelki, sesjach zdjęciowych i wybiegach. Nie wiedziałam jednak, jak dostać się do dobrej agencji i czy na pewno mam odpowiednie warunki fizyczne do tej pracy. Gdy usłyszałam w radiu o castingu do regionalnego konkursu Miss Polski, pomyślałam: “Spróbuję – może to jest przepustka do świata modelingu i wielkich wybiegów.” Wiedziałam, że są dwa konkursy piękności w Polsce, ale nie za bardzo je rozróżniałam. Udział akurat w Miss Polski był zatem kwestią przypadku. Na pierwszy casting pojechałam z mamą. Ona od samego początku trzymała za mnie kciuki i mi kibicowała. Bardzo chciała, żebym spróbowała swoich sił. Podczas tego castingu obserwowałam dziewczyny, które również czekały na swoją kolej, miały ze sobą zdjęcia z sesji, w których brały wcześniej udział, szarfy z poprzednich konkursów. Pomyślałam, że kompletnie tu nie pasuję… Trzy tygodnie później otrzymałam wiadomość, że dostałam się do finałowej 16. konkursu regionalnego. Ucieszyłam się ! 🙂 

Bardzo miło wspominam przygotowania do wyborów Miss Polski Ziemi Lubelskiej. Wybory organizowała wtedy Elżbieta Sawerska, Miss Polski 2004. Wszystko było dla mnie nowe, ciekawe i sprawiało mi wiele frajdy. Nauka chodzenia, pierwsze zdjęcia, wyjazdy, występ na scenie. Ela bardzo dużo opowiadała nam o Miss Polski i o konkursach międzynarodowych – wydawało mi się to takie bajkowe 🙂

A jednak czasem życie zamienia się w bajkę 🙂 Aleksandra została Miss Polski Ziemi Lubelskiej, później przechodziła przez kolejne konkursowe szczeble, aż znalazła się w gronie finalistek Miss Polski 2006.

Zgrupowanie przedfinałowe rozpoczęło się w Kudowie Zdrój dwa tygodnie przed galą. Piękny hotelik, na wzgórzu, z dala od miasta. Zgrupowanie odbywało się zimą, więc widoki były niesamowite. Większą część czasu spędzałyśmy na sesjach fotograficznych do katalogu, na planie nagrań wizytówek oraz na próbach choreograficznych. W wolnych chwilach jechałyśmy grupą do miasta na zakupy, do salonów kosmetycznych itp. To były bardzo fajne dwa tygodnie. Miałam też szczęście, że do finału dotarłam razem z dwiema koleżankami z konkursu regionalnego: Agnieszką Ratyńską i Asią Woroch. Zawsze trzymałyśmy się we trzy. Wieczorami w pokoju śledziłyśmy fora konkursowe i wymieniałyśmy się swoimi typami na Miss. Moją faworytką od samego początku była  Agnieszka Ratyńska. Po finale obie nawiązałyśmy współpracę z agencją modelek w Hamburgu. Pojechałyśmy tam we dwie budować swoje portfolio. Z Agnieszką utrzymuję kontakt do dziś, często spotkamy się również podczas lubelskiego konkursu regionalnego J Etap finału to nie współzawodnictwo, a wzajemne wsparcie, przynajmniej ja tak to odczuwałam. Wszystkie się dopingowałyśmy i pomagałyśmy sobie. Nasze zgrupowanie było połączone ze zgrupowaniem Miss Nastolatek i często słyszałam od nich, że trzymają za mnie kciuki i że to właśnie ja jestem ich typem na Miss. 
Plotki, ploteczki 🙂 Na pewno jakieś się pojawiły, ale ja zawsze traktuję je z przymrużeniem oka, stąd nigdy ich nie zapamiętuję 🙂

Zgrupowanie dobiegło końca, nadszedł długo wyczekiwany dzień finałowej gali…

Mam wiele fajnych wspomnień związanych z galą finałową, tak że aż ciężko mi wybrać kilka, ale…
Pamiętam, że pierwsze wyjście było układem tańczonym. Stałam wtedy w pierwszym rzędzie, wzrokiem szukałam rodziców, którzy siedzieli tuż przy samej scenie. Pomyślałam: “Znajdę ich, będę się do nich uśmiechać – będzie mi łatwiej.” Odszukałam rodziców, ale byli tak przejęci moim występem, że niewiele uśmiechu pojawiało się na ich twarzach – przynajmniej na początku J

Kolejna sytuacja miała miejsce tuż przed wyjściem do ogłoszenia wyników. Nie musiałyśmy już wtedy biegać, przebierać się, po prostu czekałyśmy na prezentację. W tym czasie na scenie występował Andrzej Piasek Piaseczny z utworem, który tak rozluźnił całą atmosferę przed wynikami, że zaczęłyśmy tańczyć w kulisach 🙂

Nie potrafię słowami natomiast opisać emocji, jakie towarzyszyły mi, kiedy publiczność wykrzyczała moje imię i nazwisko jako Miss Polski 2006. Nie mogłam w to uwierzyć, wszystko działo się tak szybko. Krzysztof Ibisz przedstawił bowiem wynik w sposób, którego nikt się nie spodziewał, mianowicie pokazał kartę z werdyktem do kamery. Dzięki tej oryginalnej prezentacji nowej Miss, jaką zastosował, do dziś dnia rodzina wspomina moment, w którym wszyscy zbiegli się do telewizorów i radość, jaka wybuchła w chwili, kiedy kamera wyostrzyła „MISS POLSKI 2006 – ALEKSANDRA OGŁAZA”.

Marzenia zaczęły się spełniać, a bajka trwać. Jako Miss Polski Ola reprezentowała Polskę na dwóch międzynarodowych konkursach piękności.

Pomimo tego, że oba to konkursy piękności, to były one zupełnie różne. 

Pierwszy był Miss Tourism Queen International w Chinach – 106 kandydatek i trwał on ponad 3 tygodnie. Przez ten czas przemieszczałyśmy się kilkanaście razy w różne części kraju. Grafik był bardzo napięty w wizyty, zwiedzanie, sesje. Podczas tego konkursu bardzo dużo zobaczyłam, były momenty, które zapierały dech w piersiach i które pozostały w mojej pamięci do dziś np. wizyta w Klasztorze Shaolin. Zawsze marzyłam o podróży do Chin, więc cieszę się, że udało mi się odwiedzić właśnie Chiny jako pierwsze. 

Bardzo dobrze wspominam drugi konkurs – Miss Intercontinental, który odbył się na Seszelach i był zupełnie inny. Spotkałam tam koleżanki, które już znałam, więc ponowne spotkanie było dla mnie jak wspólny wyjazd na wakacje 🙂 Na obu konkursach międzynarodowych, w których brałam udział, otaczałam się dziewczynami o dość egzotycznej urodzie: Miss Japonii, Miss Indii, Miss Madagaskaru i wśród nich ja – szarooka blondynka o jasnej karnacji 🙂 Miss Intercontinental był spokojnym konkursem, podczas którego poza próbami choreograficznymi i spotkaniami miałyśmy również czas na odpoczynek na plaży, posmakowanie kuchni oraz babskie pogaduchy.

Przez to, że sama miałam okazję być na konkursach międzynarodowych, teraz znacznie łatwiej przychodzi mi komunikacja z finalistkami konkursu Miss Supranational oraz jego organizacja.

Niestety bohaterki bajek, aby dotrzeć do szczęśliwego zakończenia, muszą zwykle pokonać różne przeciwności. Również życie Miss Polski nie składa się wyłącznie z samych plusów.

Plusy tytułu to ciągłe podróżowanie i poznawanie nowych ludzi. Zaraz po otrzymaniu korony nawiązałam współpracę z agencją modelek w Hamburgu. Mój pierwszy wyjazd za granicę miał miejsce w maju, potem następny na konkurs do Chin i tak już było przez kolejne dwa lata po konkursie. Uwielbiałam takie życie na walizkach. Zdarzały się jednak momenty, że tęskniłam za rodziną, przyjaciółmi. Niekiedy musiałam zrezygnować z planów prywatnych, bo pojawiał się wyjazd. Szczęście, że mam prawdziwych przyjaciół, którzy mnie dopingowali w takich momentach.

Zdarzało się poza tym, że na forach, stronach internetowych widziałam nieprzyjemne komentarze odnośnie mojej osoby. Nigdy jednak nie brałam tego zbytnio do siebie. Każdy ma inny gust i upodobania. Jednym podoba się zielonooka blondynka, innym piwnooka brunetka – nigdy nie będzie tak, że wszyscy będą zadowoleni z werdyktu. Trzeba wyciągnąć wnioski z konstruktywnej krytyki, a złośliwe komentarze obrócić w żart i robić swoje. Często na studiach zdarzało się, że podczas imprezy słyszałam komentarze „Patrz, to ta Miss” 🙂 Przez to początki znajomości często bywały trudne. Zawsze jednak przychodził moment podczas tej imprezy, że nowopoznane osoby podchodziły do mnie i mówiły: „Hej, Ty jesteś normalna” – to chyba najlepszy komplement jaki można było wtedy usłyszeć. 🙂

Życie Miss ma to do siebie, że jest krótkie, jak życie motyla. Trwa rok, czasem odrobinę dłużej. Późnej przychodzi chwila, gdy trzeba przekazać tytuł następczyni i wrócić do szarej rzeczywistości. Jak teraz, z perspektywy tych kilku lat, Ola postrzega konkurs Miss Polski? Czy dał jej to, czego oczekiwała? Czy był tylko niewiele znaczącym epizodem, czy jakoś wpłynął na jej życie? Czy  warto wziąć w nim udział? 

Oczywiście, że warto. Udział w konkursie Miss to nie tylko korona i nagrody, ale możliwość poznania nowych ludzi, podróżowania. Otwierają się zupełnie nowe horyzonty, które często zmieniają nasze podejście do życia. To, co ja mogę doradzić dziewczynom, które „chcą, ale…”, to że warto próbować. Nie można zamknąć się w domu tylko dlatego, że boimy się co reszta o nas pomyśli. Ważne jest realizowanie swoich zamierzeń – to naprawdę fajne 🙂 

Teraz mogę powiedzieć, ze swojej perspektywy, że konkurs dał mi dużo więcej, niż oczekiwałam. Podróże, sesje zdjęciowe, praca w modelingu, telewizja, ale przede wszystkim poznałam wartościowych ludzi, z którymi utrzymuję kontakt do dziś. Konkurs uświadomił mi także, że warto próbować i realizować swoje marzenia.

Od momentu, w którym otrzymałam koronę Miss Polski, minęło osiem lat, a ja nadal jestem związana z tym konkursem. Przez ten czas pracowałam w wielu firmach wspomagając od czasu do czasu konkurs swoją obecnością na różnych eventach i galach. W końcu zdecydowałam się na stałą współpracę z Biurem Miss Polski i od roku pracuję jako Project Menager. Bardzo lubię charakter tej pracy, bo wiąże się ona z wyjazdami i możliwościami, jakich nie miałam pracując w innych branżach.

Obecnie na stałe mieszkam w Warszawie. Jestem ogromną fanką jednośladów – sama jeżdżę na motocyklu i skuterze 🙂 W międzyczasie próbowałam swoich sił jako prezenterka biorąc udział w konkursie Dzień Dobry TVN, odhaczałam kolejne punkty na mapie z miejsc koniecznych do odwiedzenia. W marcu tego roku odbyłam kolejną podróż, o której marzyłam – Tajlandia. Mam 
jeszcze wiele pomysłów, które będę chciała zrealizować 🙂 

Jak widać warto mieć marzenia i warto je spełniać. Wystarczy odrobina odwagi, żeby przeżyć naprawdę bajkowy rok, tak, jak Aleksandra Ogłaza.

Wywiad z D. Chirek

Dominika Chirek – finalistka Miss Polonia 1995

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w maju 2015 r.

Wybory Miss w Polsce przeżywają potężny kryzys. Konkursem Miss Polski wstrząsnął wielkopolski skandal, a finał Miss Polonia od blisko trzech lat wcale się nie odbywa. Niepewna jest również kwestia licencji na najważniejsze światowe konkursy piękności. Nie wiadomo, kto i czy w ogóle będzie w tym roku reprezentował Polskę na Miss World, czy Miss Universe. 

Fani wyborów nie tracą jednak nadziei, że to tylko przejściowe kłopoty, które nasi rodzimi organizatorzy przezwyciężą, a najważniejsze konkursy piękności w Polsce odzyskają dawną świetność. Wspominają wieloletnią historię i piękne finalistki sprzed lat. 
Jedną z nich jest Dominika Chirek, urocza szczecinianka, która dokładnie 20 lat temu, w 1995 roku, podczas finału Miss Polonia otrzymała rekordową ilość szarf i tytułów. Została Miss Gracji, Miss Foto i Miss Publiczności. Choć należała do głównych faworytek, korony nie zdobyła.

W każdych wyborach werdykt jury to kwestia gustu, a o gustach się nie dyskutuje. Jedni wolą blondynki, inni brunetki. Natomiast poziom był wyrównany w 1995 roku – było naprawdę dużo bardzo ładnych dziewczyn. W czasie zgrupowania organizatorzy nikogo nie faworyzowali. Za to cenię sobie wybory Miss Polonia. Słyszałam, że na zgrupowaniach innych konkursów zdarzały się różne nieprzyjemnie sytuacje i niedwuznaczne propozycje. Pod tym względem u nas było spokojnie.
Ja oczywiście ze swojego występu jestem zadowolona. Pokazałam się z jak najlepszej strony i nawet po latach, oglądając konkurs Miss Polonia, nie mam sobie nic do zarzucenia, ani nie chciałabym niczego zmieniać.
A jaka była Dominika Chirek w 1995 roku? I dlaczego w ogóle zdecydowała się na start w konkursie Miss Polonia?
Gdy startowałam w konkursie Miss Polonia, miałam 19 lat i zaczynałam studia prawnicze w Szczecinie, skąd pochodzę. 
 
 
Miss Polonia to nie były moje pierwsze wybory. Finały ogólnopolskie były naturalną konsekwencją i kolejnym etapem wcześniejszych konkursów regionalnych pod patronatem biura Miss Polonia, w których uczestniczyłam, zdobywając tytuł Miss Ziemi Szczecińskiej. Brałam również udział w pokazach mody, pracowałam w Telewizji Polskiej w Szczecinie, więc finał Miss Polonia to nie był mój pierwszy kontakt ze sceną i kamerami. 
Nigdy nie startowałam w tego typu konkursach dla nagród, ale dzięki Miss Polonia nabrałam pewności siebie. Mam fantastyczne wspomnienia uwiecznione na zdjęciach i na video, więc będzie co pokazywać córce, a może kiedyś wnukom.
Dziś konkursy piękności w Polsce nie mają najlepszej opinii. A jak było 20 lat temu? Jak Dominika wspomina organizację zgrupowania i finałową galę?
Zgrupowanie to nie były wczasy – codziennie próby i treningi przed galą finałową. Skupiałyśmy się na tym, aby dobrze i równo wykonać wszystkie układy choreograficzne, co tylko z pozoru wydawało się proste. To jest konkurs, więc jego nieodłącznym elementem jest współzawodnictwo. Jednak nie było zawiści między finalistkami, podstawiania nogi, czy jakichś zagrywek nie fair. Przynajmniej mnie nic takiego nie spotkało. Z niektórymi dziewczynami nawiązałam po latach kontakt przez Facebook. Fajnie, gdyby udało nam się spotkać, bo w tym roku mija 20 lat od naszego konkursu. 
Na pewno były jakieś plotki, ale to było tyle lat temu, że ich nie pamiętam, więc nie miały chyba większego znaczenia. Nie było żadnego skandalu podczas samego finału. Wszystkim nam udało się w miarę równo chodzić i żadna nie wywinęła orła. Nie do końca byłam zadowolona z makijażystek, które za wszelką cenę chciały nas umalować według ówczesnych trendów, zamiast dopasować makijaż do typu urody i przede wszystkim sceny, mocnych świateł i telewizji. Dlatego czmychnęłam spod pędzla wizażystki i sama się pomalowałam. Wielu znajomych chwaliło potem mój wyrazisty makijaż sądząc, że to zasługa profesjonalistów. 
Podczas gali byłam głównie skupiona na kolejności wyjść i układzie choreograficznym. Za kulisami zawsze jest mało czasu i dużo się dzieje – zmiana stroju, poprawka fryzury i makijażu. Wszystko w biegu i dopiero z chwilą wejścia na scenę zwalnia się tempo i spokojnie maszeruje. Nie ma czasu na analizowanie, czy się dobrze wygląda. Wszystko działo się bardzo szybko. W tamtym czasie finał konkursu Miss Polonia był transmitowany na żywo w niedzielny wieczór przez TVP1. Wybory cieszyły się dużym powodzeniem i oglądalność była spora. Jednak dziś mogę zdradzić, że transmisja nie była wcale na żywo, tylko z godzinnym opóźnieniem. 
A jaka jest Dominika Chirek dzisiaj, co się zmieniło przez te 20 lat? 
 
Po studiach prawniczych w Szczecinie przyjechałam do Warszawy. Skończyłam dziennikarstwo i nauki polityczne na Uniwersytecie Warszawskim. Teraz jestem doradcą w Gabinecie Marszałka Sejmu RP. A prywatnie od 5 miesięcy jestem szczęśliwą mamą małej Tosi.
Warto było wziąć udział w wyborach, nie tylko Miss Polonia. Konkursy nauczyły mnie obycia ze sceną, nabrałam pewności siebie i nie boję się wystąpień publicznych. Nie przeceniałabym jednak wpływu wyborów Miss na dalsze życie. Wpływ to może mieć wygrana Anety Kręglickiej w wyborach Miss World. Pozostałe dziewczyny muszą pogodzić się z faktem, że za rok przyjdą kolejne. Bycie królową piękności przedawnia się już po roku. Dlatego trzeba mieć oparcie gdzie indziej, a nie bazować na byciu Miss. Wybory to bardzo miły, aczkolwiek tylko jeden z wielu epizodów w życiu.
 

Wywiad z Renatą Nowak

Renata Nowak – Miss Polski 2005

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w maju 2015 r.

Zawsze chciała więcej, wyżej, dalej…choć czasem nie do końca wiedząc jaki jest cel… Czy miała jakieś plany ? Plan był taki, żeby dobrze się bawić i niczego nie żałować i za radą Josepha Conrada „iść za marzeniem i znowu iść za marzeniem, i tak zawsze aż do końca”.

Renata Nowak dokładnie 10 lat temu spełniła jedno ze swoich marzeń. Studiowała na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, ale tak jak każdy ciut bardziej ambitny i niepokorny młody człowiek, oczekiwała czegoś więcej, niż sesje egzaminacyjne przeplatane studenckimi barowymi imprezami integracyjnymi. 

Postanowiła wystartować w wyborach Miss Polski. 
Historia mojego zgłoszenia się do konkursu jest banalna i nie przypomina ani bajki o brzydkim kaczątku zmieniającym się w pięknego łabędzia, ani żadnej innej rozczulającej historii. Po prostu zrodził się w mojej głowie pomysł, poparty został przez grono najbliższych mi osób, a w związku z tym, że uwielbiam wyzwania, poszłam na najbliższy casting. Nikt nie musiał mnie do niczego namawiać, potraktowałam to jak przygodę.
Dodajmy, że Renata sprostała wyzwaniu i zdobyła koronę Miss Polski 2005. 
Tradycyjnie zaczęło się od zgrupowania, na którym dziewczyny się poznają, pojawiają się pierwsze typy do korony, przygotowują się, by jak najlepiej zaprezentować się podczas finałowej gali. W trakcie zgrupowania przed wyborami Miss Polski miałam przyjemność dzielić pokój z Agnieszką Popielewicz i to ona dla mnie była faworytką, ale no cóż, werdykt jury okazał się inny… i to właśnie ja, ku mojemu zaskoczeniu, włożyłam koronę Miss Polski. Może wydawać się to dziwne, przecież każda z dziewczyn biorących udział w konkursie pragnie zdobyć tytuł najpiękniejszej, więc skąd zaskoczenie… Jednak usłyszeć własne nazwisko właśnie w tym kulminacyjnym momencie jest wręcz nierealne, a zarazem paraliżująco piękne.
Wcześniej finałowa gala minęła mi w mgnieniu oka. Wejścia na żywo wykluczają jakiekolwiek spóźnienia. Więc maraton w szpilkach, by zdążyć na czas był normą. Szybka zmiana garderoby, poprawa makijażu i z powrotem na scenę. Paraliżujący stres i jedno w głowie: byle tylko się nie potknąć, a na końcu jeszcze te nieszczęsne pytania, które nierzadko obnażają niewiedzę lub powodują nagłe zaćmienie umysłu. Do tej pory współczuję dziewczynom, które z trudem wydobywają więznący w krtani głos. 
Dla mnie na szczęście tego dnia wszystko potoczyło się pomyślnie. Wygrałam i rozpoczął się piękny rok. Pełen wrażeń, ale i ciężkiej pracy. Jako Miss Polski wzięłam udział w jeszcze dwóch konkursach piękności: Model of the World (zajęłam na nim 4 miejsce) oraz Miss Intercontinental. Obydwa odbywały się w przepięknych okolicznościach przyrody, pierwszy z nich w Tanzanii, a drugi na wyspach Bahama. Jeśli dodamy do tego międzynarodowe towarzystwo naprawdę wyjątkowych dziewczyn i przepych hotelowych wnętrz, da nam to obraz życia Miss i niezapomniane poczucie satysfakcji związane z tym tytułem.”
Brzmi pięknie, ale… Konkursy piękności właściwie od zawsze wywołują pewne kontrowersje. Krążą plotki o skandalach z nimi związanych, co i rusz pojawiają się nowe sensacje. Mówi się też o negatywnych aspektach tego typu imprez – niezdrowej rywalizacji pomiędzy dziewczynami, fałszywych przyjaźniach, które kończą się wraz z sukcesem jednych i porażką innych, „ustawionych” werdyktach. Zwyciężczynie podlegają nieustannej krytyce, często złośliwej, a czasem pojawiają się nawet stalkerzy…
Nie, nie, nie… śmieje się Renata – Niestety nie zdradzę żadnych mrocznych zakulisowych intryg, ani nie opowiem o połamanych szpilkach, czy pociętych kreacjach… bo takich historii po prostu nie ma. Zgrupowania (wzięłam udział w trzech konkursach) przebiegają poprawnie, mają ustalony harmonogram każdego dnia i tylko od czasu do czasu kandydatki do tytułu w pełnym „rynsztunku” ze szczerym uśmiechem ruszają na zorganizowane wizytacje… 
Z przyjaźnią, tak jak już ktoś powiedział, jest jak ze złotem, trudno rozróżnić prawdziwe od tombaku. Poza tym często odległość rozluźnia więzy, wszyscy wracają do swojego naturalnego środowiska i pozostaje tylko zwykła znajomość. Każda z dziewczyn biorących udział w konkursie wierzy, że jest jedyna i wyjątkowa, więc trudno się dziwić, że każda jest później trochę zawiedziona, gdy inna założy koronę. 
Oczywiście! Negatywne aspekty popularności i sukcesu odczułam na własnej skórze. Po pierwsze rodacy dali się poznać jako znawcy i samozwańczy krytycy kobiecej urody, a części z nich zdecydowanie moja aparycja zaburzyła wrażenia estetyczne. Paradoksalnie na mnie wpisywane hejty działały jak woda na młyn, wyszłam bowiem z założenia, że lepiej być brzydką Miss Polski, niż w ogóle nią nie być (śmiech). Uroda jest pojęciem nad wyraz subiektywnym i co roku wybory Miss wzbudzają skrajne emocje, jedni są zachwyceni, inni zniesmaczeni, taka już tradycja.
A plotki? Gdy ludzie żyją sukcesami innych, starają się dopisywać nowe wersy historii, by urozmaicić szarą rzeczywistość. Szukają drugiego dna i rozkładają na czynniki pierwsze zdarzenia, które nie mieszczą się w ich głowach. Po tym przydługawym wstępie dochodzę do sedna, czyli do plotek, które z mojej perspektywy były, są i będą nieodzownym elementem każdego konkursu piękności… dodają trochę pikanterii i zamieszania, ale nie mają żadnego znaczenia, dopóki nie naruszają czyjejś sfery osobistej. Jako Miss Polski miałam to szczęście, że żadna plotka nie dotknęła mnie bezpośrednio.
Rok z koroną był wyjątkowy, intensywny, pełen radości i wzruszeń. Po latach zapomina się o negatywnych stronach (o ile takie w ogóle były), a pamięta tylko te pozytywne.
Konkurs Miss Polski pozostał dla Renaty pięknym wspomnieniem… Nie żałuje swojej decyzji o udziale w nim, mówi, że było warto. Z własnej perspektywy zachęca inne dziewczyny.
Nie ma nic piękniejszego od spełniania marzeń, więc jeśli tylko korona Miss jest jednym z nich, to bez wahania należy podjąć ryzyko. Nie ma recepty na wygraną, ani na szczęście, ale każdy pisze własną historię, a epizod z Miss Polski będzie pięknym wspomnieniem, kiedyś wywołującym uśmiech na twarzy.
I choć od tamtej chwili minęła dekada, Renata mówi, że właściwie jej życie się przez ten czas nie zmieniło. A ona sama?

Nic się nie zmieniło po tych dziesięciu latach! No może oprócz tlenionego blondu na włosach i zmiany stylu życia na tak modny w dzisiejszych czasach fit style. A tak poważniej, to wydaje mi się, jakby to było wczoraj, tylko przez noc przeszłam ewolucję, czy wręcz rewolucję zarówno fizyczną, jak i psychiczną. Zaczęłam dbać o kondycję fizyczną, cenię sobie naturalny look i zacięcie chronię swoją prywatność. Nie czuję upływającego czasu, bo moja głowa się nie starzeje, tylko otwiera na nowe horyzonty, oczy widzą więcej, uszy słyszą głośniej, a serce kocha mocniej.

Wywiad z Ingą Padlewską

Inga Padlewska – finalistka Miss Polski ’94

Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w marcu 2015 r.

Inga Padlewska dokładnie 20 lat temu, w 1994 roku, wzięła udział w konkursie Miss Polski. W finale zajęła 4 miejsce, zdobyła tytuł 3 Wicemiss. W tym roku była gościem podczas jubileuszowej gali z okazji 25-lecia wyborów Miss Polski. Specjalnie dla Globmiss opowiedziała, czy udział w konkursie odmienił jej życie i ją samą.
W 1994 roku miałam 18 lat, mieszkałam w Zielonej Górze, miałam chłopaka (obecnego męża), uczyłam się w III klasie Liceum Ogólnokształcącego, a po ukończeniu szkoły średniej, planowałam zdawać na studia prawnicze. Żyłam zmieniającą się po ’89 roku Polską. Uwielbiałam czytać książki, spotykać się ze znajomymi i byłam w ciągłym ruchu…Tańczyłam w zespole Magic Girls, który był pierwszym w Polsce zespołem dopingującym żużlowców i koszykarzy z prawdziwymi amerykańskimi pomponami! 
Kiedy miałam 16 lat, wystąpiłam w konkursie The Look Of The Year i zakwalifikowałam się do półfinału, wtedy też po raz pierwszy miałam na nogach szpilki i musiałam nauczyć się w nich chodzić. Od tego momentu rozpoczęłam pracę w agencji modelek. 
W związku z moimi zajęciami (najpierw udział w konkursie dla modelek, później praca w modelingu), wszyscy w kółko mi powtarzali: „idź i spróbuj szczęścia w wyborach Miss”. Dałam się ponieść chwili….Nie kusiły mnie nagrody, sława czy inne profity, po prostu postanowiłam zgłosić się, zobaczyć, jak to jest i przekonać się, co będzie dalej…. 
Dla mnie nie miało wówczas znaczenia, czy to będzie konkurs Miss Polski czy Miss Polonia. Po prostu akurat w mojej rodzinnej Zielonej Górze odbywały się eliminacje do Miss Polski – wybory Miss Ziemi Lubuskiej. Wystartowałam w nich. Niczego się nie spodziewałam, ale zajęłam pierwsze miejsce. Zostałam Miss Ziemi Lubuskiej. A ponieważ wygrałam, automatycznie zakwalifikowałam się do finału Miss Polski 1994.
Później okazało się, że Miss Polski było wtedy konkursem mniej prestiżowym. Laureatka tego tytułu miała mniejsze szanse na karierę, zdobycie medialnej popularności, niż Miss Polonia. Gala finałowa nie była nawet transmitowana na żywo w telewizji.
Przed finałem były jeszcze półfinały ogólnopolskie w Teatrze Muzycznym Roma. Ja jako Miss Regionu i finalistka Miss Polski byłam tam jedynie gościem i prezentowałam się wraz z innymi Miss Regionów w strojach ślubnych. To był nasz pierwszy kontakt ze sobą. Było miło i sympatycznie, bo nie było jeszcze żadnej rywalizacji. Pamiętam tylko, że scenografia składała się z bardzo wysokich schodów, które miały bardzo wąskie stopnie. Ubrana w bombkową suknię ślubną, nie widziałam schodków przed sobą. Na przedostatnim potknęłam się i prawie z nosem przy ziemi wylądowałam na scenie. Cała widownia zamarła, a ja wstałam i tak zaczęłam się śmiać, że sypnęły się gromkie oklaski. Dusiłam fale śmiechu do końca występu…
Ostatnią galę jubileuszową Miss Polski 2014 poprzedziły aż 3 zgrupowania. A jak było 20 lat temu?
We wrześniu miałyśmy pierwsze dwutygodniowe zgrupowanie w ośrodku wypoczynkowym w Wildze pod Warszawą. Dwa tygodnie ćwiczeń i zero kontaktu ze światem (dawał o sobie znać choćby brak komórek, bo choć dziś trudno w to uwierzyć, to były te zamierzchłe czasy, gdy nie było internetu i telefonów komórkowych ;)) Warunki miałyśmy dość spartańskie. Domki kempingowe ukryte w lesie, przeznaczone do zamieszkania latem, jesienią były zimne, pełne myszy, które chodziły po nas w nocy i obgryzały nam buty. Letnia woda do kąpieli i rygor jak w obozie dla rekrutów. Ale nie narzekałyśmy, to była nasza wielka przygoda. Podczas zgrupowania uczyłyśmy się m. in. trudnej sztuki pozowania do zdjęć, ruchu scenicznego, dykcji. W domku mieszkałam razem z Magdaleną Lewandowską, późniejszą Miss Polski i bardzo się zaprzyjaźniłyśmy. Jednak jak się później okazało, była to przyjaźń jedynie na krótki czas.
Kolejne zgrupowanie rozpoczęło się tydzień przed galą finałową, nad Zalewem Zegrzyńskim. I tu „zaczęły się schody”. To zgrupowanie było poza tym bardzo intensywne i męczące. Dwa dni przed finałem miały miejsce rozmowy z jury i doszło do pierwszych niesnasek pomiędzy dziewczynami, aroganckiego zachowania niektórych i „walki” o to, która ładniejsza. Pojawiły się plotki, która ma wygrać i do czego się posunęła, żeby ją wybrali. Oczywiście były kłótnie o sukienki na finałowe wyjście, pomówienia o „romanse” ze sponsorami. Trochę nie mogłam odnaleźć się w tej sytuacji po poprzedniej miłej i kumpelskiej atmosferze. Nie rozumiałam tej rywalizacji. 
W finale wystąpiło 26 dziewczyn. Gra toczyła się o wysoką stawkę – nagrodą główną, poza koroną Miss Polski, było 10 tys. złotych. Koncert finałowy odbył się 22 października.
Koncert finałowy w Sali Kongresowej Pałacu Kultury był wielkim wydarzeniem. Cała gala to jeden wielki stres, by nie zapomnieć układów choreograficznych i na czas się przebrać. Miałyśmy tylko ładnie się uśmiechać i wyglądać. Machanie, wysyłanie buziaków itp. było surowo zabronione. Teraz to wygląda inaczej, dziewczyny mogą być bardziej spontaniczne. 
W czasie gali miałam jedną zabawną wpadkę. Zaczęło się od tego, że podczas układania choreografii podglądałyśmy kandydatki do tytułu Miss Nastolatek, które były z nami na zgrupowaniu. Miały według nas przygotowane na finał fajne i dynamiczne układy. Zmusiłyśmy naszego choreografa, by choć jedno nasze wyjście nie było tylko wychodzeniem tam i z powrotem, ale tańcem z prawdziwego zdarzenia. Dał się namówić! Uwielbiałyśmy ten układ do muzyki „A View To a Kill” zespołu Duran Duran. Do tej pory uważam tą choreografię za jedną z najlepszych. Włożyłyśmy w nią całe nasze serca. Nasze ubrania w tym tańcu to był mix zimowych marynarek, krótkich spódniczek i a’ la wojskowych butów. Moja marynarka posiadała tylko jeden guzik. Pod spód założyłam stanik zapinany z przodu, wygodniejszy w czasie szybkiego przebierania się. Podczas jednego z wymachów poczułam, że stanik mi się rozpina. Do końca tańczyłam wymachując rękoma na pół gwizdka i modląc się w duchu, by stanik nie wypadł spod marynarki….
Koncert dobiegł końca, jurorzy wydali werdykt. Miss Polski 1994 została Magdalena Lewandowska z Bydgoszczy, a Inga Padlewska zajęła 4 miejsce i zdobyła tytuł 3 Wicemiss Polski.

Do końca nie znałyśmy wyników. Werdykt poznałyśmy dopiero, gdy odczytał go konferansjer na scenie. Magda Lewandowska wygrała zasłużenie. Miała „to coś”, co ją wyróżniało, była fotogeniczna. Ja zajęłam 4 miejsce. W nagrodę dostałam kreacje, w których wystąpiłam na scenie, kosmetyki i 2000 zł. To wówczas z jednej strony był dla mnie na pewno duży sukces. Z drugiej zaś strony czułam się pokonana. Oczywiście wolałabym być pierwsza. 
W czasie czytania ostatecznego wyniku, wychodząc na scenę kręciłam głową. Wszyscy to wzięli za moje niezadowolenie z werdyktu i tytułu 3 Wicemiss Polski, ale prawda była taka, że dziewczyny, a zwłaszcza Ewa Łaszewska, kłóciły się za sceną o błąd przy wyczytywaniu Top 5 (konferansjer przypisał do numerów startowych dziewczyn niewłaściwe nazwiska i do Top 5 początkowo zamiast Magdy Lewandowskiej, wyczytał Ewę Łaszewską, co okazało się pomyłką). Ewa płakała, miała olbrzymie pretensje do Magdy Lewandowskiej, dziewczyny skakały sobie do oczu, a ja kręciłam głową z dezaprobatą na ich zachowanie.
Skończyła się gala, zgasły światła jupiterów, dla Ingi rozpoczęło się nowe życie z diademem 3 Wicemiss Polski…
Nadrobiłam zaległości w szkole, pogodziłam obowiązki Miss z nauką. W terminie zdałam maturę. Jako Wicemiss Polski brałam udział w sesjach zdjęciowych, reprezentowałam również Polskę w konkursie Inter Miss ’95 na Ukrainie, który wygrałam! W nagrodzę za zwycięstwo dostałam piękne futro z królików, radiomagnetofon i koszulkę.
Był to konkurs, który miał wyłonić najpiękniejszą z krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Zgrupowanie przed finałem trwało tydzień, mieszkałyśmy w jednym z najlepszych hoteli w Tarnopolu, bardzo dbano o nasze bezpieczeństwo. Gala wypadła okazale, odbyła się w pięknym Teatrze Tarnopolskim.
Jednak finał Miss Polski był daleko bardziej nagłośniony, popularny, z o wiele cenniejszymi nagrodami, emocjonowała się nim cała Polska. O moim zwycięstwie w konkursie Inter Miss słyszało niewiele osób, zatem nie potraktowałam tego, jako wielkiego sukcesu, ale cieszyłam się z możliwości poznania innej części świata.
Po maturze i przekazaniu tytułu 3 Wicemiss Polski wyjechałam do Paryża na zaproszenie jednej z agencji modelek i przez rok pracowałam tam jako modelka. Praca modelki w Paryżu bardzo różniła się od tego, co było w tamtych czasach w Polsce. Pełen profesjonalizm. Ktoś, kto myśli, że to łatwa i przyjemna praca, bardzo się myli. Od rana do wieczora udział w castingach (bieganie po całym Paryżu z jednego miejsca na drugie), ciągła presja odchudzania i porównywania się do innych modelek. W owym czasie pracowało tam około 7 tyś. dziewczyn i każda chciała trafić do zacnej 10 najlepszych, obok Cindy Crawford, Lindy Evangelista itp. I nagle kreatorzy mody zmienili wizje wzorcowej modelki. Stała się ona bezkształtnym tworem, androgynicznym idealnym modelem. Poznałam tam dziewczyny z całego świata, każda miała inną motywację do pracy. Amerykanki, nawet jak nie miały zleceń i pieniędzy, dzwoniły do rodziców i bez problemów otrzymywały wsparcie finansowe. Rosjanki i Ukrainki miały silną potrzebę pozostania w tym kolorowym świecie, parły do przodu, nie miały do czego jeszcze wtedy wracać. Ja po roku doszłam do wniosku, że rezygnuję. Nie byłam Amerykanką, ale też nie byłam Rosjanką. Miałam gdzie i do kogo wracać.
Z perspektywy czasu myślę, że warto wziąć udział w konkursie piękności. Człowiek dojrzewa, ogląda świat z innej perspektywy. Tu nawet nie chodzi o nagrody, ale o wspomnienia, przeżycia, doświadczenie życiowe. Dzięki udziałowi w konkursie Miss Polski, zwiedziłam całą Europę, spotkałam się na jednym pokazie z Naomi Campbell, dostałam jej autograf. Miałam możliwość poznania innego życia, światka artystycznego, show-biznesu. To niezapomniane przeżycie. Wydoroślałam i nauczyłam się patrzeć na siebie obiektywnie. A to bardzo ważne. Była to wielka próba dla mnie i dla moich bliskich. Teraz myślę, że może nawet dobrze się stało, że nie wygrałam tytułu Miss Polski. I tak mogłam pracować w Paryżu, brać udział w wyborach Inter Miss, zobaczyć sporo świata i poznać wspaniałych ludzi. Dziś nie muszę wiecznie nikomu niczego udowadniać, nie mam kompleksów. Kocham ludzi, którzy szanują mnie za to kim jestem i jaka jestem. 
Od tamtych wydarzeń minęło 20 lat. Jaka jest Inga Padlewska dziś?

Dziś jestem kobietą dojrzałą. Spełnioną mamą i żoną. Wybudowałam już drugi dom, zwiedziłam sporo świata, skończyłam studia i pracowałam, czasami ciężko, w branży, która nie ma nic wspólnego z modelingiem. Zmieniłam też perspektywę, inaczej patrzę na świat mody i wybory Miss. Czasy się zmieniły i ja także. Zostałam zaproszona na 25-lecie Miss Polski, za co bardzo organizatorom dziękuję. Byłam pod wrażeniem zmian, tego, jak obecnie wygląda cały spektakl i przygotowania do niego. Dzisiejszym finalistkom mogę jedynie pozazdrościć profesjonalizmu ekipy i idealnych warunków. Nasze wybory sprzed 20 lat to wręcz archaizm i ciężka praca w porównaniu z obecnymi wyborami.

Wywiad z Markiem Wysockim

Marek Wysocki – jest typowym, jak to się mówi w środowisku, zwierzęciem teatralnym. Od chwili ukończenia szkoły filmowej w Łodzi nierozerwalnie jest związany z pracą aktora i reżysera. Dwadzieścia lat pracował jako aktor w Teatrze Narodowym i Teatrze Syrena w Warszawie. Teraz częściej reżyseruje niż gra. Woli obecnie ten rodzaj twórczości niż regularne bywanie na castingach i wieczne przepychanki. W zawodzie aktora osiągnął sporo: jest laureatem dwóch Złotych Ekranów, nagrody filmowej im. Zbyszka Cybulskiego, dwóch medali Akademii Polskiego Sukcesu i nagrody Ministra Kultury i Sztuki. Do niedawna był przez wiele lat dziekanem Wydziału Aktorskiego w WSKiMS im. Jerzego Giedroycia w Warszawie i dyrektorem Teatru Equus w podwarszawskiej Zielonce. Obecnie piastuje funkcję Dyrektora Instytutu Sztuki Aktorskiej w Wyższej Szkole Współpracy Międzynarodowej im. Zygmunta Glogera, a także jest Dyrektorem Artystycznym trzech ogólnopolskich festiwali, które stworzył: Festiwalu Piosenki Międzywojennej „Orchidea” im. Wiery Gran, Festiwalu Piosenki Musicalowej im. George’a Gershwina „Funny Face”, a także Festiwalu Piosenki Socjalistycznej „Uśmiech PRL-u”, który powołał do życia w tym roku przy wsparciu władz Stalowej Woli. Ponadto reżyseruje w teatrach w całym kraju.

Marek Wysocki w latach 1995-1999 pełnił również funkcję Dyrektora konkursu Miss Polski. Z okazji jubileuszu 25-lecia tego konkursu wspominamy kolejne jego edycje i przypominamy postaci związane z tą imprezą na przestrzeni lat. O rozmowę poprosiliśmy również Pana Marka.

Dzień Dobry! Skąd wziął się Pan w Miss-biznesie? I jak wspomina Pan swoje pierwsze doświadczenia związane z tą imprezą?
Do Misslandu trafiłem przez przypadek. Pewnego dnia w 1995 roku, na spektaklu w Teatrze Syrena zjawił się Henryk Czoska, mój dobry znajomy z gdańskiej firmy „Impresario”, który często zapraszał mnie na koncerty organizowane przez siebie, czy projekcje filmów z moim udziałem. Po przedstawieniu przyszedł do garderoby i poszliśmy na kawę do kawiarenki obok teatru, która nazywała się wtedy „Przy Teatrze”. Podczas pogawędki poprosił mnie o wyreżyserowanie konkursu regionalnego na Wybrzeżu. Zgodziłem się. Potem wyreżyserowałem również ogólnopolskie półfinały, aż wreszcie koncert finałowy bodajże w Teatrze Polskim we Wrocławiu, podczas którego koronę zdobyła Anna Kowalczyk z Warszawy. Po gali finałowej ówczesny prezes Miss Polski Lech Daniłowicz zaproponował mi objęcie dyrekcji konkursu.
Co było dla Pana najtrudniejsze w Pana pracy w Miss Polski? Co Pan najbardziej w niej lubił, a czego nie cierpiał? Kto najbardziej Panu pomagał i wspierał w Pana pracy?

Od początku mojej pracy starałem się robić spektakle z udziałem dziewcząt. Był pomysł, był scenariusz, starannie dobrana muzyka i choreografia. Dziewczęta były elementem inscenizacji, a nie chodzącymi po wybiegu modelkami. Pracowałem wtedy z Januszem Dąbrowskim i Jarosławem Stańkiem, moim przyjacielem, choreografem i tancerzem z Teatru Syrena. Rozumieliśmy się bez słów. Praca w Misslandzie nie była dla mnie żadnym stresem. Miałem całkowicie wolną rękę. Najgorsze było zdobywanie sponsorów, nie cierpiałem tego, ale to też należało do moich obowiązków. Za moich czasów głównym sponsorem i fundatorem nagrody głównej był Seat, którego pozyskałem na cały okres mojej działalności w konkursie Miss Polski i Miss Polski Nastolatek, a także PLL LOT, ponieważ jako pierwszy w historii konkursów zorganizowałem wybory w Tunezji (1997), a rok później w amfiteatrze Dory Stratou w Atenach (1998).
Jakie było najśmieszniejsze i najstraszniejsze zdarzenie podczas Pana „dyrektorowania”? Największa „wpadka”? Czy jest może coś, czego Pan żałuje, albo co Pana zaskoczyło?
Nie pamiętam żadnej wpadki. No może poza kamerą, która spadła z wysięgnika do basenu podczas realizacji koncertu w Tunezji, no i żoną, którą poznałem podczas tego konkursu. Jesteśmy razem już 17 lat, mamy dwoje dzieci i jesteśmy szczęśliwi.
Który konkurs Miss Polski najbardziej utkwił Panu w pamięci i dlaczego?
Najbardziej zapadł mi w pamięci koncert finałowy w Grecji. Od początku był dla mnie ogromnym obciążeniem psychicznym. Do końca nie było wiadomo, która grecka telewizja zdecyduje się na transmisję, były problemy z wynajęciem amfiteatru, bo w amfiteatrze pod Akropolem nie można było realizować programów rozrywkowych. Wpadłem wtedy na pomysł, aby koncert rozpocząć mitologicznym „Stworzeniem świata”. Po wielu perturbacjach scenariusz został wreszcie zaakceptowany przez przedstawiciela Ministra Kultury Antycznej. W ogóle organizacja tego właśnie koncertu była dla mnie koszmarna. Były chwile, że myślałem, że zejdę na zawał. Podczas relacji z tego wydarzenia w Telewizji Polsat, kiedy reporterka zapytała mnie: „Marek, czy wszystko gotowe?” – odpowiadam „Tak, na mój pogrzeb”. Było to spontaniczne i niestety prawdziwe.
Zawsze wszystkich interesuje, czy miał Pan jakikolwiek wpływ na werdykt w konkursie Miss Polski? Czy przedstawiał Pan jurorom jakieś sugestie, czy też o wyborze decydowały wyłącznie ich osobiste gusta? I czy często się zdarzało, że werdykt Pana zaskoczył, czy wręcz zszokował?
Od początku mojej pracy w Misslandzie wyłączyłem się z prac w jury. Przebywanie na zgrupowaniach i praca z dziewczętami rodziła sympatie, czasem antypatie. Poznawałem te dziewczyny od podszewki. Znałem ich problemy osobiste, perturbacje domowe i obraz ten był na pewno subiektywny. Uważałem więc, że nie mam prawa zasiadać w gronie jurorów, czy sugerować im cokolwiek. I od początku wszyscy o tym wiedzieli. Nie, nigdy nie byłem zaskoczony werdyktem. Na ogół gusta jurorów pokrywały się z moimi.
Jakie cechy, Pana zdaniem, powinna posiadać idealna Miss Polski i która z naszych polskich królowych piękności jest do tego ideału najbardziej zbliżona?
Dziewczyna poza urodą powinna posiadać osobowość. To widać, nawet jak nic nie mówi. Kiedyś w teatrze, gdy dyrektor angażował nową aktorkę, siadał na widowni podczas przedstawienia i obserwował publiczność. Jak reaguje na widok debiutantki. Kiedy widownia reagowała spontanicznie, wiedział, że dokonał właściwego wyboru. Poza tym piękno jest zjawiskiem subiektywnym, tak jak sztuka i trudno jest znaleźć złoty środek. Dlatego podczas mojej dyrekcji jury było bardzo liczne, co raczej wykluczało pomyłkę i możliwość manipulacji.
Z którą spośród Miss Polski najlepiej się Panu współpracowało, którą najbardziej Pan polubił? Czy po przekazaniu przez nie korony nadal utrzymuje Pan kontakt z byłymi Miss ?
Lubiłem wszystkie laureatki. Do dziś wspominam Grażynkę Domańską i nasze podróże do USA na konkurs Miss Polonia America, który organizowała Aldona von Laube. Poznałem tam również Maggie Haesse, z którą pozostaję w przyjaźni do dziś. Z wieloma finalistkami utrzymuję kontakt, głównie na FB i cieszę się z ich komentarzy, kiedy od czasu do czasu wrzucę jakąś archiwalną fotografię.
A może zdradzi nam Pan, jaka jest Pana anty-miss? Czy któraś z Miss Polski Pana zawiodła?
Nie mam takiej. Rozczarowałem się chyba tylko trochę decyzją Grażynki Domańskiej w Stanach, kiedy nie chciała podpisać półrocznej umowy z Elen Ford mówiąc, że na tak długo nie zostawi swoich najbliższych. No, ale serce nie sługa. Dokonała wtedy właściwego dla niej wyboru.
Jakimi kryteriami się Pan kierował przy wyborze polskich delegatek na międzynarodowe konkursy piękności? Czy uwzględniał Pan specyfikę każdego z nich? Od czego, Pana zdaniem, zależy sukces na międzynarodowym konkursie piękności?
Kierowałem się swoim osobistym przeczuciem, które mnie nigdy nie zawiodło. Na Ukrainę w 1997 roku wysłałem IV Vice Miss Polski Joannę Strykowską i zdobyła tytuł „Intermiss’97”. Po prostu ten konkurs wygrała. Tak było również w innych przypadkach.
Który z międzynarodowych konkursów piękności jest Pana ulubionym? Przy okazji może zdradzi Pan fanom jakieś anegdoty, nieznane nam ciekawostki o tych imprezach?
Bez wątpienia „Miss World”. Najbardziej prestiżowy konkurs na świecie, który dzięki staraniom obecnych władz „Misslandu”, wpisuje się w historię tego konkursu. Myślę, że Jerzy Szamborski gra dobrze w szachy, skoro nakłonił śp. Pana Morleya do podpisania porozumienia z Misslandem. Oczywiście to taki żart – wszyscy wiedzą, że p. Morley był zapalonym szachistą.
Był Pan Dyrektorem Generalnym konkursu Miss Polski przez kilka lat. Jakby Pan podsumował ten okres – co uważa Pan za swój największy sukces, a co za największą porażkę?
Uważam, że moim sukcesem było pokazanie naszych dziewcząt w najpiękniejszych miejscach Piękne Polki są naszym wielkim skarbem narodowym i należy się im odpowiednia oprawa. Poza tym relacja telewizyjna z takich miejsc jest ogromnie atrakcyjna dla widza, a podróż dziewcząt poza granice kraju ogromnym dla nich przeżyciem. Szkoda, że nie kontynuuje się tego, co zrobiłem. Pamiętam, że podczas konkursu w Tunezji, a potem w Grecji niektórzy kręcili nosami, dziennikarze zadawali pytania dlaczego Miss Polski poza krajem? Ale już w 1999 roku w czasie X-lecia konkursu na konferencji prasowej zadawali pytanie: dlaczego w Polsce? Okres mojego dyrektorowania wspominam z sentymentem. Spotkałem się z ogromną życzliwością i nawiązałem dużo przyjaźni. A porażki nie pamiętam. Chyba jej nie było. Sukces? Koncert finałowy w Tunezji przyniósł nagrodę Ministra Kultury Tunezji i nominację do nagrody World Championship w Stanach Zjednoczonych.

A teraz bardzo osobiste pytanie – dlaczego właściwie zrezygnował Pan z prowadzenia konkursu Miss Polski i czy czasami żałuje Pan swojej decyzji?
Z natury jestem porywczy. Objąłem dyrekcję Misslandu, kiedy firma była zadłużona. Przez kilka lat wyprowadziłem ją na prostą. I kiedy władze Misslandu wymyśliły Sylwestra i Nowy 2000 Rok na wielkim balu w Hotelu Forum byłem przeciwny tym zamierzeniom. Uważałem, że obecność tylu pięknych dziewcząt odstraszy potencjalnych gości – szczególnie kobiety. I miałem rację. Mimo potężnej reklamy hotel świecił pustkami, powstało nowe zadłużenie. Na bal przyszło kilka osób, w tym Janusz Korwin Mikke. Na początku stycznia po burzliwej rozmowie odszedłem z Misslandu jednego dnia zostawiając wszystko. Czy żałuję? Czasami. Kiedy oglądam relacje telewizyjne z konkursu, wiem, że zrobił bym to inaczej, bardziej widowiskowo. Ale nadal spoglądam na wybory Miss Polski z życzliwością i sentymentem. Czasy się zmieniają i nic nie trwa wiecznie.
Czy nadal śledzi Pan konkurs Miss Polski, interesuje się nim? Czy praca zmieniła się w hobby? A jeśli tak, czy widzi Pan jakieś zmiany w organizacji konkursu Miss Polski na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat i czy Pana zdaniem te zmiany podążają w dobrym, czy w złym kierunku?
Najważniejsze jest to, że ludzie nie mylą już Miss Polski z Miss Polonią. A tak kiedyś było. Wiem, że w Misslandzie pracują pasjonaci i starają się, aby konkurs utrzymywał poziom. Obecny kształt artystyczny widowisk mi nie odpowiada, ale jest to moje i tylko moje subiektywne zdanie. Posiadam nieco inną wrażliwość artystyczną, jak każdy z nas. Trzymam jednak zawsze kciuki, żeby się udało.
W zeszłym roku konkurs Miss Polski obchodził piękny jubileusz – 25-te urodziny. Czego chciałby Pan życzyć Szacownemu Jubilatowi ?
Życzę wszystkim pracownikom Misslandu entuzjazmu, wielu sukcesów w kraju i za granicą, a startującym dziewczętom odwagi i wiary w siebie. Bo w końcu to przecież tylko zabawa.
Bardzo dziękuję za rozmowę!
Ja również dziękuję i serdecznie pozdrawiam wszystkich czytelników Globmiss.
Wywiad przeprowadzony przeze mnie dla Globmiss w lutym 2015 r.